Memberrecensie | 23 januari 2010 - Het staat buiten kijf dat de eerste Call of Duty: Modern Warfare een kwaliteitsgame is, of misschien zelfs wel een icoon binnen het FPS genre. Toch liet de game, hoe uitstekend die ook was, op een aantal vlakken een paar flinke steken vallen, alhoewel deze niet door iedereen werden herkend (of beter verwoord, ‘erkend’?). Wat het hypocriete antwoord hierop moge zijn, de makers van Modern Warfare stonden voor een uitdagende taak toen ze besloten om een vervolg te maken op een van de meest populaire FPS games van de afgelopen tijd. Die taak bleek lastiger te zijn dan dat ze in gedachten hadden.

Modern Warfare 2 is logischerwijs het vervolg op zijn succesvolle voorganger en borduurt daarom lekker verder op zijn succes. Het is namelijk nog steeds dezelfde game, alleen deze keer beter afgewerkt en geoptimaliseerd. Ook is de singleplayer onder handen genomen, is de game visueel erop vooruit gegaan en is zelfs de multiplayer beter en interessanter dan in zijn voorganger.

Neem nu de singleplayer. Alhoewel vreselijk gescript* (*gebeurtenissen die niet spontaan of plotseling op elk moment voorkomen, maar die in de game zijn geprogrammeerd en worden getriggerd door de speler zelf) blijkt ook deze singleplayer goed genoeg te zijn om de gemiddelde gamer aan aantal dagen zoet te houden. Je kruipt namelijk in de huid van verschillende personages, net zoals in deeltje een. Zo zul je als een U.S Ranger vijandelijke troepen bestoken in Amerika, om vervolgens in een duiker z’n huid te stappen en op een stijlvolle, sneaky manier tango’s doden op een boorplatform. Het bied afwisseling, en is soms erg vermakelijk, maar toch voelt het allemaal een beetje van hetzelfde. Het is lastig om uit te leggen, maar alhoewel het niet bepaald verveelt, loop ik er ook niet warm voor. Je doet namelijk doorheen de gehele singleplayer dezelfde rituelen aan. Je rent, loopt, kruipt of hurkt ergens naar binnen, dood een handvol vijanden, rent, loops, kruipt of hurkt weer een stukje verder, en doet weer precies hetzelfde. Oké, je bent dan wel opeens iemand anders, maar het blijft in feite hetzelfde. En zoals ik al heb vermeld, het is vermakelijk, maar ook net weer niet vermakelijk genoeg.

Alhoewel het net niet vermakelijke gedeelte voorkomt in de hele singleplayer, maken de mooie plaatjes en de actievolle scènes het toch net weer de moeite waard. De game is grafisch goed onder handen genomen en ziet er scherper, afgewerkter en mooier uit dan zijn voorganger, maar olympische-sprong voorwaarts is het niet.
En dan komen we aan bij het meest spraakmakende aspect van de Modern Warfare reeks; namelijk de multiplayer. Zonder de multiplayer, geen Modern Warfare, zo simpel is het nu eenmaal.

Afijn, de game-modi. Aangezien deze game het moet hebben van zijn multiplayer, hebben de makers ervan er zat modi in verwerkt. Zo zul je de standaard Team Deatchmatch, Free for All en Capture the Flag erin terugvinden, maar ook de wat exotischere modi zoals Search and Destroy, Domination en 3rd person Deatchmatch. Mede door deze game-modi blijft de multiplayer van MW2 overeind, alhoewel er ook hier maar mager verschil valt te zien in vergelijking met zijn voorganger.

En ik kan het maar niet vaak genoeg zeggen;

Geplaatst op zaterdag 23 januari 2010 om 00:29 door Lordluud2