Vijf redenen waarom we THQ niet zouden willen missen

Met de geruchten die Kevin Dent de wereld in geholpen heeft, dachten we even dat het einde van THQ naderde. Gelukkig heeft de uitgeverij zelf alle claims ontkend en lijkt er niets aan de hand. Maar het heeft ons wel aan het denken gezet over de gamereeksen die het bedrijf op de markt heeft gebracht en hoeveel ze voor ons betekenen. Wat zouden we niet willen missen van die THQ-jongens?

Saints Row

Saints Row wordt vaak gezien als GTA’s kleine debiele broertje – en op veel vlakken is dat een terechte vergelijking – maar toch heeft Saints Row zich weten te onderscheiden. Voornamelijk door poep te sproeien en met dildo’s te zwaaien. Deze sandboxgames bieden spelers oneindig veel mogelijkheden om gestoord en/of gewelddadig te doen op tal van manieren. Humor en zelfspot voeren de boventoon en dat is een aangename variatie binnen het inmiddels drukbevolkte genre.

Saints Row is ondertussen waarschijnlijk de grootste naam in de THQ-stal en dat is zeker wel terecht. Het neemt zichzelf nooit serieus en geeft spelers een enorme virtuele speelgoeddoos vol explosieven en vreemde outfits. Er is maar één Saints Row. Helaas zal het nog wel enige tijd duren voor het vierde deel (officieel) aangekondigd wordt, dus tot die tijd moet THQ ons zoet houden met DLC, maar ook die zal ons waarschijnlijk weer tal van uren vermaken.

UFC Undisputed

De UFC Undisputed-reeks is een verademing op fighting game-gebied. Sinds 2009 kunnen gamers eindelijk met MMA aan de gang, een vechtsport die tot die tijd nog niet succesvol gedigitaliseerd was. Het is exact zoals de sport zelf: snel, gewelddadig en bizar tactisch. Ontwikkelaar Yuke’s zet met UFC Undisputed een superrealistische en zeer verslavende reeks neer die voor veel plezier en ergernis gezorgd heeft bij talloze gamers.

Tot 2009 waren er niet veel vechtsportsimulators waarin je controle had over bijvoorbeeld kickboksers of mixed martial artists, terwijl deze sporten enorm populair zijn. Dit kwam waarschijnlijk omdat het voor veel ontwikkelaars ondenkbaar was om MMA om te vormen tot een goed speelbare game. Met UFC Undisputed 2009 kwam daar een einde aan. THQ durfde deze gok te wagen (in tegenstelling tot EA die het aanbod van UFC had afgeslagen omdat ze MMA niet als een sport beschouwden) en werd beloond met een miljoen verkochte kopieën in de eerste maand. We zijn blij dat THQ en Yuke’s deze uitdaging zijn aangegaan en we kijken daarom ook uit naar het volgende deel in de reeks. En miljoenen gamers met ons.

Devil’s Third

Devil’s Third is de nieuwe franchise van Tomonobu Itagaki, de man achter Ninja Gaiden en Dead or Alive. Het wordt een third-person actiegame die wel het één en ander weg heeft van Ninja Gaiden, maar zich toch duidelijk zal onderscheiden. Het is in ieder geval gewelddadig en over the top en Itagaki kennende zullen waarschijnlijk ook enkele rondborstige dames in voor komen.

THQ heeft verstandige zaken gedaan door Itagaki te contracteren na zijn vertrek bij Tecmo omdat deze man uitzonderlijk goede games produceert. Dead Or Alive 4 behoort nog steeds tot één van de beste fighting games aller tijden en de Ninja Gaiden-spellen zijn net zo fantastisch als dat ze frustrerend zijn. Devil’s Third zal als franchise an sich niet een enorme rol voor THQ spelen, maar het zal voor Itagaki een uitgelezen mogelijkheid zijn om te laten zien wat hij waard is voor THQ.

WWE

Het is overdreven Amerikaans en zo nep als maar kan, en we vinden het fantastisch. De WWE-franchise wordt met de regelmaat van de klok uitgegeven en bezorgt ons vele uren plezier met de atleten van de Amerikaanse worstelfederatie. De Smackdown versus Raw-varianten zijn zeer uitgebreide games waarin vrijwel alles is te creëren of aan te passen (waaronder worstelaars, verhaal, finishing moves en meer). Maar er zijn ook minder serieuze WWE-titels die zich meer richten op surrealisme; laagdrempelige spellen waarin je onbeschaamd kunt beuken als een bezetene.

Wat zo fijn is aan WWE is de toegankelijkheid: je kunt als ware fan alle spellen in huis halen, maar ook om de zoveel tijd eens een kopietje oppikken en daar jaren later nog plezier van hebben. Wil je gewoon een potje vechten? Dat kan. Wil je vele uren in één van de creatieve modi steken? Geen probleem. Wil je knoppen rammen en toffe moves zien? Koop dan de arcadevariant en je kunt je geluk niet op. Met WWE heeft THQ al jaren goud in handen.

Red Faction

Verzetten tegen een grotere macht is altijd leuk, mits het virtueel is uiteraard. Al sinds 2001 is Volition met de Red Faction-reeks bezig, shooterspellen die zich op Mars afspelen en verscheidene verzetsverhalen vertellen die een deel van hun oorsprong vinden in de klassieke film Total Recall. Maar er is één element waardoor Red Faction vanaf het eerste moment opviel: de mogelijkheid om je omgeving te kunnen slopen. Vooral de laatste twee delen laten zien wat er allemaal mogelijk is met de zogenaamde Geo-Mo- technologie die ervoor zorgt dat hele gebouwen en bruggen op realistische wijze instorten.

De reden waarom sandboxgames als Saints Row aanslaan is omdat we lekker kunnen kloten in de wereld. Red Faction biedt ons al jaren lang de mogelijkheid om te spelen met de omgeving, waardoor we de gegeven situaties in de games op een eigenzinnige manier kunnen benaderen. Dit is iets dat vrijwel geen enkele andere serie doet. Het is ook duidelijk dat Volition speelt en experimenteert met deze technologie, zoals we zagen in het laatste deel, Armageddon. Hierin werd een reconstructiewapen toegevoegd zodat je constructies kunt repareren; nog een extra optie om mee te spelen. Jammergenoeg was de game zelf behoorlijk slecht, maar met boeiende Guerilla nog in ons achterhoofd hebben we de serie nog niet afgeschreven.