Papo & Yo Review

Recensie | -

Het is op zijn minst uniek te noemen dat je in Papo & Yo de slechte jeugd van creative director Vander Caballero naspeelt. De man besloot de omgang met zijn alcoholistische vader centraal te stellen in dit spel, zonder het zwaarmoedig over te laten komen. Gedurfd voor een game en des te knapper dat het hem gelukt is, maar eeuwig zonde dat technische mankementen roet in het eten gooien.

Vreemde waas

Het eerste wat namelijk opvalt zodra je controle krijgt over Quico, de hoofdrolspeler in Papo & Yo, is de vreemde waas om hem heen zodra je de camera beweegt. Het gaat van kwaad tot erger als je langs de prachtig vormgegeven sloppenwijken van Zuid-Amerika loopt, want de game-engine kan de hoeveelheid objecten in beeld blijkbaar niet aan en al snel ontstaan er framedrops, screentearing en andere grafische mankementen.

Begrijp me niet verkeerd, Papo & Yo is zeker geen lelijk spel. Integendeel, als je door de grafische fouten heen kan kijken, zal je zien dat de vervallen huizen, of “Favela” er prachtig en kleurrijk uitzien en de krijttekeningen die je overal aantreft komen letterlijk tot leven zodra je ze aanraakt. Papo & Yo speelt zich namelijk niet zomaar af in een arme wijk van Brazilië, maar in de kinderlijke fantasie van Quico, waarin simpele objecten als dozen en krijttekeningen grote invloed hebben op de omgeving. Door aan krijttekeningen van tandwielen te draaien ontstaan er vanuit het niets nieuwe paden en door dozen te verslepen, verplaats je hele huizen op de achtergrond mee. Als je het kantelen van de huizenblokken in Inception al indrukwekkend vond, dan ga je Papo & Yo helemaal geweldig vinden.

Doordat er telkens weer wat verrassends met de omgeving gebeurt blijft het spel boeiend. Papo & Yo moet het namelijk hebben van het creatieve leveldesign en niet zozeer van de ingewikkelde puzzels. Zeker in het begin voelen de puzzels aan als bezigheidstherapie, omdat hendel na hendel overhalen nogal doelloos overkomt. Totdat Monster geïntroduceerd wordt. Dit neushoornachtige wezen is de metafoor voor de alcoholistische vader, die weinig aandacht aan Quico geeft en, als hij eenmaal een verslavende kikker naar binnen werkt, zelfs furieus en omringt door vlammen achter Quico aanrent. De puzzels blijven op een enkeling na weinig uitdagend, maar er is nu wel een doel in het spel gekomen: op veilige afstand van Monster blijven en een remedie zoeken voor zijn verslaving.

Je krijgt hierbij hulp van Alejandra, een denkbeeldig meisje, en Lula, een speelgoedrobot die in de fantasie van Quico als jet-pack functioneert en je helpt bij de puzzels. De sfeer in de game is erg sterk en de muziek is met zijn heerlijke Braziliaanse tintje één van de betere soundtracks die je in games tegenkomt. Helaas blijft het bij deze sfeer, want zoals al eerder gezegd wordt de game nooit echt uitdagend, ook niet op platformgebied. Quico kan namelijk niet dood en als je van een platform afvalt word je onmiddellijk terug gezet. Bovendien is er nooit echt spanning te voelen als Monster je achtervolgt, want hij rent vrij traag en hij kan Quico enkel vastpakken en weggooien. De vader onder invloed komt hierdoor meer over als een log beest dan als een groot gevaar. Tot overmaat van ramp bleef hij zelfs een paar keer vastzitten in de omgeving tijdens een actiescène.

Sfeer

Papo & Yo moet het dus niet van de actie hebben maar puur van de sfeer. Tegen het einde van het spel wordt deze sfeer steeds beter en lopen de emoties bovendien hoog op. Na ruim vier uur heb je de ontroerende finale gehad en zit Papo & Yo er alweer op. Replay value is, los van een aantal te verzamelen hoedjes, ver te zoeken dus is het de vraag of het spel wel vijftien euro waard is, zeker als je de technische fouten in acht neemt.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Na het uitspelen van Papo & Yo zat ondergetekende met enorm gemengde gevoelens. Enerzijds biedt het spel een unieke, emotionele ervaring door de creatieve fantasiewereld van Quico onder begeleiding van prachtige muziek. Anderzijds wordt het platformen en puzzelen in het spel, waar de gameplay immers om draait, nooit echt uitdagend en barst het van de technische problemen. De unieke insteek en de sterke sfeer van Papo & Yo blijven zeker hangen, maar het is helaas niet die geweldige game geworden die uit had kunnen blinken op het PlayStation Network.

  • De fantasiewereld van een kind
  • Emotionele finale
  • De soundtrack
  • Vrij kort
  • Technisch zwaar onder de maat
  • Puzzels en platformen weinig uitdagend

Plaats een reactie