Conflict: Denied Ops (X360, PS3, PC)

Recensie | 13 februari 2008 - Conflict: Denied Ops neemt je mee naar het verleden. Niet de Tweede Wereldoorlog of Vietnam, maar het verleden van één of twee generaties geleden. Qua games welteverstaan.

De Conflict-serie stond altijd garant voor tactisch geweld en waar dat in het vorige deel betekende dat je in een team van vier man opereerde, draait het in C:DO om de coöperatieve gameplay – geheel naar de eisen van deze tijd. Het Amerikaanse CIA-duo Lang en Graves moet in dienst van de Amerikaanse regering een aantal missies over de hele wereld voltooien om een kernoorlog te voorkomen. Of zoiets. Het verhaal is werkelijk flinterdun, zit vol met clichés en totaal niet van belang voor de gameplay. In de singleplayer controleer je één van de twee personages, waartussen constant geswitchet moet worden door een druk op de knop. Een beetje het Battlefield 2: Modern Combat idee dus. Beide personages zijn afhankelijk van elkaar, want ze hebben verschillende wapens en vervullen verschillende rollen bij bijvoorbeeld het opblazen van deuren of downloaden van geheime data op gestolen computers. Belangrijker nog is dat wanneer de één neergeschoten is de ander hem moet genezen. Hier valt het eerste grote minpunt op te merken en dat is namelijk de kunstmatige intelligentie. Je kunt jouw teammaat bevelen geven, maar vaak rent hij vooruit om te belanden in een hinderlaag, wat betekent dat jij hem moet genezen terwijl je wordt omringd door talloze schietgrage soldaten: Mission Failed. De tegenstanders lijken ook niet te beschikken over een gezond verstand en hebben vaak de neiging zich te gedragen als hersenloos kanonnenvoer. Wanneer ze je proberen te flanken rennen ze vaak onbeschermd door een open veld wat het er voor de speler natuurlijk niet veel moeilijker op maakt.

Het leveldesign zorgt ervoor dat dit erg vaak het geval is. Elk level is qua uiterlijk totaal anders – denk aan de Noordpool, Afrika, Rusland als setting – maar qua opzet exact hetzelfde. Telkens zul je eerst een paar gangetjes doorlopen om daarna in een grote open ruimte terecht te komen (en uiteindelijk nog even met een voertuig aan de slag moet). Zo zitten er per level steeds twee of drie van deze grote oppervlaktes waar grote shootouts plaatsvinden. Kenmerkend zijn de explosieve tonnetjes, die, wanneer je ze tegenkomt, garant staan voor een hoop ontploffingen en visueel geweld. De explosies zien er goed uit, maar het overdadige gebruik aan op te blazen materiaal komt de gameplay niet ten goede. Keer op keer komt het erop neer dat je in zo’n grote ruimte alle tonnetjes kapot knalt en achteraf even kijkt of er nog wat leeft.

Waar de game zichzelf mee profileert zijn de ‘destructible environments’ en het valt te verwachten dat als gevolg van de explosieve tonnetjes de omgeving hier ook flink onder zou moeten lijden. Nee dus. Alleen de houten oppervlakken kunnen kapot en, waar het gescript is, valt er af en toe een toren of muur omver te schieten. Wanneer dit gebeurt gaat het gepaard met enkele, zoals gezegd, best indrukwekkende explosies maar deze vallen volledig in het niet wanneer je stenen en stukken muur als een paar Lego-blokjes zonder enig gewicht in het rond ziet vliegen. Op het visuele vlak is C:DO verder niet eens middelmatig te noemen. Eentonige textures, lelijke personages die er allemaal hetzelfde uitzien en houterige animaties vormen binnen de clichématige werelden een ongeïnspireerd geheel waarin je geen moment opgezogen wordt. De chaotische shootouts zijn daardoor veel minder hectisch dan je zou verwachten en hopen, en geen moment heb je het idee daadwerkelijk een gevaarlijke geheime missie uit te voeren. De muziek is aan één stuk door opzwepend en daardoor ontbreekt elke vorm van dynamiek en spanning.



De enige mogelijkheid die wel enigszins bevalt, is de coöperatieve modus welke een deel van de ergernissen wegneemt. Het samenwerken is dan opeens wel leuk en je teammaat zal zichzelf niet constant hersenloos in elke hinderlaag storten (daar gaan we maar even van uit in ieder geval). Je zult ook hier elkaar moeten genezen wanneer één van de twee neergeschoten is en dit draagt in de coöp veel meer bij aan de spanning, aangezien er een tijdslimiet aan dit genezen verbonden is. De overige kritiek blijft echter ook hierop van toepassing dus het maakt C:DO niet tot een veel beter product.

Geplaatst op woensdag 13 februari 2008 om 15:30 door Arthur Van Vliet (arthurvv)