Resident Evil 6 Review

Recensie | -

Als we Resident Evil 6 in één woord moeten beschrijven, dan kiezen we voor ambitie. Capcom heeft met deel 6 van de langlopende, succesvolle franchise geprobeerd het meest lange en gevarieerde deel tot nu toe te maken. Een dertig uur durend verhaal (exclusief de Mercenaries-modus) met voor ieder wat wils. Voor zij die op zoek zijn naar onderhuidse spanning en een grimmig sfeertje, of juist naar een constante adrenalinekick tijdens de hoofdstukken die op een modern shooterpubliek zijn afgestemd, er zit voor iedereen wel wat in.

Go Leon Go!

Grof genomen biedt elk van de drie direct speelbare campagnes, een hoop plezier met een eigen, unieke insteek. Hoewel er weinig schrikmomenten zijn á la Resident Evil 1 of 2 – rasechte survival-horror games – bevat de campagne met Leon S. Kennedy in elk geval wel hetzelfde horrorsfeertje als in Resident Evil 4. De omgevingen liegen er niet om. Een kerkhof, metrostelsel, kerkers en andere duistere settings spelen een belangrijke rol in de knappe, onderhuidse spanning die spelen met Leon kenmerkend maakt.

Het is bovendien deze campagne die grafisch de meeste indruk maakt. Het lijkt wel alsof de meest getalenteerde mensen van Capcom op deze campagne zijn gezet. Lichteffecten in donkere gangetjes en tijdens onweer zorgen voor prachtige schrikmomenten en een bek die openvalt van de verlichtte pracht en praal. Af en toe is de game iets te donker – een probleem dat niet echt te verhelpen is door de helderheid aan te passen – maar dit nemen we voor lief, gezien het feit dat Resident Evil 6 er hier verder prachtig uitziet. Inclusief de billen van vrouwelijke kompaan Helena Harper, natuurlijk.

Zombies of geen zombies?

Een eeuwige discussie in Resident Evil-land is het gebruik van het woord zombies. Eerlijk is eerlijk, praktisch gezien zijn het geen zombies maar geïnfecteerden. Klassieke Resident Evil-geïnfecteerden lopen en gedragen zich echter als de stereotype zombie in fictie doet, dus vandaar dat we de term ‘zombie’ toch maar aanhouden.

Helaas zijn er wel wat kleine missertjes die vooral te maken hebben met afwerking en vreemde keuzes. Waarom worden op de grond liggende zombies steevast pas ‘geactiveerd’ op het moment dat je erlangs bent gelopen? Kon er geen beter cameraperspectief worden bedacht wanneer Leon in kleine ruimtes door een dozijn zombies wordt overlopen? Gelukkig zijn het hier slechts kleine ergernissen en het mag dan ook gerust gezegd worden dat de Leon-campagne de beste is van de hele game.

Shooter

Hoe anders zijn bijvoorbeeld de uren die we met Chris Redfield hebben doorgebracht. In Resident Evil 5 was deze bikkel al niet snel onder de indruk van zijn vijanden en ook in deel 6 schiet hij er op los als in een foute jaren ’80-film. Dit zouden we nog door de vingers kunnen zien wanneer zijn campagne ook echt als goede adrenalineshooter was uitgewerkt. Helaas kent Resident Evil als shooter te veel mankementen om dit te bereiken. De game bevat ontzettend veel besturingsopties die niet allemaal even vloeiend werken. Natuurlijk is het (eindelijk) mogelijk om te lopen en schieten tegelijk, maar bijvoorbeeld dekking zoeken en wegduiken werkt niet optimaal en voelt onaf aan.

De vijanden in de campagne van Chris zijn onder andere de J’avo, geen klassieke zombies dus, maar mensen die gemuteerd zijn door een virus. Zij worden ingezet door een de kwade organisatie die de wereld naar hun hand wil zetten. J’avo kunnen veranderen in insectachtigen – ze krijgen dan bijvoorbeeld vleugels of spinnenpoten – en zijn minder memorabele tegenstanders dan de zombies en gemuteerde wezens waarmee Leon te maken krijgt.

Ook het generieke level-design in met name de eerste hoofdstukken zorgt ervoor dat Chris Redfield zo uit een willekeurige dertien-in-een-dozijn shooter lijkt te zijn geplukt. Op den duur leer je enigszins leven met de mankementen en vermijd je de ingewikkeldere besturingsmogelijkheden om zo toch maar het beste van deze campagne te maken. Mede door de kick-ass muziek zit je af en toe in de flow waar Capcom zo naar streeft, maar over het algemeen is de Chris-campagne een teleurstelling.

Jake

Dezelfde soort actie, inclusief dezelfde soort missers, zit in de iets kortere campagne van Jake Mueller, de zoon van bioterrorist Albert Wesker. Hier wordt in elk geval wel een serieuze poging gedaan om variatie in het spel te brengen. Dit is te danken aan bijvoorbeeld de eindbaasgevechten die telkens op andere wijze plaatsvinden, van schietgevechten tot stealth tot quick-time events. Het shootergeweld wordt afgewisseld met een vleugje survival-horror actie in de sneeuw, een martial arts gevecht en nog een hoop meer. Niet alle elementen zijn goed uitgewerkt, maar de bedoeling van Capcom is bewonderenswaardig.

De campagne van Jake is kenmerkend voor de hele game. Capcom probeert de speler te voorzien van ontzettend veel gameplay-elementen, waardoor een aanzienlijk deel van deze onderdelen de finesse en uitwerking missen die van een game een absolute topper maken. Het was wellicht een beter idee geweest van de ontwikkelaar om zich te richten op iets minder elementen, en deze nagenoeg perfect uit te werken. Capcom heeft er echter op gegokt de meest epische game dit najaar af te leveren. Bij vlagen is deze gok geslaagd, maar het momentum van de game kan zomaar in negatieve zin omslaan.

Multiplayer

Drie van de vier campagnes zijn natuurlijk speelbaar in coöp, zowel offline als online. Gaaf is ook Mercenaries, waarin je in je eentje of met z’n tweeën een x aantal zombies moet afknallen zonder dood te gaan, om zo een level uit te spelen. Ook is het mogelijk om online in de rol van vijand te kruipen in de singleplayer-speelsessie van een ander!

Gelukkig neemt de game soms ook een plotselinge wending in positieve zin. Het verhaal van Resident Evil 6 wordt compleet gemaakt met het scenario van Ada Wong. Deze campagne is pas speelbaar op het moment dat de drie andere campagnes zijn uitgespeeld. Het is toonaangevend voor de grenzeloze ambitie van Capcom, dat met deze game wilde uitpakken als nooit tevoren. Ada’s campagne voelt aan als een combinatie van de andere drie; er is actie, er is horror en er is spanning. Tel daar bij op dat dit de enige campagne is die zonder partner wordt gespeeld en in zekere zin is het survival-element in deze hoofdstukken dus het duidelijkst aanwezig. Er is tenslotte niemand om op terug te vallen als het even niet goed gaat.

Mozaïekvertelling

De vier hoofdpersonages samen vertellen een weinig bijzonder verhaal, over een organisatie die met behulp van bioterreur macht wil verkrijgen over de wereld onder het mom dat ze de wereld wil ‘redden’… Je kent het wel. Op sommige momenten is het zelfs wat ridiculer dan we gewend zijn, maar storend is het niet. De verhaalvertelling is namelijk van groter belang in Resident Evil 6 dan het verhaal an sich, en de mozaïekvorm waarin dit verhaal wordt verteld is een uitstekende keuze. Het verhaal wordt vanuit verschillende standpunten belicht en de keren dat personages elkaar ontmoeten zorgen voor behoorlijk wat ‘fuck yeah’-momenten. Een oneliner-wedstrijd tussen Leon en Jake bijvoorbeeld, maar ook andere manieren waarop hoofdrolspelers elkaars pad kruisen. Manieren die we expres niet toelichten, simpelweg omdat het zonde is om dit te weten voor je het eventueel zelf ervaart.

Deze game is getest op PlayStation 3.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

De ambitie van Capcom is bewonderenswaardig, zorgt voor een flinke speelduur en biedt een hoop uitschieters in positieve zin, maar helaas ook een aantal dieptepunten. Dit merkwaardige contrast van flinke pieken en soms iets te diepe dalen zorgt ervoor dat we met name aan de campagnes van Leon en Ada een goed gevoel overhouden, maar dat Resident Evil 6 als totaalpakket te veel grote en kleine missers maakt om echt te excelleren.

  • Aanzienlijke hoeveelheid content
  • Aantal fantastische, typische Resident Evil-momenten
  • Mozaïekvertelling
  • Foute keuzes en missers
  • Komt als shooter niet goed uit de verf

Plaats een reactie