Blitzkrieg 2: Liberation

Recensie | 29 oktober 2007 - Ik hoor een zweem sarcasme in de stem van Jelle als hij me het spel overhandigt met de opmerking dat het een “$©H€IT-game is”. ‘Zou het echt zo slecht zijn?’ vraag ik me af. Ik kijk vlug naar de titel en vraag me af wat Jelle bedoelt. Een tweede, wat langere blik op de titel doet eerste vermoedens opkomen: Blitzkrieg is Duits, Liberation is Engels, wat is dat voor een rare combinatie? Ik kijk naar Jelle zijn steeds groter wordende grijns en ik weet het: “zijn we er toch weer ingetuind!”

Ja, daar zit je dan als nieuwbakken redacteur met deze game in je maag gesplitst, tenminste zo voelt het een beetje. Om mezelf maar voor de gek te houden stel ik het daadwerkelijk spelen uit en pak, geheel tegen mijn gewoonte in, de handleiding erbij. Ik lees verveeld dat Liberation de tweede stand-alone add on is van deze Tweede Wereldoorlog strategy gameserie waarbij je met een beperkt aantal eenheden missies moet zien te voltooien in de trant van: ‘verover punt A, verdedig punt B’ tegen vijand X. De handleiding gaat verder: nieuwkomers doen er verstandig aan eerst de tutorial door te spelen en de game op ‘easy’ te spelen, het is namelijk een moeilijke game. “Moeilijk?” Moeilijk is goed, een moeilijke overwinning behalen voelt uiteindelijk beter aan dan een makkelijke overwinning. Ik denk terug aan de grijns van Jelle: Hij leek het een slechte game te vinden, zou ie wel gelijk hebben?

Een volmondig “JAZEKER!” moet hierop het antwoord zijn. Een hoge moeilijkheidsgraad is altijd prima, maar dan moet het wel zijn omdat de game moeilijk is, niet omdat het spelen van de game moeilijk is. En dat laatste is duidelijk het geval bij Liberation. In de tutorial is alles nog pais en vree. Er wordt netjes uitgelegd wat alle knoppen doen, hoe je units bestuurt en wat precies de bedoeling gaat zijn in de lange campagnes die je moet gaan voeren met de terugtrekkende Duitsers, of de oprukkende geallieerden.

In de campagnes valt de game echter gigantisch door de mand. Allereerst zijn de missies zo onduidelijk en onredelijk dat het alleen maar irritaties oplevert. Zo wordt het verdedigen van een brug wel erg letterlijk genomen: te alle tijden moeten er open en bloot eenheden op de brug zelf staan, waardoor er altijd weer kanonnenvoer voor de tegenstander te vinden was. Hierdoor is het innemen van een strategische stelling om de oprukkende vijand vlak achter de brug in een dodelijke halve cirkel op te vangen in de beschutting van een dorpje opeens geen optie meer.

De besturing van de game is ook uitermate vreemd: tanks laat je oprukken door met je rechtermuisknop te klikken, voetsoldaten met je linkermuisknop. Of vice versa, ik ben het alweer vergeten. Het levert irritaties op als slechts de helft van je geselecteerde peloton oprukt en de andere helft uit hun neus staan te vreten, omdat de makers voor onduidelijke redenen voor deze onlogische besturing hebben gekozen. Hiernaast reageren ook het paneel met icoontjes en de sneltoetsen waarmee je allerlei bevelen snel zou moeten kunnen uitvoeren soms niet. Verschillende malen heb ik hele Duitse korpsen de dood in gejaagd door een haperende besturing, de weigerende icoontjes en sneltoetsen.

Als klap op de vuurpijl is de A.I. ronduit slecht: tanks die niet in positie blijven staan terwijl je dat wel hebt beveeld (Befehl ist Befehl!), mannetjes die met een grote omweg proberen hun bestemming te bereiken en eenheden die weigeren aan te vallen op de strategische plaatsen die jij voor ze aanwijst. Het is daarom niet vreemd te noemen dat de game als ‘moeilijk’ bestempeld wordt, het is gewoon ‘moeilijk speelbaar’.

Het doet er dan ook niet toe dat het er wel leuk uitziet en dat in de game veel dingen kapot kunnen en de missies lang zijn. Je wilt deze game gewoon niet blijven spelen, omdat het niet te spelen valt. Ik denk een laatste keer terug aan de grijns van Jelle en weet het zeker: hij lachte niet alleen omdat hij dit een slechte game vond toen hij me het broddelwerk overhandigde, hij wist ook nog dat ik een soort hoop koesterde dat het een leuke game zou zijn! Hoe naïef.


Geplaatst op maandag 29 oktober 2007 om 09:15 door Gerard van Nieuwenhuijzen (GerarDOS)