Halo 4 Review

Recensie | -

Met Halo 4 staat ontwikkelaar 343 Studios voor een haast onmogelijke opdracht. Zij treden in de voetsporen van Bungie en eigenlijk wordt niet anders verwacht dan dat met Halo 4 een nieuwe trilogie wordt gestart, die qua impact net zo groot is als de eerste drie delen. Het moet een combinatie zijn van een geweldig verhaal en een vernieuwende multiplayer.

Singleplayer

In het singleplayer-avontuur van deze shooter kruipen we andermaal in de huid van Master Chief. Terwijl de mensheid denkt dat hij na Halo 3 het leven heeft gelaten, zweeft hij in werkelijkheid zo’n vier jaar door de ruimte. Op het moment dat hij door Cortana, een AI die Master Chief tijdens al zijn avonturen bijstaat, wakker wordt gemaakt, blijkt dat zijn schip wordt aangevallen door de Covenant. Waarom zij dat doen, wordt in de game niet helemaal duidelijk. Aan het einde van Halo 3 sloten de mensheid en de Covenant vrede en het is daarom opvallend dat zij aan het begin van Halo 4 je aanvallen. De reden hier achter wordt in de game ook niet uitgelegd. Je moet zelf naar achtergrondinformatie op het internet zoeken om door te krijgen dat je blijkbaar te maken hebt met een agressieve splintergroep van de Convenant, die nog altijd een pleurishekel aan de mensheid heeft.

En eigenlijk is dat maar goed ook. Het eerste level van Halo 4 brengt door de aanval van de Covenant op het ruimteschip warme herinneringen van vroeger naar boven. De bestorming van het ruimteschip is eigenlijk een klassiek Halo-level, want zo’n beetje elke Halo-game kent een gevecht op een ruimtschip met binnenstormende Covenant-troepen. Dus pak je je Assault rifle en Magnum en baan je je een weg tussen de Elites, de Grunts en de Jackals Enige afwezigen zijn de Brutes, die hadden blijkbaar geen zin om mee te doen.

Halo 4 is op zijn best wanneer je in een heftige Covenant-shootout zit. Je hebt dan meerdere vijanden waar je tegelijkertijd mee moet afrekenen, terwijl ze bloedlustig op je af komt stormen. Plasmakogels vliegen dan om je oren, granaten ontploffen vlak bij je in de buurt en vanuit een stukje dekking schiet je dan met scherp terug. Als je dan als overwinnaar uit de strijd komt, geeft dat een heerlijk gevoel.

Het schietspektakel wordt versterkt door de - voor Halo-begrippen - uitstekende grafische vertoning. Er zit veel meer detail in de vijanden en omgeving, waarbij de laatste categorie ook nog eens zeer gevarieerd is. De standaard ‘gangetje-gangetje’-opzet is veel minder aanwezig en je komt vanuit een jungle in een Grand Canyon-achtige woestijn terecht om daarna weer in een hypermodern Forerunners-gebouw verzeild te raken.

Requiem

Dit alles speelt zich af op de planeet Requiem. Het is een planeet die door de Forerunners is gebruikt om te ontsnappen aan de Flood, het parasietenras dat alle levende wezens in het universum wil vernietigen, en bestand zou moeten zijn tegen een space blast van de Halo-ringen. Op de planeet maken de zogenaamde Prometheans inmiddels de dienst uit en kom je zodoende in aanraking met een nieuw soort vijanden. Een reden tot juichen geeft dat echter niet; de Prometheans zijn als vijand veel minder interessant dan de Covenant. Ze zijn karakterloos en geven minder voldoening wanneer je ze een kopje kleiner maakt. Waar de Covenant als vijand interessant samenwerkt en slim de aanval kiest, daar is de tactiek van de Prometheans weinig verrassend. Of je krijgt te maken met een soort dolle mechanische honden die op je afstormen of je hebt vijanden die simpelweg heel veel kogels kosten om af te maken. Ze zijn echt saai om te bevechten en dat leidt uiteindelijk tot irritatie.

Ik zie de aanwezigheid van de Prometheans dan ook als het grootste minpunt van de game, maar helaas niet het enige. Er zijn een hoop, zij het kleinere, punten aan te wijzen die niet goed zijn uitgewerkt. Ten eerste slaat het verhaal meer dan eens de plank behoorlijk mis. Naast het eerder genoemde punt dat je op internet moet uitzoeken hoe het bijvoorbeeld met de Covenant zit, is het soms onbegrijpelijk hoe personages met elkaar omgaan. Je zou verwachten dat op het moment dat de Master Chief contact maakt met andere mensen, er een gevoel van euforie ontstaat. Master Chief wordt namelijk gezien als één van de helden van de oorlog tegen de Covenant. Niks is minder waar. Je wordt ijskoud ontvangen en door sommigen zelfs als een sta in de weg gezien.

Het tweede minpunt betreft de muziek. Terugdenkend aan Halo 3 zijn veel meeslepende momenten dankzij de belachelijk goede muziek extra goed bij gebleven. Met opzwepende muziek in een Warthog stappen en daarmee iedereen die in je buurt komt afknallen; en dat is nog maar één voorbeeld. Met veel plezier luister ik nog steeds de Halo 3-soundtrack om al die momenten her te beleven. Halo 4 kent geen enkel moment waarbij de muziek je extra in de game sleept. Echt geen enkele. Tijdens de speelsessie heb ik mezelf er meerdere malen op betrapt dat ik toch echt even op de muziek moest letten om te kijken of er iets moois langs kwam. Enkel bij de credits werden mijn trommelvliezen op hun wenken bediend. Een mooie, muzikale variant uit een vorige Halo-game wist de goede snaar te raken. Maar voor de rest zit er niks in dat je in vervoering brengt.



In het verlengde van het ontbreken van muzikale hoogtepunten moet ik helaas ook concluderen dat er geen gameplaytechnische verrassingen in zitten. Een FPS beschrijven als een achtbaanrit is een vreselijk cliché, maar nog kwalijker is het feit dat je tijdens het spelen van zo’n game geen enkel moment aan zo’n rit denkt. Na het uitspelen van de game is er geen enkel moment dat ik kan aanwijzen als hoogtepunt. Geen enkel moment waarbij je het in een gesprek met een andere Halo-fan over hebt en jullie beiden zoiets hebben van ‘Ja, dat was vet!’. Halo 4 is in de zes uur dat je hem in de normale variant uitspeelt (Heroic-spelers doen er waarschijnlijk tussen de acht en tien uur over) onderhoudend, kent een aantal boeiende shootouts, maar mist een echt kippenvelmoment. Het is geen wild stromende rivier, maar kabbelend beekje op een mooie zomerdag. En dat hoort een shooter in mijn ogen niet te zijn. De singleplayer is mij dan ook enigszins tegengevallen. Ja, ik heb er plezier aan beleefd, maar lang niet zo veel als gehoopt.

Gelukkig kent de game veel multiplayermogelijkheden, die er voor zorgen dat Halo 4 uiteindelijk toch een alleraardigst cijfer krijgt. Uiteraard is de game net als zijn voorgangers coöperatief speelbaar. Zowel offline als online is het avontuur met een paar vrienden (her) te beleven). Maar belangrijker zijn natuurlijk de competitieve multiplayer-elementen.

Flood

De competitieve multiplayermodus is een combinatie tussen traditionele Halo-onderdelen en invloeden van andere shooters. Qua speelmodi is de game weinig verrassend. Naast het welbekende Team Slayer, Oddball en Capture the Flag zijn er twee modi die nieuw zijn. De eerste is Flood, dat de opvolger is van Infected. In Flood speel je met tien man op één map, waarbij één van de tien speler als Flood optreedt. De Flood-speler heeft enkel de beschikking over melee-aanvallen en is heel snel. Wanneer je een andere speler raakt, verandert hij ook in een Flood-personage en ga je samen achter de andere Spartans aan. Flood is vermakelijk, maar moet wel gezien worden als een leuk extraatje.

De tweede nieuwe modus, Regicide, is wat boeiender te noemen. Het is een variant op het ‘Free-for-all’-Slayer, dus iedereen slacht elkaar af. Het verschil is alleen dat de leider in de stand als King wordt gemarkeerd. Hij is voor iedere andere speler op de map te zien en het afmaken van de King geeft de dader extra punten. Zodoende blijft de strijd tot aan het einde toe spannend. Het is namelijk heel wat om de leider te worden, maar om de King te blijven moet je echt alles uit de kast halen.

Forge

Forge is weer terug in Halo 4 en geeft spelers de mogelijkheid om levels aan te passen om zo te gebruiken in de Custom Game-modus. Het gaat deze keer net wat dieper, daar je de mogelijkheid hebt om ook dingen als de physics aan te passen. Wij kunnen niet wachten om te zien wat dit voor mogelijkheden gaat brengen.

Kijken we naar de Spartan waarmee je het slagveld op marcheert, dan valt daar het aangepast loadout-systeem op. Halo: Reach introduceerde classes, waarbij elke class over een unieke standaard wapenuitrusting beschikt en speciale kracht heeft. Halo 4 behoudt de verschillende unieke krachten zoals de Jetpack en Active Camo, maar ontkoppelt dat van de classes. In plaats daarvan kan de speler zijn eigen loadout kiezen. Het doet een beetje denken aan Call of Duty. Net als in die serie bevat Halo 4 een levelsysteem en speel je per nieuw level nieuwe wapens en attributen vrij om jouw Spartan mee uit te rusten. Zo kan een loadout bestaan uit een Battle Riffle, Magnum, Plasma Grenade, Jetpack en de mogelijkheid om meer ammunitie mee te nemen, terwijl iemand anders begint met een Assault Rifle, Plasma Pistol, Grenades, Active Camo en een sneller herstellend Shield. Je kunt de game dus spelen op een manier en met een tactiek die jij wilt, wat de game een stuk dynamischer en interessanter maakt.

Op het strijdtoneel zelf valt er ook van alles te beleven. Er zijn nog altijd veel wapens om op te pakken- zoals het gewilde Energy Sword - in de verschillende arena’s te vinden. Daarnaast zijn er ook genoeg plekken om snel in een voertuig te springen. Lekker in een Ghost iedereen afknallen behoort dus nog steeds tot de mogelijkheden. Daarbovenop introduceert Halo 4 Ordnance. Dit is een persoonlijke scoremeter tijdens het potje. Hij loopt vol naarmate je meer kills maakt en het scoren van medailles voor bijvoorbeeld een Assassination of multi-kill laat het metertje nog sneller vollopen. Als hij vol is mag je één van de drie aangeboden bonussen kiezen. Bonussen bestaan uit speciale wapens zoals de Shotgun, Sniper of Energy Sword, maar tijdelijke speciale krachten zoals een Overshield worden ook uitgedeeld. Het zijn leuke, kleine beloningen die je motiveren om echt even wat beter te gaan spelen. En het gevolg daarvan is dat je enorm geconcentreerd zit te gamen: je hebt niet snel door dat je een paar uur achter elkaar zit te spelen. De lol die ik met de competitieve multiplayer heb gehad, spoelt voor het grootste gedeelte de nare nasmaak van de campagne weg

Hierbovenop is er nog een andere modus: Spartan Ops. Spartan Ops is een coöperatieve modus, waarbij je verschillende, verhalende missies voorgeschoteld krijgt. Met andere woorden: het is meer dan een simpele Fireteam-modus uit de vorige Halo-games. Bovendien zijn de missies behoorlijk interessant. Zo neem je het bijvoorbeeld met zijn vieren op tegen een bataljon aan Covenant-tanks in een woestijn en is het een behoorlijke kluif om te overleven. Om de zoveel tijd worden er nieuwe episodes aan Spartan Ops toegevoegd, waardoor de modus er voor kan zorgen dat de game nog langer speelbaar blijft.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Halo 4 is een game met twee gezichten. Het is 343 Studios niet gelukt om in het singleplayer-avontuur met een geweldig verhaal te komen. Daarnaast is de muzikale presentatie niet zo goed als verwacht en mis het hoogtepunten. Daardoor is de singleplayer niet meer dan onderhoudend en dat is gewoonweg zonde. De magie van de game zit hem dan ook in de multiplayer. Door subtiele aanpassingen, je constant te belonen door middel van het Ordnance-systeem en het vrijgeven van nieuwe gear blijft de game je bezighouden. Mocht je daar op uitgekeken zijn, dan is er ook nog Spartan Ops, om samen met je vrienden te spelen. Als totaalpakket komt Halo 4 dan uiteindelijk goed voor de dag.

  • Graphics
  • Veel variatie in omgevingen
  • Covenant shootouts zijn fantastisch
  • Multiplayer-feest
  • Spartan Ops
  • Muziek valt ietwat tegen
  • Verhaal met gaten
  • Singleplayer mist hoogtepunten

Plaats een reactie