Lara Croft Tomb Raider: Legend

Sinds de eerste Tomb Raider-game in 1996 werd uitgebracht is er een jarenlange hype, inclusief een gigantisch mediacircus, ontketend rond de Britse archeologe. Inmiddels zijn we een aantal comics, boeken, twee films en acht games rijker. Jammer genoeg daalde de kwaliteit van de Tomb Raider-serie na verloop van tijd. Waar het origineel nog dikke negens ontving, kreeg Tomb Raider: The Angel of Darkness amper scores boven de vijf. De verkoop van deze game viel zo tegen dat Eidos besloot ontwikkelaar Core Design geen Tomb Raider-games meer te laten maken. Lara Croft Tomb Raider: Legend wordt dan ook gemaakt door Crystal Dynamics, een ontwikkelaar die verantwoordelijk was voor titels als Legacy of Kain: Soul Reaver en Project: Snowblind.

Met Tomb Raider: Legend heeft men besloten terug te keren naar de kern van de eerste paar Tomb Raider-spellen. Lara reist dan ook de hele wereld over, waar ze een scala aan verschillende plaatsen aandoet waaronder Bolivia, Peru, Japan, Kazachstan en Nepal. Ik zal niet teveel uit de doeken doen over het verhaal, maar ook dit aspect keert terug naar de eerdere delen uit de reeks. Zo draait het verhaal voor een groot deel rond de overleden ouders van Lara en de legendarische legende van Koning Arthur en de Ronde Tafel. Ook zul je stukjes uit Lara’s verleden spelen. Gelukkig hoeven we niet tegen ridders op paarden te vechten of andere Middeleeuwse capriolen uit te voeren. Het is voornamelijk gewoon weer lekker klimmen, slingeren en klauteren met Lara, op zoek naar een aantal stukken van een eeuwenoude schat.

Deze platform-actie zorgt ervoor dat je de game automatisch vergelijkt met Prince of Persia, eigenlijk de topper op dit gebied, en Tomb Raider: Legend is van dezelfde kwaliteit. Moeiteloos beklim je de hoogste bergtoppen en slinger je als een volleerde aap boven de diepste afgronden. Soms kan het gebeuren dat je je sprongen niet op het juiste moment inzet, waardoor je met slechts één hand een richel of balk kan vastgrijpen. Op zo’n moment verschijnt er naast Lara kort een actieknop in beeld en deze moet je indrukken om niet te vallen. Een hele simpele oplossing, die er wel voor zorgt dat je toch moet blijven opletten. Er zitten ook aardig wat puzzels in Tomb Raider: Legend en de meeste hiervan zul je moeten oplossen door het nodige spring-, klim- en klauterwerk te verrichten. Meestal zul je een hendel moeten ophalen of een knop moeten activeren. De meeste puzzels spreken voor zich, maar in sommige gevallen is het even uitvogelen waar je nu precies heen moet springen of op moet klimmen. De platformactie zit goed in elkaar, vormt gelukkig ook de basis voor de game en je zult hier ook het meest mee bezig zijn.

Het is echter niet alleen maar oude tombes bezoeken en schatten ontdekken, er zit ook nog flink wat actie in het spel. Overal waar je komt zul je namelijk dwars worden gezeten door verschillende partijen. Meestal een hoop vervelende mannetjes met flink wat kogels op zak. Lara heeft hiervoor haar twee pistolen bij zich en beschikt bovendien over een leuk arsenaal aan bewegingen, waaronder een geinige bullet-time-achtige beweging. Tijdens veel gevechten zul je dan ook om je vijanden heen rollen, flikflakken en de schietknop ingedrukt houden. Hier zijn er net als in de platformactie wel enkele elementen toegevoegd die het net even wat leuker maken. Zo zijn er in de omgeving voorwerpen die je kunt gebruiken om je vijanden een loer te draaien. Denk hierbij aan explosieve vaten in de buurt maar ook de mogelijkheid om je vijanden onder een enorme hoop stenen te bedelven. Jammer genoeg zijn er weinig verschillende vijanden te vinden, het verschil bestaat voornamelijk uit de verschillende soorten geweren die gebruikt worden. In de originele Tomb Raider had je vaak te maken met veel exotische dieren die je het leven zuur maakten. In Tomb Raider: Legend zijn er wel een paar dieren aanwezig, maar deze zijn op één hand te tellen.

Tussendoor zul je jezelf ook een paar keer kunnen vinden op een stoere (Ducati) motor. Vervolgens moet je een bepaalde route afleggen waar je te maken krijgt met enkele vijanden op motoren en in jeeps. Onderweg liggen er pakketjes waarmee je jezelf kunt genezen, kun je gigantische sprongen maken op natuurlijke schansen en moet je soms je eigen weg creëren door wat stenen of ijs weg te knallen. Alhoewel dit motorrijden niet erg diepgaand is zorgt het meestal wel op de juiste momenten voor de juiste afwisseling waardoor de game niet snel saai wordt.

Op eenzelfde manier zijn er af en toe zogenaamde actiescènes waarin je op filmachtige wijze een soort interactief filmpje speelt waarin je op het juiste moment de juiste knoppen zult moeten indrukken (dit zagen we bijvoorbeeld ook bij Shenmue en God of War). Ook dit is niet heel uitgebreid, zo is de knoppencombinatie elke keer weer hetzelfde en weet je na één keer falen precies wat er van je wordt verwacht.

Het grootste punt van kritiek dat bij Tomb Raider: Legend speelt is dat het veel te snel is afgelopen. Ik was lekker aan het spelen en benieuwd naar de volgende locatie die ik samen met Lara zou bezoeken, tot plotseling de aftiteling al begon. Heel jammer, want ik was toen nog geen zeven uur met de game bezig. Na het voltooien van de game kun je nog wel terugkeren naar de verschillende locaties (ook Lara’s villa is weer aanwezig) en verborgen schatten zoeken waarmee je veel spulletjes kunt vrijspelen, waaronder enkele sexy outfits voor Lara. Vervolgens kun je Lara in zo’n stoeipakje hijsen en de locaties spelen tegen de tijdklok. Hierbij kun je je geen fouten permitteren en zul je echt het onderste uit de kan moeten halen. Het einde van Tomb Raider: Legend leent zich daarnaast uiterst goed voor een vervolg. Laat maar komen, want Tomb Raider: Legend bewijst dat spelen met Lara nog steeds heel leuk kan zijn.