Memberrecensie | 18 april 2009 - “Fallout 3, wat is dat nu weer. Lijkt mij eigenlijk maar saai. Het is gewoon een grote bruine kale vlakte. Er komen nu meer en ook betere games uit.” Dat was mijn gedachte op het moment dat Fallout 3 uit kwam. Ik heb hem op dat moment dus ook niet gekocht, wat later een van mijn grootste vergissingen bleek te zijn. Ik heb namelijk een tijdje geleden toch nog de kans gekregen om Fallout 3 in mijn bezit te krijgen. Die kans heb ik deze keer dus ook niet laten schieten. Nu dacht ik namelijk, het altijd eens te kunnen proberen en dat was ook meteen een van mijn betere beslissingen. Ik heb namelijk in tijden niet meer een game gespeeld van zo een hoog niveau. Sterker nog, dit is misschien wel de beste game die ik ooit heb gespeeld.

Keuzes, keuzes en uhh… nog meer keuzes.

Zodra je de game voor het eerst opstart begin je met keuzes te maken. Op het begin zijn ze nog simpel. Zoals: “Word ik een jongen of een meisje? Welke naam zal ik mezelf geven?” Leuke keuzes die worden bijgestaan in een boeiend filmpje, namelijk je eigen geboorte. Nadat je ter wereld bent gekomen komt er een tijdsprong. Een tijdsprong van één jaar om precies te zijn. Je bent op dat moment nog maar een baby, je kan nog niet praten of lopen, dus kruip je alleen nog maar rond. Zelfs op dat moment moet je keuzes maken. Zo klein als je bent raap je namelijk al een boekje op met grote afbeeldingen. Op dat moment bepaal je de vaardigheden van je personage. Wat ga je jezelf namelijk aanleren? Wil je een heel sterk-, of juist een heel slim personage worden? Of misschien moet geluk wel gewoon een rol met je spelen. Het is allemaal de keuze aan jou. Wanneer je het boekje uit hebt, komt alweer de volgende tijdsprong. Dit keer is het een tijdsprong van negen jaar. Je komt terecht op je eigen verjaardag. Je tiende verjaardag. De leeftijd waarop je een Pipboy 3000 krijgt. Vanaf dat moment komen er al wat meer ingewikkeldere keuzes. Zeg je bijvoorbeeld tegen iemand dat je, je eigen verjaardag saai vind, of geef je juist een compliment aan de persoon die het georganiseerd heeft. Maar wat zijn de gevolgen ervan? Vraag je meteen naar je cadeau of laat je het gesprek zo leiden dat je het misschien vanzelf krijgt? Loop je niet de kans om niks te krijgen als je er niet meteen naar vraag of vinden ze het juist onbeleefd? Dit zijn allemaal nog maar simpele keuzes waar het verhaal mee begint. Zo hadden mijn keuzes er toe geleid dat ik verzeilt raakte in een gevecht op mijn eigen verjaardag, nadat ik mijn cadeau niet wilden afgeven aan iemand. Na dit moment kom je alweer bij de op een na laatste tijdsprong. Namelijk die naar je zestiende verjaardag. Het jaar waarop je de G.O.A.T. moet afleggen. Dit is een toets die iedereen in de V.A.U.L.T. (de plaats waarin je woont) moet maken. Het is niet een toets om je intelligentie te testen, maar een test om te kijken wat voor soort persoon je bent. Je komt voor vragen te staan als wat zou je doen als iemand een infectie aan zijn voet heeft. Ga je hem verzorgen, haal je heel zijn been eraf of sterker nog, schiet je meteen een kogel door zijn hoofd? Nadat je de G.O.A.T gemaakt hebt kom je alweer bij de laatste tijdsprong waarna het verhaal pas echt begint. Je vader is namelijk ontsnapt uit de V.A.U.L.T. een plaats waar niemand in of uit komt. Op dat moment besluit je hem te gaan volgen, waarna de ontsnapping weer uit vele keuzes bestaat. Want ontsnappen uit de V.A.U.L.T. doe je namelijk niet zo maar. Hoe krijg je de sleutel om de deur te openen? Bedreig je iemand zijn dochter, steel je de sleutel, vraag je het vriendelijk of vermoord je misschien wel de sleuteldrager? Het is aan jou om dat te beslissen. Het maakt niet uit wat je doet, als je maar uit de V.A.U.L.T. weet te ontsnappen. Als je dat dus voor elkaar hebt gekregen, kom je buiten. In de Wasteland, een ruig landschap waar je nergens veilig bent. Hier zal de rest van de game zich afspelen.

Wat zal ik gaan doen?

Vanaf het moment dat je een voet buiten de V.A.U.L.T. zet krijg je alle vrijheid die je maar zou wensen. Ikzelf had al gehoord dat het een game was met veel vrijheid, voordat ik hem in mijn bezit had. Dat vond ik wel leuk om te horen, maar het was ook meteen een punt waardoor ik de game eigenlijk niet wilde kopen. Ik vind het namelijk fijn om te weten wat je moet doen en hoe je het moet doen. Bij Fallout 3 is dit anders. Ik hou echt van de vrijheid die je krijgt. Je kan namelijk bijna iedereen vermoorden, goede of slechten personen. Je kan hele steden uitroeien. En er is zelfs een side-quest waarbij gevraagd wordt om een hele stad op te blazen. Een simpele side-quest maar wel een met grote gevolgen. Ik heb het namelijk de eerste keer niet gedaan, en die stad is meteen mijn thuis geworden. Ik heb er een huis in gekregen en elke keer tussen missies door kwam ik weer even terug in die stad om wat spullen te kopen en om mezelf te genezen. Toch kan je die stad op blazen. Zodra je dat doet kan je daar dus geen andere quest meer starten en is ook meteen de kans op dat huis verspeelt. Dat is een van de vele side-quests die het verhaal te bieden heeft en hebben niks met het hoofdverhaal te maken. Het zijn allemaal weer hele belevenissen die los staan van het hoofdverhaal. Fallout 3 laat je dus eigenlijk gewoon je eigen verhaal volgen. Je kan zelf kiezen welke quest je doet en op welk moment. Je word nooit gedwongen iets te doen. Zodra je een quest start beleef je gewoon een heel verhaal. Die allemaal, stuk voor stuk leuk zijn om te beleven. En dan is er ook nog eens de main-quest. Het hoofdverhaal, dat ook nog eens erg goed is met leuke wendingen erin.

Gevaar? Laat maar komen!

Dit alles beleef je in de wereld van Fallout 3. Een wereld, waar je op elk moment aangevallen kunt worden. Altijd ligt er gevaar op de loer. Ook al is de wereld zo groot, nergens ben je veilig. Dat vond ik op het begin wel erg lastig. Toch brengt dat de sfeer van Fallout zo goed over. Niemand is te vertrouwen, en er zijn ook maar weinigen die jou meteen op het eerste moment zullen vertrouwen. Daarom is het ook verstandig om altijd goede wapens en een grote voorraad munitie bij je te hebben. Zodra er dan een gevecht uit breekt kan je op twee manieren te werk gaan. Je kan gebruik van de V.A.T.S. waarbij je de tijd tijdelijk stil zet en rustig de hitpoints selecteert die je wil gaan raken. Waarna je personage zelf op het gekozen plekje gaat schieten. Dit gebeurt in een mooi filmpje, waarbij je vaak je slachtoffer helemaal uit elkaar ziet spatten.

Ook kan je, je wapens real time gebruiken. Dit is allemaal heel leuk om te doen en ook heel uitdagend. Vooral omdat niks je gegeven wordt in Fallout 3. Je moet het allemaal zelf voor elkaar krijgen en dat is niet altijd even gemakkelijk. Wanneer je het toch voor elkaar krijgt wat vijanden te vermoorden krijg je daarvoor experience points. Je krijgt het voor werkelijk alles wat je in de game doet experience points. Het is en blijft namelijk een RPG, maar dat wel een hele goede. Je hebt namelijk vele vaardigheden die je kunt trainen. het verschilt van vaardigheden voor in het gevecht of juist vaardigheden waarmee je dingen kunt stelen. Je hebt helemaal de keuze om je eigen personage te maken met de dingen waar hij of zij goed in is. na de vaardigheden die je kunt trainen, kan je bij ieder level ook nog eens een perk kiezen. Dit is een speciale vaardigheid die je een nieuwe mogelijkheid geeft. Zo is er bijvoorbeeld een perk die je het mogelijk maakt mensen op te eten voor HP, wat je tevens ook weer bad karma geeft. Ook is er bijvoorbeeld nog een perk die er voor zorgt dat je een dierenvriend word. Dan vallen de dieren in Wasteland je niet meer aan en met het tweede level van die perk gaan ze je zelfs helpen zodra je in een gevecht raakt.

Nog meer?

Ja zeker. Al dit moois wordt bijgestaan door de mooie wereld die Fallout te bieden heeft. Zoals ik al zei in me inleiding vond ik het een bruin, kaal landschap. Dat is het dus totaal niet. Als je de game aan het spelen bent zie je hoe vol de wereld is en hoe mooi ook. De wereld is levend en dood tegelijk. Overal liggen lijken, en alle bomen zijn dood. Toch zul je niet in veel games zoveel mensen zien rondlopen. Iedereen die je rond ziet lopen leid zijn eigen leven en heeft ook zijn eigen moeilijkheden. Ook het geluid is allemaal erg goed. Het speelt allemaal mee aan de belevenis en die is bij deze game top. Ik zat er dus duidelijk helemaal naast met mijn vooroordelen. Dit is een geweldige game die je zo 100 uur van je leven zal kunnen gaan kosten, zonder dat je er ook maar een minuut spijt van zult hebben. Dit is tenminste zoals ik Fallout 3 heb beleeft en dat zal je dan ook aan het cijfer kunnen zien.


Geplaatst op zaterdag 18 april 2009 om 19:09 door Flying35