Spy Hunter Review

Recensie | -

Briljant. Vlak voordat de 23 ste James Bond-film in de bioscopen draait, een nieuw deel van Spy Hunter uitbrengen voor de PlayStation Vita. Want net als 007 scheur je in Spy Hunter rond met een auto die volgehangen is met allerhande gadgets. Tof, toch? Als de besturing je doet vermoeden dat je Vita stuk is, is dat toch wat minder tof.

Spy Hunter voor de PlayStation Vita is een onspeelbaar wanproduct en misschien wel de slechtste game voor Sony’s handheld op dit moment verkrijgbaar. Zo, dat is er vast uit. De game richt zich op jochies die net te oud zijn voor Disney Pixar’s Cars 2, maar nog weinig waarde hechten aan de voorgevel van Bond-babes. Een doelgroep die kennelijk niet te kritisch wordt ingeschat, anders was Spy Hunter wel beter geweest. Het verhaal wordt uit de doeken gedaan met vrij kinderachtige tekeningen en ook door de matige Nederlandse lokalisatie voel je je geen moment serieus genomen. Daarentegen beschikt je auto met raketten, machinegeweren, vlammenwerpers en electromagnetische pulsen over genoeg vuurkracht om menig klein land te veroveren en dat is natuurlijk ongeacht je leeftijd wel tof. Explosies op het scherm zijn dan ook meer regel dan uitzondering, maar dat is dan ook het enige pluspunt aan dit stuk verspilling van bits en bytes.

Lelijk

Om te beginnen ziet de game er niet uit. Games als WipEout 2048, Uncharted: Golden Abyss en LittleBigPlanet hebben ons laten zien waartoe de Vita in staat is. Spy Hunter doet grafisch eerder denken aan een PlayStation 2-game en zou zelfs op die console ondermaats scoren. Het scherm wordt voornamelijk gevuld door saai grijs asfalt. Langs deze weg staan wat sneue bomen die prinses Irene nog niet eens zou knuffelen en de gebouwen die je zo nu en dan passeert zijn niet veel beter. Bovendien lijkt er een soort grauw, grijs filter over de game heen te zitten. De kleurrijke capaciteiten van het OLED-scherm van de Vita worden in ieder geval niet bepaald benut, evenals de rekenkracht van het apparaat. Zelfs de menu’s zijn onscherp en kartelig, alsof de hele game eigenlijk voor een kleinere resolutie is ontwikkeld. Tevens verdwijnen opgeblazen auto’s alsof je wapens hen laten vaporiseren. En nee, zó geavanceerd is de bolide in Spy Hunter ook weer niet.

Mocht je Spy Hunter niet al gelijk hebben afgesloten om te controleren of dit wel echt een Vita-game is, dan stuit je op het grootste minpunt van de game: de besturing. De besturingsindeling is aanvankelijk erg eenvoudig en doeltreffend. Je wagen beschikt over maximaal vier wapens, die elk onder één van de actieknoppen van de Vita zitten geprogrammeerd. Gassen en remmen gebeurt met de triggers, evenals de turbo van de bolide starten. Dat laatste is overigens ook mogelijk door op de achterkant van de Vita te tikken, wat eigenlijk best fijn werkt. Het is echter het gewone, meest elementaire sturen dat zó ontiegelijk slecht werkt, dat we serieus twijfelden of de linker analoge stick van onze Vita misschien kapot was. Blijkbaar was er na al die gadgets geen geld meer voor wat banden met profiel. De tot de stootstrippen bewapende bolide glijdt namelijk alle kanten op, alsof ‘ie constant last heeft van aquaplaning. Tevens zit er een vreemde dode hoek in de besturing. Eerst stuurt je bolide heel licht een bepaalde kant op, om vervolgens ineens een bocht van bijna 90 graden te maken. Het gevolg is dat je bij de minste ‘stuurfout’ - voor zover je dat je eigen fout kunt noemen - alle kanten op slipt en stuitert. Dat zorgt natuurlijk voor een spectaculair verloop van de autorit en dat goed past bij de begeleidende explosies, maar we kunnen moeilijk geloven dat dit de bedoeling is. Het maakt de game echt praktisch onspeelbaar of in ieder geval op geen enkel moment leuk om te spelen.

Grappig genoeg speelt de game beter als je het water betreedt. Net als James Bond’s Lotus Esprit (The Spy Who Loved Me, een klassiekertje) verandert de bak in Spy Hunter in een boot als ‘ie te water raakt. Waarschijnlijk komt dat omdat het geglij van het voertuig in het water logischer aanvoelt dan op het droge. Jammergenoeg worden tijdens dit soort scènes de belachelijk achterhaalde graphics nog even extra in je gezicht geduwd. De golfjes en het kielzog dat jouw boot en die van anderen achterlaten, zijn simpelweg lachwekkend.

Dan zouden we tot slot nog graag uitweiden over de multiplayermodus die de game heeft, de enige modus naast de verhaalmodus. Online medespelers zijn echter net zo zeldzaam als dodo’s en daar zijn we stiekem wel blij om. Dat betekent dat (bijna) niemand zijn geld heeft verspild aan Spy Hunter. Behalve de verhaal- en multiplayermodus is er dus niets te vinden in Spy Hunter. Ja, er zijn wat bonusmissies vrij te spelen in de verhaalmodus, maar aangezien niet wordt aangegeven welke missie je wel en niet hebt gespeeld, is dat een redelijk kansloze toevoeging. Oh, en er zijn nieuwe wapens vrij te spelen, maar gezien de erbarmelijke kwaliteit van Spy Hunter waren we hier gewoonweg niet in geïnteresseerd.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Eén ding moet gezegd worden over Spy Hunter: De game is erg consistent. De graphics, de besturing, de aankleding, het is allemaal even slecht. Bewaar je geld voor een bioscoopkaartje Skyfall of koop wat 007-films op Blu-ray, dan beleef je oneindig veel meer geheim-agenten-plezier. Spy Hunter is in ieder geval voor geen enkele doelgroep leuk.

3
  • Explosies
  • Aftandse en grauwe graphics
  • Praktisch onspeelbaar door zeer, zeer slechte besturing

Plaats een reactie