Medal of Honor: Warfighter Review

Recensie | -

Medal of Honor stond enkele jaren terug garant voor ladingen Duitsers afschieten, maar sinds 2010 is de War on Terrorism het strijdtoneel van deze serie. In Medal of Honor: Warfighter zorgen ’s werelds beste Tier 1-operators ervoor dat terroristen in onder andere Somalië en het Midden-Oosten minder rustig slapen. Met name met een uitgebreide multiplayermodus hoopt EA natuurlijk ook dat onze nachtrust eraan gaat.

Globetrotter

In de singleplayer van Medal of Honor: Warfighter word je in de legerkisten van een aantal bikkelharde Tier 1-operators gezet, die je misschien nog wel kent uit het vorige deel. Als Preacher en Stump wordt de speler ingezet in diverse conflicten, die meestal gebaseerd zijn op echte brandhaarden. Zo lig je in de eerste missie al op een Somalisch strand op piraten te schieten, terwijl je even later in de Filipijnen gegijzelden probeert te bevrijden. Ook wordt op een gegeven moment in een bijzondere missie Dubai bezocht. In deze missie neem je plaats achter het stuur van een auto en volgt een wilde achtervolging door de straten van deze bijzondere stad.

De reden dat de Tier 1-operators de halve wereldbol afreizen, zijn speciale explosieven. Bij diverse aanslagen, waaronder een aanslag op het Madrileense openbaar vervoer, is gebruik gemaakt van dezelfde springstof en Preacher, Stump en de rest van de gang hebben opdracht gekregen uit te vogelen wie die explosieven levert. Dat klinkt misschien als een spannend verhaal dat zo uit de pen van Andy McNab had kunnen komen, maar dat is het helaas niet. Door warrige tussenfilmpjes, waarin de nadruk veel te veel ligt op de emotionele impact die dit soort missies op de vrouwen van de soldaten hebben (wat ook nog eens totaal niet overkomt door de emotieloze robotgezichten van de personages), komt het verhaal totaal niet van de grond en hangen de missies als los zand aan elkaar.

Medal of Honor: Scriptfighter

Maar het matige verhaal is helaas niet de enige plaag van de singleplayer. Met name de stompzinnige AI is echt een struikelblok. Zowel je teamgenoten als de vijanden hebben van tijd tot tijd het IQ van een lege kogelhuls. Als jij als speler niet op een logische plek staat, heb je kans dat je volkomen genegeerd wordt door de tegenstander. Teamgenoten vertikken het om op te rukken, maar duwen jou net zo gemakkelijk aan de kant als je in ´hun´ schuttersput zit. Het zijn dit soort momenten waarop zichtbaar wordt hoe belachelijk gescript die game is. Dat zou nog net als in Call of Duty of Uncharted enigszins verantwoord worden als de singleplayer een ongelooflijke achtbaanrit is, maar ook dat is het niet. Daarvoor wordt er teveel ´gewoon´ geschoten en moet je veel te vaak in slowmotion deuren breachen. De game mist hartslagverhogende scènes die je op het puntje van je stoel houden. Alleen de achtervolgingsmissies, zoals die in Dubai, komen daar een beetje bij in de buurt omdat deze in tegenstelling tot voertuigmissies in veel andere shooters, verrassend lekker spelen. De singleplayer is ook nog eens gewoon te makkelijk. Dat komt door de domme AI, maar ook doordat je bijvoorbeeld onbeperkt munitie kunt vragen aan je teamgenoten. Tot slot is de game vrij lelijk. Teamgenoten lopen soms half door trappen en sommige levels zijn heel kinderlijk afgebakend door 2D ‘bomenbehang’. De singleplayer speel je echt alleen om eens gezien te hebben en komt geenszins in aanmerking om voor een tweede keer gespeeld te worden.

Multiplayer

Nu willen we zo´n matige singleplayer nog wel eens voor lief nemen, als we honderden uren online door kunnen brengen. De rits aan features verraadt dat Danger Close dan ook zijn zinnen heeft gezet op online succes. Waarschijnlijk de belangrijkste en bovendien unieke feature online, is het Fireteam-systeem.

In deze special hebben we al uitgebreid uitgelegd wat dit inhoudt. In het kort betekent het dat je online aan een maatje wordt gekoppeld, bij wie je maar beter bij in de buurt blijft. Je krijgt bijvoorbeeld bonuspunten als je in elkaars buurt blijft en elkaar behoedt voor een wisse dood, of samen iemand vol lood pompt. Je kunt ook nog eens van elkaar health en ammo pakken (zonder dat de ander dit bewust moet geven!) en als je kameraad sneuvelt, zie je door een rode omlijning precies wie de dader is en kun je je maat snel wreken, waarop hij weer sneller spawnt. Natuurlijk zijn er nog altijd mafkezen die als een dolle hond hun eigen weg gaan, maar veel meer dan bij andere shooters opereren mensen in Medal of Honor: Warfighter inderdaad in setjes. Een headset is zelfs niet eens nodig. Doordat spotten is geautomatiseerd (vijanden die je kameraad ziet, verschijnen meteen op jouw radar), heb je toch wel profijt van je rugdekking.

Nuances

De diverse modi die we in Medal of Honor: Warfighter aantreffen, zijn op het eerste gezicht weinig verrassend. Team Deathmatch is in ongewijzigde vorm aanwezig, Home Run en Sector Control zijn respectievelijk vormen van Capture the Flag en Domination en Combat Mission en Hotspot doen beiden denken aan Battlefield´s Rush. Toch zijn er kleine nuanceringen die Medal of Honor´s varianten weldegelijk de betere maakt. In Home Run moet één team twee vlaggen verdedigen, terwijl de aanvallende partij er slechts eentje hoeft te stelen. In Combat Mission zijn er eveneens meerdere plekken om een bom te plaatsen, waardoor de verdedigende partij niet genoeg heeft aan één strategisch geplaatste sniper. Dit soort nuances zorgen voor iets meer dynamiek in het spel. De verdedigende partij moet echt zijn best doen en anticiperen, terwijl de aanvallende partij zoekt naar dat ene gaatje in de verdedigingslinie.

Helaas draaft ontwikkelaar Danger Close een beetje door in het in bescherming nemen van de aanvallende partij. Bovenstaande nuances zijn al in het voordeel van de aanvallers, maar daarnaast is er bij Hotspot een heel vervelend terugtreksysteem. Als de aanvallende partij een punt heeft overgenomen, verschuift het speelbare gebied. Om te voorkomen dat er verdedigende spawncampers achterblijven, wordt de spawnzone van de aanvallers voor de verdedigers ontoegankelijk gemaakt. Wie zich daar nog bevindt, moet dan als een haas terugrennen en kan tot hij het speelbare gebied heeft bereikt, ook zijn wapen niet gebruiken. Eigenlijk word je dus veroordeeld tot een oneerlijke dood.

Frostbite Engine 0.5

Toch heeft de verdedigende partij niet alleen te klagen. Het zijn vooral de verdedigers die ge/misbruik kunnen maken van de maar zeer beperkt benutte Frostbite Engine. Als Medal of Honor: Warfighter opstart en dit logo in beeld verschijnt, verwacht je misschien net zo´n destructief feest als Battlefield 3 waarin alles kapot kan. De realiteit is dat in Medal of Honor eigenlijk niets kapot kan. Dat moedigt tactisch campen aan en haalt de dynamiek die met de getweakte gamemodi wordt behaald, juist weer onderuit. Voorbeeldje uit de praktijk: tijdens een potje Combat Mission op Tungawan Jungle hebben een sniper en machinegunner hun intrek genomen in een hutje bij een echte bottleneck in de map. Doordat veel aanvallers hier samenkomen, kunnen de twee in het hutje lekker prijsschieten. Met de wetenschap dat de game op de Frostbite Engine draait, hopen we met een welgemikt schot van onze granaatwerper de vijanden uit de weg te ruimen én hun houten hutje tot splinters te reduceren. De vijanden konden het inderdaad niet navertellen, maar het hutje stond gewoon nog overeind en welgeteld tien seconden later nam de volgende machinegunner zijn intrek in het hutje en zijn we terug bij af.

Het gebrek aan destructie in de map maakt de game ongelooflijk statisch. Snipers zitten altijd op dezelfde plekken, omdat het niet mogelijk is de planken voor een dichtgetimmerd raam even weg te slaan met je tomahawk en zo de vijand te verrassen. Machinegunners kunnen hun wapen altijd op dezelfde vensterbank positioneren, omdat die toch wel blijft staan. Dat was enkele jaren geleden heel normaal online, maar inmiddels zijn we veel meer dynamiek gewend. Medal of Honor: Warfighter wordt snel voorspelbaar en verveelt daardoor vrij snel.

Veel opties, weinig verschil

Misschien dat met een op het oog af ontzettend uitgebreide bibliotheek aan vrij te spelen content langer speelplezier wordt gegarandeerd. De game bevat zes classes (meer over elke class in deze special ) en per class twaalf verschillende personages van verschillende speciale eenheden, zoals Navy SEALs, SAS en Delta Force. De classes zorgen ervoor dat iedereen aan zijn trekken komt. Snipers, machineguners, meer stealthy specialisten of gewoon iemand van de explosievenopruimingsdienst met dito pak, er is genoeg variatie te vinden en elke class heeft voor- en nadelen. De balans tussen de classes is goed. In eerdere versies die we speelden oogde de Demolition class nogal overpowered, maar dat lijkt verholpen te zijn.

Diversiteit is bij alle andere vrij te spelen content echter ver te zoeken. De verschillende soldaten zijn enkel cosmetisch en zijn dus het equivalent van skins. De bijbehorende wapens verschillen minimaal en soms is het verschil letterlijk een getalletje of lettertje in de naam. Ook van de vele customisatiemogelijkheden blijft na een kritische blik weinig over. Het maakt geen fluit uit welk magazijn je in je wapen schuift en de kolf en monding zijn bijna altijd enkel cosmetisch. Alleen bij de scope en de loop maakt het uit welke je precies selecteert. Voornamelijk lood om oud ijzer dus en wederom een reden om snel uitgekeken te raken op Medal of Honor: Warfighter.

Deze game is getest op de PlayStation 3

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Medal of Honor: Warfighter is op bijna geen enkel vlak wat het had moeten worden. De singleplayer bestaat voornamelijk uit het rechttoe rechtaan afschieten van domme, gescripte vijanden en als je ´m na ongeveer zes uur uit hebt, zal enkel de achtervolging door Dubai je nog zijn bijgebleven. Dankzij het Fireteam-systeem is in de multiplayer samenwerken een stuk vanzelfsprekender en hoewel de game bestaat uit bekende modi, zorgen kleine tweaks toch voor frisheid. Helaas zorgen onvernietigbare omgevingen en volledig oninteressante vrij te spelen skins, wapens en wapenmods ervoor dat je ook de multiplayer wel erg snel gezien hebt. Medal of Honor: Warfighter berooft ons in ieder geval niet van onze nachtrust.

  • Voertuigmissies in de singleplayer zijn tof
  • Fireteam is kleine revolutie voor online samenwerken
  • Originele tweaks bij bekende multiplayermodi
  • Matige graphics
  • Korte singleplayer wordt geteisterd door matige AI
  • Verdedigende partij wordt online vaak benadeeld
  • Weinig destructie mogelijk en daardoor statische maps
  • Vrij te spelen content is lood om oud ijzer

Plaats een reactie


X
Lees meer over Medal of Honor: Warfighter: