World of Warcraft

Recensie | 13 februari 2005 - Deze hele week heb je diverse artikelen over World of Warcraft de revue zien passeren. De keuzes die je op het begin moest maken zijn aan bod gekomen, maar ook een high-level instance is besproken. Wederom sluiten we de themaweek af met een recensie, en ik kan jullie vertellen dat ik erg tevreden ben met deze MMORPG.

Het grootste verschil tussen normale spellen en MMO’s is het aantal spelers dat tegelijkertijd in de servers kan ronddwalen. Immers, bij normale spellen kom je amper boven de honderd uit, terwijl je met MMO’s met duizenden tegelijkertijd kunt spelen. Zo ook in World of Warcraft, en samenspelen staat dan ook voorop. Het sociale aspect van World of Warcraft is goed uitgewerkt. Je kunt een vriendenlijst bijhouden, een guild opstarten (of natuurlijk joinen), maar ook als je met een moeilijke quest bezig bent, kun je via diverse kanalen een oproep doen, zodat je in een groep tot maximaal vijf personen een quest af kunt ronden. En uiteraard heb je de raids, en dat is (één van de) toverwoorden in World of Warcraft. Niets, en ik herhaal: niets is zo heerlijk als met een groot aantal kameraden (een raid kan maximaal 40 spelers bevatten, maar je kunt natuurlijk ook drie raidgroepen bij elkaar sprokkelen) de vijandelijke dorpen en steden aan te vallen. Het vreemde is dat je met deze raids eigenlijk weinig wint. Je krijgt van de meeste vijanden die je dood geen loot, je voltooit geen quests, en toch rushed de adrenaline door je bloed heen. Ik kan jullie dan ook wel vertellen dat de Battlegrounds, waarin twee raidgroepen het tegen elkaar opnemen en waar je strategisch te werk moet gaan (denk aan Battlefield met punten die je moet veroveren). Dit gaat ongetwijfeld populair worden!

Maar gelukkig hoef je niet samen te werken om vooruit te komen. Je kunt in principe in je eentje een weg door vijanden heen werken, wat van World of Warcraft een MMO maakt met een lage drempel. Waar je bij andere MMO’s diverse uren moet spelen om een level omhoog te gaan (om maar te zwijgen van de laatste paar levels, waar je dagen, zo niet weken mee bezig bent), gaat het in World of Warcraft wat sneller. Je hoeft nu ook niet op zoek naar een groep, dus je kunt in je pauze van een uurtje toch nog een quest afmaken of iets dergelijks. Uiteraard zijn er mensen die vinden dat het wel wat langzamer had gemogen, maar als we Blizzard mogen geloven krijgen we nog een flinke hoeveelheid eindcontent erbij. (ikzelf zit stiekem al op een gratis download van Northrend te wachten)

Wat de technische aspecten betreft doet World of Warcraft het ook helemaal niet onaardig, als we er rekening mee houden dat het spel al enkele jaren in ontwikkeling was. Grafisch ziet het er prima uit, met een eigen, speelse look. De bossen waarin de Night Elves hun onderkomen vinden is prachtig vormgegeven, met veel blauw, paars en rood in het kleurengamma. Hoge bomen rijzen uit de aarde, en het zonlicht komt amper door de bomen heen. The Barrens daarentegen, is een grauwe woestijn waar enkele oasen te vinden zijn. En als je in Ironforge uit stapt, kom je in een bergachtig landschap dat onder de sneeuw ligt. En het mooie is, ieder gebied dat je instapt, ziet er keurig verzorgd uit. Favoriet blijft overigens toch Stranglethorn Vale, een jungle waar je diverse Trollenstammen zult vinden.

Het geluid kan er ook prima mee door. Hoewel de achtergrondmuziek niet aan spellen als Final Fantasy en dergelijke kan tippen, klinkt het prima. Vergeet niet dat je die muziek enkele honderden uren gaat horen, maar toch niet vervelend moet worden. De muziek voldoet aan deze eis, het wordt niet irritant. Wat wel irritant wordt, zijn de NPC’s die continue dezelfde zinnetjes zeggen. Nu snap ik dat iedere quest door iemand anders te laten inspreken veel werk wordt, maar de RTS-spellen van Blizzard stonden erom bekend dat als je diverse keren op een unit klikte, hij of zij allerlei onzin begon uit te kramen. Een gemist kansje dit keer, met World of Warcraft.

Ja, en nu wilde ik stiekem nog een beetje meer kritiek uiten. Het spel is geweldig, daar niet van. Maar wat ik erg jammer vind, is dat (en daar gaan we weer) de eindcontent toch erg karig is. Zo’n MMO is veel werk, jawel. En het spel is ook nooit af, omdat er continu nieuwe content voor verschijnt. Maar de hardcore speler die over een maand al level 60 is, is redelijk snel uitgespeeld. Zoals al gezegd, heeft World of Warcraft een hoog speeltempo. En hoewel dit voor sommige mensen een pluspunt is, kunnen hardcore gamers dit als minpunt zien. Tevens had ik graag gezien dat er in World of Warcraft met een jobsysteem gewerkt zou worden. Als je nu een andere klasse wilt proberen, zul je een nieuw personage aan moeten maken, met een andere naam. Het zou makkelijker zijn geweest als je gewoon ingame van klasse zou kunnen veranderen, zodat je niet opnieuw je vriendenlijst moet aanvullen, je guild opnieuw moet joinen, enzovoorts.

Geplaatst op zondag 13 februari 2005 om 00:00 door Nick Snapper