Saints Row 2 (X360, PS3)

Recensie | 15 oktober 2008 - In juni van dit jaar legden de makers van Saints Row 2 via een video ons een hele opmerkelijke keuze voor: "Zou je liever tv willen kijken in het spel dat je op je tv speelt? Of je verkleden als politieagent en een slijterij beroven, streaken in het openbaar, lid worden van een illegale vechtclub, lokale beroemdheden beschermen, base-jumpen of autosurfen?" Met deze vraag probeerde Saints Row 2 niet alleen de spot te drijven met de best verkopende game van dit jaar, Grand Theft Auto IV, maar ook duidelijk het verschil aan te geven tussen beide games.


Toch lijkt Saints Row 2 natuurlijk nog steeds heel erg veel op Grand Theft Auto, maar dan wel op de oudere edities van de koning van de sandbox-games. Want waar GTA IV een grimmige en serieuze ondertoon heeft meegekregen, is Saints Row 2 nog meer over-de-top geworden dan het eerste deel al was. Dat is in het begin van de game dan ook al snel te merken, wanneer je ontwaakt uit een vijftien jaar durende coma (meer daarover lees je zo) en je de keuze krijgt om via plastische chirurgie een nieuw uiterlijk voor het hoofdpersonage samen te stellen. Het leukste is wat mij betreft om jezelf na te maken; in ieder tussenfilmpje zul je namelijk ook steeds te zien zijn en ook in de coöperatieve modus (waarover straks óók meer) ben je op die manier behoorlijk herkenbaar. Het aanpassen van je personage is één van de dingen geweest die veel mensen eigenlijk misten in GTA IV en Saints Row 2 maakt nog maar eens duidelijk waarom. Zeker, omdat er ook een paar toffe shops te vinden zijn in de stad, waar je later in de game onder andere nieuwe tattoos, sieraden en kleding kunt kopen.

Saints Row 2 is een echte opvolger, aangezien de verhaallijn vanaf het begin doorgaat waar het eerder ophield. Heb je het origineel dus nog nooit gespeeld, dan kan het voorkomen dat je af en toe bepaalde dialogen of grapjes niet snapt, omdat ze simpelweg verwijzen naar gebeurtenissen uit deel één. Toch is het verhaal van Saints Row 2 uit te leggen in een notendop. In het origineel word je aan het eind verraden door wat bendeleden en door een explosie belandde je in een diepe coma. Daaruit ontwaak je na vijftien jaar, al zit je helaas wel in de bak. Met de hulp van een onbekende ‘dude’ ontsnap je uit de gevangenis, die vreemd genoeg ook niet echt heel goed beveiligd blijkt te zijn. Terug in de stad Stillwater ontdek je dat de stad helemaal niet meer is wat het vroeger was en een groot bedrijf, Ultor, heeft de macht volledig in handen gekregen. Je besluit om daar verandering in te brengen en samen met de enige trouwe aanhanger die nog over is, Johnny Gat, blaas je de bende van de Saints nieuw leven in. Voordat je de strijd aan kunt gaan met Ultor zal er echter eerst afgerekend moeten worden met drie andere bendes in Stillwater: de Ronin (ninja’s), de Sons of Samedi (drugsdealers) en de Brotherhood (getatoeëerde spierbundels).


De missies van de laatste bende, de Brotherhood, zijn simpelweg het leukst en hebben de meest fraaie plotwendingen. Maero, de leider van de Brotherhood, is namelijk "one big, bad mothafucker" en deinst er niet voor terug om leden van de Saints op gruwelijke wijze te vermoorden. Sommige tussenfilmpjes van de Brotherhood zijn zo 'sick', dat ze zo in een vernieuwde versie van Scarface hadden kunnen zitten. De andere missies van Saints Row 2 zorgen echter ook vaak voor verrassingen. Natuurlijk zijn er de standaard-missies ("rijd daarheen, vermoord die of transporteer dat"), maar meestal gebeurt er tijdens zo'n missie wel iets, waardoor je genoodzaakt bent om het plan te veranderen.

Hoewel het verhaal de rode draad vormt in Saints Row 2, zijn er in de stad van Stillwater ontiegelijk veel andere dingen te doen. Een paar daarvan zul je in het begin verplicht moeten doen, om zo meer respect te krijgen en nieuwe missies vrij te spelen. De meeste activiteiten speel je echter omdat ze simpelweg vreselijk leuk zijn om te doen. Zo is er mogelijkheid om in een activiteit jezelf te verkleden als een politieagent en mee te doen aan een parodie op de populaire (en oh zo foute) politieserie 'C.O.P.S.'. In Fuzz, zoals deze activiteit heet, moet je dan ook samen met een cameraman de meest vreemde criminelen aanpakken: van protesterende huismoeders tot poedelnaakte streakers. In plaats van dat je de verdachten bovendien netjes arresteert, moet je ze ook nog eens keihard afslachten. Hilariteit ten top!

Een andere minigame die verstopt zit in Saints Row 2, is het grappige spel 'Zombie Uprising'. Wanneer je naar een arcadehal gaat of naar een televisie loopt, dan krijg je de mogelijkheid om dit zombie-schietspel te spelen. In een compleet andere wereld en met een naar horrormuziekje, krijg je oneindig veel zombies voor je kiezen en komen geweren, mokers en ander gereedschap handig van pas bij het overleven. Een lekkere afwisseling dus, als je even "de stad uit wilt".



Toch is niet alles 'pais-en-vree' in Saints Row 2. Zo ziet de game er nauwelijks beter uit dan het eerste deel en kampt het spel met een hoop schoonheidsfoutjes. Zo is het mogelijk dat gebouwen of voertuigen opeens uit het 'niets' verschijnen of weer verdwijnen. Ook kan het voorkomen dat je opeens in of uit een voertuig belandt, zonder dat je ook maar iets van een deur hebt zien open gaan of wat. Dat Saints Row 2 visueel wat te wensen over laat, heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat je op ieder willekeurig moment het spel via een netwerk met z'n tweeën kunt spelen.

Daarnaast zijn de vijanden en de politie in het spel niet echt heel erg intelligent. Dit zullen fanatieke shooter-fans wellicht een beetje jammer vinden, maar aan de andere kant past het eigenlijk wel bij de knotsgekke actie van Saints Row 2. Doordat je tegenstanders vaak pas laat doorhebben dat je ze overhoop wilt knallen of geen dekking zoeken, kun je meestal als een bezetene naar ze toe rennen, ze vastgrijpen en als menselijk schild gebruiken. Dit zorgt er voor dat de actie lekker snel is en je bij grote hordes vijanden niet zo snel dood gaat. Dood gaan zul je bovendien toch niet zo snel, aangezien je gezondheid vanzelf weer wordt hersteld, wanneer je even niet geraakt wordt. Het is dus dit keer niet noodzakelijk om telkens weer naar Freckle Bitches toe te gaan om hamburgers te scoren.

Zoals ik al een paar keer heb aangegeven en wat eigenlijk een beetje de kers op de slagroom is, is dat Saints Row 2 ook coöperatief gespeeld kan worden via een netwerk met nog één andere speler. Hierbij kun je verder gaan met de singleplayer en zo dus samen werken aan de progressie van beide savegames. Nog leuker is het om de de talloze en nutteloze activiteiten samen te doen, zoals bijvoorbeeld "Mayhem" (in het Nederlands "Chaos") of om te proberen om zo lang mogelijk te autosurfen op de auto van je vriend. De co-opmodus werkt prima in Saints Row 2, vooral omdat je niet telkens bij elkaar in de buurt hoeft te zijn om een missie te starten. Wanneer de één een missie of activiteit opstart, dan kan de ander via een pop-up schermpje gemakkelijk en snel meedoen. De enige smet op de coöperatieve speelmodus is dat de radiozenders in voertuigen niet met elkaar synchroon lopen. Oftewel, wanneer de één loopt mee te blèren met Ne-Yo, dan hoort de ander wellicht de klassieker van A-Ha, "Take On Me". Alsof het allemaal nog niet genoeg is, heeft Saints Row 2 tenslotte ook nog eens twee multiplayermodi: Strong Arm en Gangsta Brawl. Strong Arm heeft de meeste potentie en is het meest origineel. De bedoeling is om zoveel mogelijk gedeeltes van de stad in handen te krijgen door zoveel mogelijk geld te verdienen. Dit doe je door met jouw bende zoveel mogelijk rondes te winnen. De rondes bestaan uit verschillende activiteiten, die stuk voor stuk afkomstig zijn uit de singleplayermodus. Gangsta Brawl is 'slechts' een deathmatch modus die in verschillende omgevingen gespeeld kan worden.

Geplaatst op woensdag 15 oktober 2008 om 19:00 door Jeffrey van Maurik (JeFFire)