Blazing Angels: Squadrons of WWII

Het vliegen door de lucht was voor de mensheid aan het eind van de 19e en het begin van de 20e eeuw een hot item. Men droomde er al heel lang van om net als een vogel het luchtruim te verkennen. De gebroeders Wright waren de eerste mensen die met een gemotoriseerd vliegtuig van de grond kwamen en sindsdien kent ook het luchtruim geen geheimen meer voor ons. Helaas had dit ook nadelen. Denk maar aan de vliegtuigen die ingezet werden voor bombardement-missies of de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki die door vliegtuigen gedropt zijn. Blazing Angels houdt zich hier gelukkig niet mee bezig en in het spel staan vooral de gevechten tussen de verschillende vliegtuigen centraal.

De speler maakt deel uit van een vierkoppig team, genaamd The Blazing Angels. Samen met Tom, die vijanden van je af houdt, Joe, die je in geval van brand aan boord tips geeft hoe je die moet blussen en waarmee het vliegtuig gerepareerd wordt en Frank, die erg goed is in het uitschakelen van vijandelijke vliegtuigen, speel je de belangrijkste missies uit de Tweede Wereldoorlog. Denk daarbij aan het neerhalen van Japanners boven Pearl Harbor, het verdedigen van belangrijke gebouwen in Londen en missies die zich boven Parijs en Berlijn afspelen. De verschillende steden zien er zeer vet uit en het is mogelijk om tegen verschillende bekende gebouwen aan te knallen. Zo heb ik de Eiffeltoren en de Big Ben al verblijd met mijn Kamikaze-actie. Gelukkig bestaan de missies uit verschillende checkpoints, zodat ik nooit helemaal opnieuw moest beginnen.

De missies zelf missen helaas wel aan originaliteit. Negen van de tien keer is het een kwestie van ‘schiet elke vijand kapot’, waardoor je een half uur als een gek op alles loopt te knallen. Of het nou boten, bommenwerpers of gevechtsvliegtuigen zijn. Ikzelf vind dit niet echt een probleem, want ik houd wel van lekkere dogfights. Sterker nog, ik baalde van een missie waarbij ik zonder wapens door de woestijn vol zandstormen moest vliegen om daar foto’s van drie vijandige kampen te maken. Dankzij de zandstormen zie je geen hand voor ogen en was ik twintig minuten doelloos aan het rond vliegen.

Rondvliegen is overigens geen crime, want de controls werken erg lekker. Door de linkertrigger in te houden zie je waar jouw gelockte tegenstander zich bevindt. Hierdoor kun je makkelijk loopings maken, om zo achter de tegenstander te komen terwijl je het overzicht behoudt. Het vliegen en schieten voelt een beetje arcade aan. Hiermee bedoel ik dat je zonder problemen je bak in de lucht houdt en vijanden zonder al te veel moeite neerschiet.

Dit heeft helaas ook een keerzijde, Blazing Angels biedt namelijk geen enkele uitdaging. Elke missie voltooi je met één vinger in de neus. Dat is vooral te wijten aan jouw medestrijders, die eigenlijk veel te goed zijn. In theorie is het mogelijk om elke twintig seconden je vliegtuig te laten repareren, de vijanden van je af te schudden of om Frank opdracht te geven vijanden uit te schakelen, waarna hij een stuk of vier vliegtuigen uit de lucht schiet. Als de andere drie piloten dood hadden kunnen gaan, dan was het nog uitdagend geweest, maar dat zit er helaas niet in. Hierdoor is het single-player avontuur wat aan de korte kant.

Maar gelukkig is er nog Xbox Live. Naast een coöperatieve modus waarin je missies uit de singleplayer met een vriend kunt spelen zijn er ook een aantal versus-modi. Je kunt met zijn allen tegen allen spelen, maar ikzelf vond de team-modi leuker. Hierbij is samenwerking erg belangrijk, want als je in je eentje vliegt ben je een ‘easy target’. Bovendien zijn er modi waarbij je basissen moet veroveren en waarbij samenwerking belangrijk is. Ik heb meerdere potjes gespeeld en vond het elke keer erg leuk en tegelijkertijd uitdagend. Het neerschieten van mensen blijkt een stuk moeilijker te zijn dan de computer, wat de uitdaging aanzienlijk verhoogt.