1. Dishonored Review

Dishonored Review

Dishonored is een game voor eenieder die buiten de gebaande paden durft te treden, creatief denkt en inventief handelt. Voor de spelers die bereid zijn de drukke hoofdweg te verlaten en zijn of haar doel op gluiperige wijze via de greppels, dakgoten en donkerbruine slootjes te bereiken. Ben je niet zo sluipende creatieveling, maar hou je meer van flitsende rechttoe rechtaan-actie? Dan zul je minder plezier uit Dishonored halen dan de eerstgenoemde groep.

Creativiteit

Het eerste deel uit Bethesda’s nieuwe franchise floreert op de momenten waarop je jouw creativiteit de vrije loop laat gaan. De mogelijkheid tot vernuftigheid kent twee componenten, waarvan het arsenaal aan uiterst handige, haast magische krachten de eerste is. Hoofdrolspeler Corvo Attano – voormalig bodyguard van de keizerin – beschikt namelijk over een reeks bijzondere vaardigheden die hem in staat stelt bovenmenselijke dingen te verrichten. Denk bijvoorbeeld aan Blink, een verworvenheid die hem over korte afstanden kan teleporteren, maar ook aan Possession, waarmee Corvo het lichaam van mens en dier tijdelijk overneemt.

In totaal bevat Dishonored tien bovennatuurlijke vaardigheden, elk in twee gradaties. Corvo kan niet zondermeer over deze speciale krachten beschikken, maar moet ze één voor één ontgrendelen. Dit doe je door zogenaamde runen te verzamelen. Deze stenen zijn her en der door de levels verspreid en zijn via het menu in te wisselen voor één van de speciale krachten. Voor de kracht Devouring Swarms – een brute vaardigheid waarmee je een zwerm mensetende ratten oproept – moet je bijvoorbeeld drie runen inleggen en om deze kracht up te graden naar het tweede niveau (nog meer hongerige ratten) zijn nog eens vier stenen nodig. In totaal zijn er 56 runen nodig om alle bijzondere vaardigheden vrij te spelen, terwijl er slechts 34 in de game verstopt zitten. Om zoveel mogelijk krachten te ontgrendelen (beschikken over alle krachten is dus onmogelijk) moet je goed zoeken naar deze uiterst noodzakelijke hebbedingetjes. En dat is bij vlagen een even pittige als vermakelijke uitdaging.

De selectie aan krachten die je vrijspeelt zijn ten volle te benutten in het tweede component dat aanzet tot vernuft; de ‘open’ opzet van de omgevingen. Corvo heeft namelijk genoeg opties om zich door de afgebakende missiegebieden te bewegen. Er is altijd een voor de hand liggende mogelijkheid, een weg die rechtstreeks naar het doel leidt. Deze weg zorgt ook linea recta voor een reeks aan directe confrontaties met allerhande tegenstanders (van ratten tot whiskybrouwers, van wachters tot rappe sluipmoordenaars) en hoewel de game best is uit te spelen met deze simplistische aanpak, is het veel leuker om op zoek te gaan naar één van de volop aanwezige zijweggetjes.

The Golden Cat

De missie bij badhuis (en bordeel) ‘The Golden Cat’ is een goed voorbeeld van een missie waarin er meerdere wegen naar Rome leiden. Naast de hoofdstraat vol vijanden kan Corvo zich bijvoorbeeld dankzij zijn Blink-teleportatiekrachten via de daken naar het badhuis begeven, maar hij kan met Possession ook de controle nemen over een vis om vervolgens via de riolering naar binnen te zwemmen. In de meeste missies zijn er tientallen manieren om bij je doel te geraken en het is een feestje om door een goede combinatie van krachten ongezien (en zonder al te veel slachtoffers te maken) op de plaats van bestemming aan te komen.

Ook de uiteindelijke uitvoer van je missiedoelen – in het geval van ‘The Golden Cat’, het uitschakelen van twee broertjes uit de gegoede burgerij – laat vaak ruimte voor keuze en creativiteit. Corvo kan ze simpelweg neersabelen met zijn scherpe mes, maar het is veel leuker om ze op een alternatieve wijze onder de duim te krijgen. De genoegdoening is onmetelijk groot wanneer je één van de twee broertjes doodt door het stoombad waarin hij zich bevindt van buitenaf te vergrendelen, om vervolgens de stoomkranen volledig open te draaien en hem van binnenuit te koken. Maar het is in deze missie bijvoorbeeld ook mogelijk om de doelwitten in leven te laten en ze slechts van het toneel te laten verdwijnen. Hiervoor moet in je in het geval van de ’The Golden Cat’-missie een andere opdracht in het badhuis uitvoeren, waarop een bondgenoot de boertjes ontvoert en ze op fenomenaal brute, maar niet-dodelijke wijze straft voor hun wandaden. Elke missie heeft zo zijn optionele zijpaadjes en juist deze mogelijkheden maken het gros van de missies – die bij elkaar opgeteld zo’n vijftien uur behelsen – tot een geniale speeltuin.

Verhaal

Zo sterk als de missies in de meeste gevallen zijn, zo matig wordt het verhaal van Dishonored over het voetlicht gebracht. Het verhaal koppelt alle missies aan elkaar, maar weet gewoon te weinig indruk te maken. Qua inhoud is schort er niet zoveel aan; het verhaal van een vermoorde keizerin en haar lijfwacht die daar de schuld van krijgt, de moord wil vergelden en de orde in het chaotische keizerrijk poogt te herstellen, is best interessant. Het probleem ligt hem meer in de wijze waarop het verhaal wordt verteld. Zo wordt de moord op de keizerin – aan het begin van de game – heel snel en gemakkelijk behandeld, alsof het een verplicht nummertje is waar we maar niet te lang bij stil moeten staan. Op soortgelijke, bijna ongeïnteresseerde wijze wordt eigenlijk heel de game door omgesprongen met het verhaal, waardoor deze nooit de grote hoogten van de haast briljante missies haalt en zelden sfeerverhogend werkt.

Gelukkig gaat er vanuit de vormgeving van de game wel een grote mate van sfeer uit. Dishonored is qua stijl en vormgeving namelijk erg aantrekkelijk. Het steampunkstijltje – waarin bouwstijlen en klederdracht uit de Victoriaanse tijd worden gecombineerd met moderne machinerie draaiende op walvisolie – komt goed uit de verf. Het geeft de game een eigen smoel en zorgt ervoor dat je ondanks de slappe verhaalvertelling alsnog in de ijzersterke missies wordt gezogen. Helaas gaat de fantastische stijl wel gepaard met een reeks technische onvolkomenheden, zoals een overvloed aan ongedetailleerde textures. Dit maakt dat Dishonored toch niet helemaal oogt als een game uit 2012.

Hoewel er nog wel enig begrip valt op te brengen voor onscherpe textures – de levels zijn namelijk complex en divers – zijn er ook wat (technische) mismaaktheden aan te wijzen toch echt lijken samen te hangen met laksheid van de ontwikkelaar. Eén voorbeeld dat dit manco perfect illustreert is het plasje bloed dat ontstaat wanneer je een vijand hebt neergestoken, dan wel onthoofd. Dit bloedplasje is namelijk niets meer dan een statische texture die langzaam wordt uitgerekt. Prima voor een game uit het begin van de jaren nul, maar een grote zonde voor een game die vandaag de dag in de schappen wordt gelegd. Ook qua kunstmatige intelligentie voelt Dishonored soms wat afgeraffeld en wispelturig aan, wat resulteert in tegenstanders die het ene moment redelijk scherpzinnig zijn, maar een moment later tien keer langs je heen lopen, roepend dat ze je zullen vinden en je te grazen gaan nemen. Op deze gebieden (en op het vlak van verhaalvertelling) heeft de ontwikkelaar echt behoorlijke steken laten vallen, waarmee geen eer wordt gedaan aan de ijzersterke missies vol creatieve vrijheid.

Deze game is getest op de Xbox 360.

Conclusie en beoordeling

8,3
Dishonored is een puike game, maar heeft zeker ook zijn mindere kanten. Het vernuft en de creativiteit waarmee je Corvo door de levels kunt leiden is bij vlagen niets minder dan briljant en het steampunksausje dat over de game is gegoten is heerlijk. Daarentegen is het kwalijk dat de ontwikkelaar qua verhaalvertelling en (technische) uitwerking behoorlijk wat steekjes laat vallen, die soms meer lijken samen te hangen met gemakzucht dan onkunde. Hierdoor overheerst het gevoel dat de ontwikkelaar voor wat betreft Dishonored niet het onderste uit de kan heeft gehaald. En dat is eeuwig zonde.
  • Creatieve vrijheid maakt missies tot een feestje
  • Stoere bovenmenselijke krachten
  • Verhaal is best interessant…
  • Prachtige steampunkstijl…
  • Slordige afwerking
  • …maar wordt gemakzuchtig vertelt
  • …maar technisch achterhaald

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Valt me nog mee, ik had echt een verwachting van 0.1

  • 9 maanden later,



    Leuk spel :p

  • 4 maande later toch maar gekocht :)

  • Op zich opvallend dat Bethesda weer een game afleverd die technisch slecht is. Na Het Skyrim debacle op de PS3 heb ik besloten om geen Bethesda games meer te kopen. Juist vanwege de technische mankementen en de gemakzucht waarmee Bethesda reageert.



    Zeer jammer want het leek mij een game met veel potentie en ik had stiekem gehoopt dat Bethesda zich zou herpakken…



    Toch zal de game wel goed verkopen denk ik. Bethesda had een goede naam en ik kom de game overal tegen (veel PR, zie alleen al hoeveel stukjes er op IG staan over deze game. En dan nog steeds hard roepen dat IG niet beinvloed word door uitgevers).

  • De game laat op technisch vlak steken vallen, maar dat maakt hem technisch niet direct slecht. Een technisch slechte game zou niet zo'n hoog cijfer krijgen.

  • Ik had gehoopt dat deze game zo mooi eruit zou zien als op alle reclame op IG. Dat doet het blijkbaar niet. En met de inderdaad betreurenswaardige trach record van Bethesda op PS3 laat ik deze liggen tot ie als GOTY in de aanbiedingebak ligt.
    Ook jammer dat het verhaal zo matig is, de wereld lijkt er "rijk" genoeg voor.

  • Het spel word uitgegeven door Bethesda, niet gemaakt.

  • Jammer, want dan ga jij een hoop toffe games missen. Misschien dat eerst wachten na de release of er klachten zijn en daarna pas de game kopen, een betere optie is. Maar je moet zelf weten.

  • Je gaat een game niet halen die door Arkane is gemaakt omdat een game die door Bethesda is gemaakt slecht werkte op PS3. Logica ?

  • Als je nou eerst eens iets uitzoekt voor je gaat lopen schreeuwen ik koop hem niet want Bethesda heeft deze game gemaakt!



    Ze zijn de uitgevers en Arkane is de ontwikkelaar!

  • Dit valt me toch een tikkeltje tegen, maar natuurlijk nog steeds een goede game.

  • Ga ik wel kopen zodra ie afgeprijsd is.

  • Sluit ik me bij aan, is zeker een game om in mijn achterhoofd te houden. Zeker een beetje creatieve vrijheid in een game is welkom, daarom is borderlands een verademing t.o.v. al die generieke meuk…

  • Dus een goede gameplay tegenover technische mankementen..
    Ik denk dat het een persoonlijk iets is, soms zie je nog wel veel slechter uitziende games voorbij komen..

  • Ik vind de stijl een mengelmoes van steampunk en dieselpunk, leunend naar die laatste. Wel vet, maar men moet het niet alleen steampunk noemen, al wordt dat wel gedaan.

  • Walvisolie punk?

  • Ik vind het meer een frisse mengeling tussen stoelpunk en Victoriaanse kaaspunk, maar dat kan aan mij liggen

  • Denk ik toch wel halen, maar eerst even de rest van me games nog uitspelen. Borderlands2, Halo Combat Evolved Anniversary, Gears of War 3 0_o

  • Ene kant lijkt de game me heel vet, maar aan de andere kant denk ik dat de game niks voor mij is. Hierdoor moet ik denk ik maar hopen op een demo en dan beslissen of ik de game ga kopen.

  • Het voelt met offline gamen altijd zo nutteloos om een 'briljante' oplossing te vinden. Daarom lijkt me dit niks. Hebben meer mensen hier last van? Als je wat masterlijks bereikt wil je het toch tonen aan anderen?

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren