Sonic Riders

Er verschijnen de laatste jaren steeds meer verschillende spin-offs rondom bepaalde hoofdfiguren uit de game-industrie, ofwel spellen waar niet direct een groot verhaal in zit maar waar wel bijvoorbeeld Sonic, Mario, of een ander figuur uit één van deze spellen een grote rol in speelt. Na Shadow The Hedgehog, is er nu een nieuwe Sonic The Hedgehof spin-off: Sonic Riders. In het openingslevel van Sonic Adventure 2 maakte Sonic gebruik van een soort plank om zich door een San Fransisco-achtige stad heen te bewegen. Sonic Team heeft gedacht: “Weet je wat, er zijn zoveel fans die dat een leuk stukje uit het spel vonden, we maken er een volledige game van!” En zo geschiedde, nu ligt Sonic Riders in de schappen voor de Xbox, PlayStation 2 en GameCube.

Het verhaal in Sonic Riders is wel aanwezig, maar behoorlijk dun. Ik verspil hier dan ook geen woorden meer aan, en ga direct door met de inhoud van het spel. Wat is nu precies de bedoeling? De opzet lijkt vrij simpel: Kies één van je favoriete Sonic-figuren, kies een board, en kies een parcours om op te racen (tenzij je het grotere verhaal speelt). De omgevingen zijn in de stijl van de vorige Sonic Adventure-delen, dus enigszins de futuristische kant op. Je zult je op je board voort moeten bewegen over de verschillende parcoursen. Waar het bij spellen als SSX zo simpel is als vallen, opstaan en weer doorgaan is dit bij Sonic Riders totaal anders. Er is bijvoorbeeld de Air-meter waar je tijdens het spelen rekening mee moet houden. Zo lang er nog iets te zien is op deze meter, houd je simpelweg de turboknop ingedrukt om zo snel mogelijk te racen. Echter, zodra deze meter leeg is stapt het spelfiguur van het board af, en loopt verder. Je zult dan een pitstop moeten maken om je energie weer op te laden. Jammer genoeg bevinden deze pitstops zich niet overal in het veld, en soms loop je dus enorme stukken om deze te bereiken. Het kwam bij mij vaak voor dat ik net een redelijke voorsprong had, en dat ik door deze reden weer vrolijk werd ingehaald door enkele tegenstanders.

Elk nadeel heeft zijn voordeel (of hoe ging die ook alweer), want zodra dat gebeurt is er de mogelijkheid om direct achter je tegenstanders aan te gaan. Al je tegenstanders laten een soort slipstream achter waar je op kunt rijden, waardoor je direct een stuk sneller gaat. Je kunt op die momenten bijna de controller loslaten, want door deze slipstream kies je eigenlijk automatisch dezelfde weg die je tegenstanders hebben genomen. Je kunt er ook voor kiezen om in de slipstream trucs uit te voeren, vergelijkbaar met de trucs die je kon doen in Sonic Adventure 2. Door het uitvoeren van deze trucs zou je bijvoorbeeld op een ander gedeelte van het parcours terecht kunnen komen, of in de slipstream van een andere tegenstander. Zodra je dit eenmaal doorhebt ga je steeds sneller de parcoursen rond. Vooral in het begin zul je hier last van hebben, want als je de gameplay niet doorhebt kan het gebeuren dat je op bepaalde stukken vrij traag gaat. Of de gameplay daadwerkelijk de moeite waard is om je in te verdiepen is weer een heel andere kwestie.

Ik zeg dat, omdat het spel naar mijn mening vaak net even te snel of te chaotisch is. Eerlijk is eerlijk, de figuren en enkele omgevingen zijn even netjes vormgegeven als in voorgaande Sonic-spellen. Maar grafische kwaliteit is ook niet alles. Speelbaarheid is één van de belangrijkste onderdelen, zo niet hèt belangrijkste onderdeel van een spel. Jammer genoeg schiet Sonic Riders op dat gebied toch echt wat tekort. Buiten het punt in de vorige alinea, zijn de parcoursen niet altijd even interessant. Toegegeven, ze zien er netjes uit, maar ze lijken te vaak op elkaar. De ontwikkelaars hebben geprobeerd te variëren, maar het zijn te vaak dezelfde loopings, dezelfde bochten en vergelijkbare omgevingen.

Eén van de positieve kanten van Sonic Riders zijn de verschillende speelopties. Buiten het volgen van het grote verhaal is er ook de mogelijkheid om losse parcoursen te spelen. Ook kun je proberen om bepaalde missies te voltooien om verder te komen, en er is ook nog een optie waarbij je je Air-meter deelt met een medespeler. Samenwerken is hier dus heel belangrijk. De meest interessante is uiteindelijk de multiplayer. Hierbij race je simpelweg met je vrienden op één van de verschillende banen. Je tegenstanders rijden soms redelijk voorspelbaar, en met menselijke tegenstanders heb je een grotere mogelijkheid om dit weg te nemen. Mocht je dit het leukst lijken, dan is het het verstandigst om voor de GameCube- of Xbox-versie te gaan, aangezien die direct de mogelijkheid bieden om met vier spelers tegelijk te spelen.