The Elder Scrolls IV: Oblivion
Recensie | -De term ‘klassieker’ wordt regelmatig gebruikt in de videogame-industrie. Maar wat is een klassieker eigenlijk, waar staat die term voor? Behalve dat de game ontzettend lekker moet spelen, moet het voor het predikaat klassieker ook grensverleggend zijn. Het moet een bepaalde allure hebben bij het publiek en het moet een game zijn die we ons over vijf tot tien jaar nog steeds herinneren. Met dat in het achterhoofd zijn we elke keer weer op zoek naar die game die daaraan kan voldoen. Op het moment dat die titel opduikt, vliegen we er als een stel strontvliegen op en keren we elk klein puntje van die betreffende game binnenstebuiten. The Elder Scrolls IV: Oblivion is zo’n game. Qua informatie is deze Westerse RPG van Bethesda Software en 2k Games langzamerhand omgeturnd in een aflikte boterham. Maar dan wel een verrekte lekker boterham.
Je raadt het al: op Oblivion plakken we het zegeltje ‘klassieker’. Ook wij doen mee aan het proces. Volgende week kun je een themaweek verwachten met daarin een vijfdaagse videospecial. Jurian en Kris zijn dagenlang aan een stuk door bezig geweest met deze sfeervolle, prachtige, overweldigende én grensverleggende RPG. Ze zullen volgende week dieper ingaan op de diverse elementen van Oblivion, maar we hebben ze in ieder geval nu al kunnen strikken voor een geschreven recensie en een videorecensie. En als we zien hoe enthousiast ze zijn ondanks die grote wallen, ongeschoren koppen en verzuurde ruggen, denken we dat de game inderdaad iets speciaals is. Laten we maar ophouden met inleidend gezeik. Lees de recensie, bekijk de videorecensie en ren naar de winkel. Als je dat tenminste nog niet had gedaan.
Jurian: Ehm, waarom beginnen we met de minpunten?
Kris: Simpel, iedereen weet dat Oblivion een goeie game is, dus als we nu eerst even die minpunten opnoemen dan weten mensen waarom ze hem NIET moeten kopen. Als ze die minpunten te erg vinden, hoeven ze onderstaande tekst ook niet meer door te lezen. Het leven is al zo kort...
Jurian: Ja in tegenstelling tot de laadtijden, want dat is volgens mij het enige nadeel aan Oblivion. Plus dat de framerate af en toe inkakt, bijvoorbeeld tijdens het paardrijden.
Kris: De framerate en laadtijden zijn me inderdaad een beetje tegengevallen. In mijn preview had ik het er nog over dat dit wel meeviel, maar daar speelde ik vanaf de harde schijf van de 360 en nu dus vanaf de disc. Het verschil is er, maar laten we wel voorop stellen dat de laadtijden en framedrops nergens echt irritant worden en de gameplay dus ook niet belemmeren. Overigens is er een trucje om de laadtijden te verkorten; als je met hele lange ‘Loading Area’ wachttijden te maken krijgt, moet je je Xbox 360 resetten en bij het booten de A-knop ingedrukt houden. Zo leegt de 360 de cache van zijn harde schijf en is het probleem als het goed is opgelost.
Kris: Elk deel uit The Elder Scrolls begint in de gevangenis en ook in dit deel waren we de pineut. Maar niet voor ik mijn personage vorm kon geven. Het ontwikkelen van een personage geeft eigenlijk al aan hoe uitgebreid Oblivion is. Wat een boel keuzes, niet normaal gewoon. De kaken, wenkbrauwen, wangen, oren; alles kan aangepast worden. Maar dat hoeft natuurlijk niet, want met een druk op de X-knop wordt een willekeurig personage gegenereerd. Ik denk dat dit zo’n beetje de strekking is van Oblivion: alles kan, alles mag, maar niets hoeft. Was het echte leven ook maar zo simpel...
Jurian: Simpel? Voordat ik besloten had wat voor klasse ik wilde worden was ik al een kwartier verder! Je moet eerst een birthsign (sterrenbeeld) kiezen. Die is niet zo heel belangrijk, al krijg je er wel een bonus van. Ik koos voor ‘The Shadow’ en die stelt mij in staat 60 seconden onzichtbaar te worden. De keuze voor een klasse is echter lastiger want je kunt echt VEEL klassen kiezen en bovendien kun je ook nog je eigen klasse maken. Ik ben uiteindelijk voor The Archer gegaan omdat ik met pijl en boog vechten gewoon vet vind. En dat hoort natuurlijk ook een beetje bij een Wood Elf.
Kris: Ik koos zelf voor een Angorian, een Mage (waardoor ik meer met magie kan werken) en ben de klasse Spellsword zodat ik wel veel met magie werk, maar ondertussen geen zwakke tovenaar ben. Maar je hoeft niet eens een klasse te kiezen, je kunt hem ook zelf helemaal maken als je niet kunt kiezen. Ik ken wel wat mensen die dat gedaan hebben, maar de standaard klassen zijn al zo uitgebreid dat er voor iedereen wel wat bij zit. Oh, en alles klopt natuurlijk ook helemaal, elke klasse is goed gebalanceerd en ik heb eigenlijk niet het idee dat er eentje veel sterker is dan de andere.
Jurian: Ohja, de main quest. Ik zou het bijna vergeten. Dat zal wel komen omdat ik de eerste twintig uur met veel verschillende dingen bezig ben geweest, behalve met de Main Quest. Ik houd er wel van om een beetje te klooien en te ouwehoeren, kijken wat er allemaal mogelijk is en dat soort dingen.
Kris: Maar je hebt niet alleen zitten ouwehoeren he. Wij zijn allebei al snel bij een Guild gegaan en daar krijg je ook echt een verhaal voorgeschoteld dat je moet volgen. Ik heb als Mage de strijd tegen de Necromancers ingezet en jij als Thief maakt een soort Robin Hood-plot mee waarin je steelt van de rijken en dat geeft aan de armen (of niet natuurlijk..). Echt geweldig dat er gewoon zo’n uitgebreide verhalen worden verteld.
Jurian: Voor het opwerken in Guilds en bijvoorbeeld in de Arena (waar je moet vechten) krijg je Achievements. Maar de hoofdmoot van Oblivion is natuurlijk toch de Main Quest waarin je het opneemt tegen een soort sekte die het kwaad terugbrengt in de wereld. Alles draait om de balans in de wereld, en er hangt ook zo’n beklemmende sfeer waarin je doorkrijgt dat er iets niet in de haak is en waarin de vrees van andere mensen in de wereld duidelijk doorkomt.
Kris: Ja, en de uiteindelijke bedoeling is om alle Oblivion-poorten te sluiten. Sommige poorten, zoals de eerste, moet je sluiten als quest en de rest kom je soms ineens tegen. Dan is de wil om lekker zo’n poort in te springen ineens zó groot en in die poort waan je jezelf in een echte hel vol demons en ander gespuis. Ik vond de Oblivion-poorten in het begin een beetje saai, maar ze worden echt steeds leuker en uitgebreider.
Kris: Als we het over RPG’s hebben, dan zijn er twee categorieën: de Westerse RPG en de Japanse RPG. Die laatste categorie bevat vaak games met een lineaire verhaallijn, turn-based gevechten en veel cinematics. De Westerse RPG’s hebben wat meer actie en geven meer vrijheid. Oblivion is daarom ook voor meer mensen leuk. Sommige gamers zeggen wel: "ik kan niet omgaan met die vrijheid,” maar Oblivion geeft genoeg houvast om toch een bepaalde rode draad te kunnen blijven volgen. Bovendien is de actie ook erg goed. Niet alleen kun je zoveel kanten op met magie, maar ook het close combat-gedeelte, waarin je steeds met een schild blokt en op het goede moment een vijand met een bijl of zwaard neerhakt, is gewoon leuk om te doen. Je krijgt te maken met diverse soorten vijanden en elke vijand moet ook weer op een bijzondere manier aangevallen worden.
Jurian: Toch denk ik dat de game vooral bedoeld is voor mensen die veel tijd willen nemen om alles uit te zoeken. De berichten dat er tweehonderd uur gameplay in Oblivion zit, kloppen gewoon. Er zijn zoveel verschillende quests en als je jezelf hebt opgewerkt in een Guild, kun je daarna gewoon een andere Guild spelen en weer een heel andere verhaallijn voorgeschoteld krijgen. Dat is de kracht van de game, die bovendien ook door iedereen te spelen is. Ook als je niet zo’n hardcore RPG-gamer bent, dan is Oblivion goed te doen. Je kunt de moeilijkheidsgraad zelf bepalen en je hoeft je niet per se bezig te houden met bepaalde skills die misschien wat ingewikkeld zijn voor nieuwkomers.
Kris: Dat komt allereerst door die ultieme vrijheid. Er is zoveel te doen, ongelooflijk. En alles klopt ook gewoon, dat is misschien wel het mooiste. Je krijgt echt het gevoel dat het één geheel is, maar ondertussen wel een ontzettend uitgebreid geheel. Klein voorbeeldje: ik ben tijdens een quest gebeten door een vampier. Dan heb je drie dagen de tijd om je vrij te bidden in een kerk, maar dat deed ik niet. Langzamerhand werd ik dus een vampier die zich in de nacht moet voeden en anders overdag niet kan leven. Er is een quest om dit tegen te gaan, maar die is zo uitgebreid dat ik daar toen geen zin in had. Ik vond dat even klote, maar uiteindelijk bleek het gewoon leuk te zijn. Als vampier krijg je namelijk weer bepaalde krachten die je verder kunnen helpen in het spel. En zo is dus aan overal gedacht door de makers. Achter elke deur zit wel weer iets met een functie en dat terwijl die wereld zo ontzettend groot is.
Jurian: Niet alleen groot, maar ook mooi. Op een HD-televisie is dit ontzettend mooi, op een monitor met hoge resolutie ook fantastisch en zelfs op een normale televisie is het genieten geblazen. Alles is zo scherp en de game schakelt zonder moeite over van fleurige bossen naar donkere kerkers.
Kris: En dan hebben we het dus niet eens over de weerseffecten en de wisseling tussen dag en nacht gehad. We kunnen door blijven gaan, dus laten we snel overgaan op de conclusie. Mensen die meer willen weten, kunnen volgende week toch die videospecials bekijken.
Conclusie en beoordeling
The Elder Scrolls IV: Oblivion is veruit de beste RPG die we ooit gespeeld hebben en ook nog eens de mooiste game tot nu toe op de Xbox 360 en PC. Daarom rechtvaardigt deze game dan ook dat het de hoogste score krijgt die we ooit gegeven hebben. Een score die de score van Half-Life 2 evenaart en dat is logisch, want beide titels waren binnen hun genre grensverleggend. Eigenlijk is het enige nadeel dat Oblivion ons sociale leven, baan én vrije tijd volledig naar de klote heeft geholpen. Deze game mag niet ontbreken in je collectie! Oh en aan de hardcore gamers: jullie klagen dan wel dat veel toppers niet goed verkopen en mindere games vaak wel. Doe daar dan wat aan en koop Oblivion, dan prijkt de er komende maanden tenminste een echte klassieker bovenaan die verkooplijsten.
- Ultieme vrijheid
- Verbluffende graphics
- uur gameplay
- Fantastische sfeer
- Laadtijden
- Hier en daar framerate drops
Registreer nu!