Fable: The Journey Review

Recensie | -

Fable: The Journey is een Kinect-ervaring in de eerste persoon. Je stapt in de schoenen van Gabriel, een zigeuner die door zijn slechte slaapgewoonte van z’n familie gescheiden raakt en tijdens z’n tocht terug naar die familie terecht komt in een strijd om het lot van Albion. De beste jongen komt namelijk de ziener Theresa tegen op zijn reis. Gabriel is de uitgelezen persoon om haar bij te staan in haar strijd tegen een groot kwaad, omdat er heldenbloed door zijn aderen stroomt: hij kan gebruik maken van magische handschoenen, waarmee hij de meest machtige spreuken kan aanwenden.

Expeditie Albion

Het is maar goed dat er een nieuwe Fable is in de vorm van Fable: The Journey. We hebben Albion namelijk nodig. Ondanks dat de kwaliteit van de Fable-games vanaf het eerste deel is gaan dalen, blijft Albion een bijzondere speelplaats op Microsofts speelplatform. Albion heeft namelijk een zeldzame magie, een zorgenloosheid die herkenbaar en vertrouwd is, maar waar moeilijk een vinger op te leggen is. Weinig andere games kunnen beroep doen op zo’n oord, dat uniek is en verschrikkelijk veel plezier en speelse charme uitstraalt. Dat de Fable-games niet altijd even interessante activiteiten aanbieden, doet daar niets aan af. De nieuwste telg van Lionheads serie toont ons weer nieuwe en herkenbare plaatsen van het betoverende land en ditmaal vanuit een nieuw perspectief.

Zoals vermeld wordt deze Fable met Kinect gespeeld vanuit een eerste persoonsperspectief. Dat heeft tot gevolg dat dit de eerste Fable is waarbij je niet vrij door de spelwereld kunt bewegen. De speler kan namelijk alleen maar gebruik maken van de armen van Gabriel. Lionhead heeft er dan ook goed aan gedaan om alle spelmechanieken daaromheen te bouwen. Kinect is in Fable: The Journey geen gimmick, maar de enige en correcte manier om het spel te beleven.

Als Gabriel reis je voor een groot deel met paard en wagen door Albion. Om het paard, Seren, tot bewegen aan te zetten, moet je je armen op en neer bewegen, alsof je teugels gebruikt. Seren heeft drie ‘versnellingen’ en de hoogste houdt ze maar tijdelijk vol, waardoor je in een bepaald tempo je armen moet bewegen om die snelheid vol te houden. Om te sturen, beweeg je simpelweg een van je armen naar voren en de andere naar achteren. Het is een verrassend innemend systeem, omdat het intuïtief werkt en omdat je als speler echt ‘in’ het moment zit.

Goed gestemd

Fable II en Fable III zijn gezegend met een sterrenensemble van stemacteurs, en voor Fable: The Journey is daar één ster van overgebleven: Zoë Wannamaker. Deze Britse dame geeft de mysterieuze Theresa opnieuw de prachtige stem die ze verdient. Naast haar doet de rest van de cast ook fantastisch werk, met als uitschieters twee geesten die al millennia met elkaar bekvechten, en daar niet mee stoppen voor het einde van de wereld. Britse humor gegarandeerd!

Naast de paard en wagen, maakt de goede oude benenwagen ook veel meters. Het zijn deze momenten waarin Fable: The Journey zijn ware aard toont. Met een spreuk in beide handen moet je afrekenen met alle bekende Fable-monsters en een aantal nieuwe. Links beschik je standaard over een spreuk om voorwerpen en vijanden door de lucht te werpen of vijanden te verstommen, en rechts huist standaard een aanvallende spreuk als een bliksem- of vuurbal. Het is heerlijk om een Balverine van een pilaar te rukken en hem vervolgens in de lucht met een vuurbal te raken, waarna de verkoolde wolf op de grond smakt. Extra leuk zijn de Hollow Men, die je letterlijk een poot uit kunt trekken. Het is leedvermaak, maar er is feitelijk weinig beter vermaak dan dat.

Paniek in het Paradijs

Al het vermaak staat en valt echter bij het functioneren van Kinect, het gebruiksgemak en de variatie. De gebaren die Lionhead van de speler vraagt om de verschillende taken in de game te vervullen voelen realistisch en natuurlijk aan. Of het nu gaat om het afvuren van spreuken, het openen van kisten, het borstelen van Seren of het plukken van een appel; alles klopt. Er zit een slimme techniek achter de game om de onnauwkeurigheid van Kinect te omzeilen en de gebaren snel en goed te lezen, maar soms werkt Kinect niet mee. Om de een of andere reden vergeet de camera soms helemaal wat hij moet doen en vangt hij niets meer goed op, alsof hij ineens scheel kijkt. De immersie valt dan helemaal weg en op momenten dat het juist nodig is, zoals in gevechten met tientallen vijanden, is dat erg storend.

Een ander probleem is dat er weinig variatie in de gameplay zit. Je reist, knokt, rust uit, verzorgt je paard, vindt wat verzamelobjecten en dat is het wel. Er zijn puzzels en grote baasgevechten, maar ook zij vallen in herhaling door het gebruik van steeds dezelfde gebaren. Hoewel je telkens nieuwe dingen op het scherm ziet, beweeg je je handen wel steeds vanuit je schouders naar voren, of leun je naar links of rechts; meer is het feitelijk niet. Daarnaast word je redelijk bij de hand genomen wat betreft de beperkte verkenning die er mogelijk is: als je aan het rijden bent en je ziet een gloeiende cirkel op de vloer, is daar een kist te vinden. Je remt daar, stapt af, doet je ding en gaat weer verder met rijden. En dat is jammer.

Wat ook met het on rails-karakter van de game meekomt, is het feit dat je niet meer alle tijd kunt nemen om van de omgeving te genieten. Juist nu, in een Albion dat mooier is dan ooit, is dat een schrijnend gemis. De vormgeving van de Fable-games is altijd al grandioos geweest, met prachtige bouwwerken, indrukwekkende landschappen als lugubere bossen en zonovergoten weiden, en bijna cartooneske personages, maar met Fable: The Journey overtreft Lionhead zichzelf. Elke pixel ademt stijl en elke polygoon heeft een interessante persoonlijkheid; Albion is the place to be. Het avontuur van deze nieuwe Fable heeft z’n betere en mindere kanten, maar Albions velden van vertier zijn in ieder geval nog nooit zo geslaagd geweest.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Fable: The Journey is een geslaagde Kinect-game. Het is duidelijk te zien dat Lionhead de game om het apparaat heen heeft gebouwd en weet hoe ze ‘m moet gebruiken. De gameplay is intuïtief en werkt, al is hij erg herhalend. In het overschone Albion van deze game is een leuk avontuur te beleven, dat bovendien een voorbeeld mag zijn voor andere ontwikkelaars. Hoewel het niet de perfecte Kinect-game is, is het wel een grote stap in de goede richting.

  • Uitstekend gebruik van Kinect
  • Mooiste iteratie van Albion tot nu toe
  • Typische Fable-humor
  • Repetitieve gameplay
  • Incidentele onnauwkeurigheid van Kinect

Plaats een reactie


X
Lees meer over Fable: The Journey: