Fallout 3 (X360, PS3, PC)

Recensie | 28 oktober 2008 - Tweeënhalf jaar geleden scoorde het fantastische Oblivion hier op InsideGamer een 10-. De enorme grote wereld en de vrijheid die het bracht werden gezien als mijlpalen en nog altijd heb ik niet alles in de game gezien. De kans dat me dat ooit lukt is nihil. Fallout 3 komt namelijk van dezelfde makers en de vrijheid die je in deze wereld krijgt is waarschijnlijk nog groter.

Fallout 3 is het derde deel in de serie, maar van de eerste twee delen hoef je geen kaas te hebben gegeten. Fallout-fans van het eerste uur kijken wellicht met een schuin oog naar het derde deel en hebben de game van te voren al verketterd, omdat het een grote 3D-wereld voorschotelt en meer op de actie gericht is. Gamefans zullen daar hun schouders om ophalen en gelijk hebben ze. Mensen die vroeger alles beter vonden moeten gewoon lekker blijven gamen op hun Commodore en hun negen inch beeldscherm. De rest gaat mee met de vooruitgang en komt na het opgroeien in Vault 101 terecht in de postapocalyptische wereld.

Het hoofdverhaal draait om het vinden van je vader. Na een onbezorgd leventje in Vault 101, gemaakt als bescherming tegen de apocalyps, besluit de man op een goede dag de kluis te verlaten. De Overseer, de baas van de Vault, is woedend en probeert wraak te nemen door een kogel door jouw kop te jagen. Er zit niks anders op dan te ontsnappen en achter je vader aan te gaan. Op het moment dat je echter de Vault achter je dicht hoort vallen kun je het hoofdverhaal vergeten. De wereld van Fallout 3 is zo enorm groot en het is aan jou hoe je met die wereld omgaat.

Een goed voorbeeld van de vrijheid vind je gelijk in het plaatsje Megaton, waar een grote nucleaire bom door een groep gelovigen aanbeden wordt. De sheriff vraagt of jij de bom misschien onschadelijk kunt maken, terwijl een duister persoon in de kroeg liever ziet dat je hem opblaast. De keuze die je hier maakt is meteen een grote. Maak je hem onschadelijk, dan geeft de sheriff jou een leegstaand huis en is het mogelijk om grote quest-lijnen te voltooien. Blaas je hem op, dan word je rijkelijk beloond, maar is het plaatsje voorgoed verdwenen. En dan heb je nog het derde alternatief: je verlinkt de duistere man aan de sheriff.

Er staat van te voren niet vast hoe je een quest moet voltooien en dat is bewonderenswaardig. Soms moet je iemand proberen te overtuigen van je goede wil en ervoor zorgen dat ze terugkeren naar hun ouderlijk dorp. Hier ligt de diplomatieke manier het meest voor de hand, maar ook is er de optie om gelijk zijn kop er af te knallen, zijn bezittingen te roven en naar het dorp terug te keren met de mededeling dat de beste man geen zin had om terug te komen.

Dankzij de grootsheid van de wereld is het mogelijk om echt uren op avontuur te gaan. Je komt kleine dorpjes tegen, vijandelijke kampen en riolen waar het krioelt van de beesten. Eén ding staat van te voren vast: overal valt wat te halen. Of het nu kogels zijn in ammunitie-kratten of de wapens die de overleden Raiders laten vallen, alles kan meegenomen worden om te verkopen. In Fallout 3 wordt de speler voor alles wat hij doet beloond. Die beloningen komen in de vorm van geld, nieuwe wapens en ervaringspunten.

Het levelsysteem is gelukkig anders dan dat van Oblivion. Daar ging ik in mijn speelsessie de eerste zes uur elke deur lockpicken en alle bezittingen jatten, met als gevolg dat ik tijdens het slapen levels omhoog ging. Een meesterdief was ik, maar zodra ik in de wijde wereld terecht kwam, werd ik met een enkele slag gedood. In Fallout 3 is voor een meer traditioneel experience-systeem gekozen. Met alles dat je doet (van het succesvol openen van gesloten deuren tot het ombrengen van vijanden) worden experience points vergaard. Heb je er genoeg, dan ga je een level omhoog en is het mogelijk om een aantal skill points over jouw attributen te verdelen. Er zijn er een stuk of twintig, waardoor iedereen zijn eigen personage creëert. Ikzelf ben iemand met een hoge skill voor lockpicking, begaafd in het ompraten van mensen en meester in het omgaan met mêlee- en energiewapens. Van computers en kleine pistolen snap ik geen snars en daardoor speel ik anders dan dat ik zou doen als ik een sneaky whizzkid was.

Naast het verdelen van skill points krijg je bij het omhoog gaan in level ook de mogelijkheid om een perk aan te schaffen. Zie de perks maar als de superspecialiteiten van jouw personage. Zij maken echt het grote verschil. Omdat je maar twintig keer in level omhoog gaat, en er echt tientallen perks zijn, moet je echt goed nadenken hoe jij ze besteedt. Bovendien zijn de perks een goede reden om de game na het voltooien (waarschijnlijk pas eind 2009) nog een keer, maar op een compleet andere manier te besteden. Mijn perks richten zich op de goede aard van mijn personage, zorgen ervoor dat ik extra veel voorwerpen in lege dozen vindt en laten de vijanden op een schandalig harde wijze uit elkaar knallen. Wanneer je de game voor een tweede keer gaat spelen, dan doe je er goed aan om andere beslissingen te maken. Voor alle belangrijke acties krijg jij Karma (good of bad) en dat heeft effect op hoe mensen naar jou kijken en of er mensen zijn die jou tijdens jouw queeste actief helpen. Daarnaast heb je nog ergens een vuilnisbelt waar je de hond Dogmeat kan vinden en waarmee je vervolgens een mooie band mee op kunt bouwen.

Fallout 3 is een echt 18+-spel, je hoeft niet raar op te kijken als aan het eind van een gevecht het hoofd van de tegenstander er af knalt. Hetzelfde kan gebeuren met de ledematen, vooral wanneer je gebruik maakt van het zogenaamde V.A.T.S.-systeem (Vault-Tec Assisted Targeting System). Met dat systeem komt duidelijk naar voren dat Fallout 3 een echte RPG is. De tijd wordt met het activeren van V.A.T.S. stilgezet en vervolgens is het mogelijk om te bepalen op welk van de verschillende lichaamsdelen jij de tegenstander wilt raken en hoe vaak je dat wilt. De frequentie is gekoppeld aan jouw actiepunten. Bij een groot wapen als een sniper rifle zal een enkele actie bijna tweederde van jouw actiepunten opsnoepen, terwijl een pistool bijna zes keer afgevuurd kan worden. Van dichtbij op het hoofd mikken staat garant voor een bloederig spektakel waarbij het hoofd een paar meter van de romp wordt gelanceerd.

Het V.A.T.S.-systeem werkt lekker snel en is makkelijk te gebruiken. Dat moet ook wel, want de tegenstanders in Fallout 3 bewegen zo snel dat het bijna onmogelijk is om in de real-time-actie een headshot te maken. De vijanden gaan niet dom stilstaan, maar zullen blijven bewegen en proberen zo dicht mogelijk bij jou te komen om zoveel mogelijk schade te veroorzaken. Elke vijand vormt een obstakel op zich en het verslaan van de vijand geeft voldoening. Vooral als je de meer afgelegen gebieden betreedt, zul je merken dat de tegenstanders tot de tand toe bewapend zijn en maak je je op voor een aantal spannende, bevredigende gevechten.

Het wapenarsenaal dat je daarbij tot je beschikking hebt is enorm. Zoals gezegd gebruik ik vooral mijn energiewapens, maar ook met mijn eigen gemaakte Shishkebab (een soort vlammende stok, die vijand in de fik zet) weet ik dood en verderf te zaaien. Daarnaast zijn er bazooka’s, sniper rifles, pistolen, machinegeweren, mijnen, granaten en natuurlijk de Fatman. Deze schiet kleine nucleaire bommen af, die zo’n beetje elke vijand met een gruwelijke klap doodt. Let er wel op dat je om de zoveel tijd je wapens laat repareren. Hierdoor blijven ze het doen en goedwerkende wapens veroorzaken meer schade. Hetzelfde geldt voor jouw bepantsering. Je begint met een Vault Tech-pakje, maar na een aantal uur spelen banjer je in een stalen pak door de omgeving heen.



De omgeving is indrukwekkend. Als we kijken naar de details van steentjes die op de grond liggen, dan is het niet zo heel boeiend. Het gaat in deze game om de grootsheid. Het is prachtig om te zien hoe monumenten uit Washington DC in puin liggen en ook geniet ik van de draw distance, die echt ongelofelijk is. Ook de gezichtsuitdrukkingen van de mensen die je tegenkomt zijn netjes te noemen, alhoewel je wel ziet dat het op de Oblivion-engine draait.

Er is geen reden om deze game niet in huis te halen, maar perfect is hij niet. Als kritisch recensent moet ik gewoon zeggen dat de game last heeft van een aantal Oblivion-foutjes. Mensen zeggen vaak hetzelfde als je ze tegenkomt en de hoofdverhaallijn is niet al te lang. Binnen twintig uur ben je er makkelijk doorheen, maar de flapdrol die denkt dat je dan ‘klaar’ bent met Fallout 3, snapt het niet helemaal.

Geplaatst op dinsdag 28 oktober 2008 om 18:00 door Jelle van Es (Jaylee)