Aliens vs. Predator – de multiplayer (X360, PS3, PC)

Achtergrond | 10 maart 2010 - De online multiplayer van Alien vs. Predator is een belangrijke troef van de game. Hoe kan het ook anders als er maar liefst drie iconische filmfiguren het tegen elkaar mogen opnemen in tal arena’s en speelmodi. Dat moet wel iets bijzonders opleveren, want allemaal hebben ze een eigen vechtstijl en oplossingen in gevechtssituaties.

Iedereen die ongeveer tien jaar geleden in de weer is geweest met de online multiplayer van Alien vs. Predator 2 weet eigenlijk precies wat ze moeten verwachten van dit nieuwste deel. Waar deze multiplayer zich vooral van ten opzichte van andere online games onderscheidt, is het gegeven dat twee van de drie classes, de Alien en de Predator vooral van dichtbij effectief zijn. Omdat ze niet over langeafstandswapens beschikken is het voor deze twee ruimtewezens noodzakelijk om een prooi te besluipen, te overmeesteren en vervolgens in koelen bloede af te maken.


Wanneer een Alien en Predator elkaar, ondanks het gesluip, tegenkomen resulteert dat in een mêleegevecht waarin lichte en zware aanvallen gecombineerd met afwerende slagen en counters elkaar in hoog tempo volgen. Waar de mêleegevechten in de singleplayer vaak te simplistisch zijn door de gebrekkige kunstmatige intelligentie, is het online behoorlijk uitdagend. Met wat op knoppen rammen kom je er niet, reageren en anticiperen op inkomende aanvallen is noodzakelijk. Erg spannend.

Minder geslaagd zijn de zogenaamde stealth kills of grabs die gepaard gaan met een gruwelijke animatie. Ook in de multiplayer worden personages hardhandig onthoofd en vliegen ledematen in het rond. Het nadeel hiervan is dat je wel erg lang blootgesteld staat aan andere aanvallen, omdat zo’n animatie al snel een paar seconden in beslag neemt. Hierdoor heeft een derde persoon natuurlijk de ideale kans om jou ook van achter te besluipen. Dat levert hele rare situaties op. Meer dan eens ontstaat er een soort polonaise van Aliens en Predators die elkaar in de nek grijpen en aan stukken scheuren.

Problemen zetten zich verder door in de standaard deathmatches, die niet echt goed werken met zoveel verschillende soorten facties. Over het algemeen worden deze potjes een chaotisch zooitje waarin je té vaak wordt afgemaakt zonder precies door te hebben waardoor dat nou precies gebeurt. Veel leuker zijn de alternatieve speelmodi die je ook in veel andere online games tegenkomt. Het gaat hier dan om de drie verschillende facties die strijden in varianten op Vampire of Juggernaught. In Predator Hunt stapt één speler in de ruimteschoenen van een Predator die moet jagen op een team van Marines. Weet een menselijke soldaat de ultieme jager neer te halen dan neemt hij of zij de rol van Predator op zich. Voor zowel de Marines als de Predators een behoorlijk spannende ervaring omdat, voor de Marine, het gevaar om iedere hoek kan liggen en de Predator zichzelf niet te lang bloot kan stellen aan vijandelijk vuur. Infestation kent een soortgelijk principe, in deze stand moet een stel mariniers Aliens van zich afvechten. Sneuvelt er een soldaat dan keert deze terug als muurklimmende griezel. Ook dit levert behoorlijk spannende momenten op waarin je vooral als ruimtemarinier vaak in het nauw gedreven wordt door hordes Aliens.


De multiplayer van Alien vs. Predator doet veel anders ten opzichte van andere populaire online games, maar ‘anders’ betekent niet gelijk goed. Vooral de matchmaking is in ranked matches nogal traag en ook veel minpunten uit de singleplayer zijn van toepassing online. De Alien is bijvoorbeeld nog steeds te snel en bovenal te desoriënterend om echt effectief te zijn. Ook de Marine blijft met zijn geweren zo standaard als het maar kan. Uiteindelijk is het de vraag of je lang zult blijven hangen bij de multiplayer van Alien vs. Predator. Het is allemaal duidelijk beter te pruimen dan de singleplayer, maar er mist echt iets om op terug te komen, waardoor ik toch vrees dat het merendeel van de spelers weer vertrekt naar online games die simpelweg beter in elkaar steken.

Geplaatst op woensdag 10 maart 2010 om 18:00 door Thijs Barnhard (Volg Thijs op Twitter: @tbarnyard)