Call of Duty: Black Ops 2 Review

Recensie | -

Het is Treyarch gelukt om met Call of Duty: Black Ops II te verrassen. Niet op gebied van graphics, niet met de vette zombiemodus, niet met de (magere) aanpassingen op de multiplayermodus, maar wel met de singleplayermodus. Voor het eerst in de serie is het singleplayeravontuur het waard om een tweede keer te spelen. En dat is de echte verrassing.

Je eigen stempel

De singleplayermodus verbaast vooral vanwege het feit dat er tal van momenten zijn waarbij je je eigen stempel op het verhaal kunt drukken. Ik heb de game zelf een aantal dagen in een hotel in Londen gespeeld en na afloop mijn bevindingen met enkele andere aanwezigen besproken. Daaruit bleek dat de eindes die wij allemaal beleefd hadden op een paar belangrijke punten wezenlijk van elkaar verschilden. Een paar van die verschillen zijn het gevolg van een beslissend keuzemoment, anderen van jouw manier van spelen.

Zo is er een missie waarbij je achter een bad guy aan moet. Ikzelf heb die gast niet afgeknald, omdat ik te langzaam was. De game geeft je het gevoel dat dit de enige mogelijke uitkomst is (je krijgt een cutscene te zien waarbij je net te laat ben), maar in praktijk blijkt dat je hem uiteindelijk ook af kan maken, wat weer gevolgen heeft voor de rest van het avontuur. Zodoende zijn er bepaalde scènes die op misschien wel tien verschillende manieren afgespeeld kunnen worden, waardoor het avontuur dat je beleeft echt jouw avontuur is. En bij een volgende speelsessie zie je door andere keuzes dan ook weer andere resultaten. Een enorm pluspunt ten opzichte van de vorige Call of Duty-games, wat nog eens versterkt wordt door de toevoeging van de Challenges.

In elk level zijn er een aantal Challenges te voltooien, waarvoor je een level echt meer dan eens moet spelen. Zo zijn er Challenges die aan je vragen om alle tanks vanuit een helikopter kapot te schieten, terwijl anderen je uitdagen om een berenval met een mortier uit te rusten en zo in één klap vier vijanden of meer uit te schakelen. De Challenges zijn boeiend en dagen de speler uit om verder te kijken dan zijn neus lang is. Zo kom je er via een Challenge bijvoorbeeld achter dat een bepaald traject in een level via een compleet andere weg voltooid kan worden, wat ook gelijk etaleert dat Black Ops II qua levelstructuur minder lineair is dan zijn voorgangers. Op sommige plekken zijn er wel zes verschillende paden die je kunt nemen om naar het einde te komen. Dat betekent overigens niet dat het nergens meer ‘gangetje-gangetje’ is, want die vaste lineaire stukken zijn er nog steeds. Ze worden nu alleen afgewisseld met levels die iets groter qua opzet zijn.

Boeiend verhaal

Call of Duty: Black Ops II maakt qua replay value dus indruk, maar ook het verhaal is zeer verdienstelijk. Voor het eerst sinds de eerste Modern Warfare krijg je met een verhaal te maken dat van het begin tot het einde weet te boeien. Dat komt in eerste instantie door de verbindingen tussen de verschillende levels. Waar je in andere Call of Duty-games soms van het ene level naar het andere wordt gesmeten, zonder dat je echt begrijpt waarom je daar bent en met wie je in godsnaam speelt, daar zijn de wisselingen tussen de personages in Black Ops 2 logisch. Centraal in het verhaal staat de fantastisch uitgewerkte badguy Raul Menendez. In de game leer je door het spelen van de missies in het verleden hoe deze Menendez de ultieme schurk wordt die in de toekomst van 2025 de wereld op het punt van de afgrond weet te brengen. In de missies uit het verleden speel je als Woods en Mason, de twee helden die we uit de eerste Black Ops kennen. Deze missies worden in een soort van terugblik-achtige manier verteld door de Woods uit 2025.Daar is Woods een oude man die in een bejaardentehuis woont. Mason Jr. neemt die informatie vervolgens mee in de missies van 2025 en zodoende zijn de twee verschillende tijdszones op een boeiende manier aan elkaar gekoppeld.

Die koppeling wordt door middel van cutscenes op een goede manier gelegd. In de filmpjes leer je de verschillende personages beter kennen dan in welk andere Call of Duty-game dan ook en krijg je ook een beeld van waarom bepaalde gebeurtenissen plaatsvinden. Je snapt waarom Menendez zo’n doorgeslagen idioot is geworden. Sterker nog: hier en daar kweek je zelfs een stukje sympathie voor hem.

Dat zijn allemaal mooie overwinningen op het Call of Duty-verleden. Toch zijn er ook een hoop punten die niet zijn aangepakt. Zo is de game net als zijn voorgangers weer kort. In een uurtje of zeven zie je de (fantastische) eindfilmpjes voorbij komen en daar zit dan ook de speeltijd van de Strike Force missies in, die eigenlijk een beetje tegenvallen. Van tevoren had ik het gevoel gekregen dat dit enorme gevechten waren in een grote open wereld, maar in de praktijk zijn het een stuk of vijf bonusmissies, die per level in ongeveer tien minuten uitgespeeld kunnen worden. Daarbij moet je bijvoorbeeld een basis verdedigen of een bepaald punt uitschakelen. Het enige interessante aan de Strike Force missies is dat je kunt schakelen tussen de verschillende squads en de squads die je niet bestuurt van bovenaf bevelen kunt opdragen. Zo is het mogelijk om op tactisch gebied de vijand te overrompelen, door een squad die je niet zelf aanvoert om te laten lopen en de vijand in de rug af te knallen. Toch haal je de meeste missies door op een traditionele, schiet iedereen kapot-manier te spelen en daarmee voelen deze missies toch een beetje als een gemiste kans.

Kwalijker zijn de graphics. De game draait op de verouderde Call of Duty-engine en is op het gebied van details zwaar ingehaald door de concurrentie. Explosies, grassprieten, sterfanimaties, zandzakken, gezichten van vijanden: allemaal details in de game die gewoon niet goed ogen en hier en daar voor irritatie zorgen. Daartegenover staat dan wel dat de game zeer soepel loopt en dat ook grotere omgevingen wel goed ogen. Het zijn dus echt de details waarbij de game door de mand valt.



Een ander element wat hetzelfde is gebleven, maar waar we wel blij mee zijn, is de actie. Het is over het algemeen iets minder over de top dan Modern Warfare 3, en dat is misschien maar goed ook, want dat was soms tegen het belachelijke aan. Toch komen er nog genoeg mooie dingen voorbij. Zo is er bijvoorbeeld een level waarbij je je tijdelijk in een soort van psycho-modus bevindt en iedereen met een hakmes gruwelijk afslacht. Andere interessante momenten bestaan uit het kapotschieten van tanks vanuit een helikopter en een gestrand convooi met je sluipschuttersgeweer beschermen tegen opstormende vijanden. Daarbovenop valt er weer een hoop te knallen en weet de game ook nog te verrassen door geen typische slow-motion stukjes te introduceren wanneer je een deur intrapt. Je verwacht dat alles na de intrap en de flashbang langzaam gaat en je alles rustig kan afknallen, maar dat gebeurt niet, waardoor je opeens verrassend heel snel moet schieten. Door dat juist niet te doen, verrast dat blijft het bij.

Multiplayer

Aan de multiplayer is helaas niks verrassend. Het is nog altijd snel, het is nog altijd chaotisch, het heeft nog altijd te maken met spawnpoins die soms wat raar overkomen en het ziet er qua graphics net als de singleplayer verouderd uit. De multiplayer komt niet met een nieuw elan, biedt geen boeiende nieuwe gamemodus zoals de introductie van Kill Confirmed in Modern Warfare 3 en komt met levels zoals je die van de Call of Duty-reeks gewend bent. Je hebt redelijke grote levels met verschillende sniperspots zoals het level in Jemen en symmetrische kleine levels zoals een level op een jachtboot.

Op het gebied van het maken van je eigen klasse is er wel wat veranderd. Met het nieuwe Pick 10-systeem kun je echt spelen zoals jij wilt. Je hebt voor je uitrusting tien punten die je over verschillende zaken verdeelt. Elk onderdeel kost je een punt. Een wapen, een attachment, een granaat en een perk: het vereist allemaal één punt. Een standaard uitrusting bestaat uit twee wapens, twee attachments voor het eerste wapen, drie perks, één lethal grenade en twee tactical grenades. Kies je er echter voor om je tweede wapen, een perk uit de derde categorie en de twee tactical grenades in te leveren, hou je opeens drie punten over. Door vervolgens één punt te spenderen aan een Wild Card voor een extra wapen-attachment en één voor een perk uit de tweede categorie, speel je opeens met zwaar uitgerust wapen en perks die je verbergen op de vijandelijke UAV en eerder een Score Streak geven. Met het systeem kun je echt spelen zoals jij wilt en zit je niet opgescheept met dingen die je toch niet gebruikt. Het verandert de gameplay niet, maar het maakt de game een stuk toegankelijker.

Score Streaks hebben een kleine verandering ondergaan. Het systeem uit Modern Warfare 3 met Support, Assault en Perk Streaks is in de prullenbak gegooid. Het gaat nu om het scoren van punten, waarbij het halen van een X-aantal punten een beloning vrijspeelt. Zo is een UAV 300 punten, een RC XD 350 en een War Machine iets van 1800. Het systeem kent twee voordelen: alles wat je doet, levert punten op die meetellen aan je streak. Zo tellen de Assist-punten mee en levert een Long Shot of het neerschieten van een speler die jouw vlag pakt meer punten op. Ook wordt de teller weer ouderwets gereset als je doodgaat.

Het is een goed overwogen systeem, maar lijkt gek genoeg juist chaos tot gevolg te hebben. De score van 300 punten voor een UAV is redelijk makkelijk te halen. En als die UAV dan in de lucht zit, dan krijg je voor elke kill die wordt gemaakt door anderen een bonus van 10 punten, waardoor je binnen no-time een RC XD te pakken heb. Daarmee blaas je gemakkelijk iemand op, waarmee je een Care Package vrijspeelt en bijvoorbeeld een Air Strike op het slagveld dumpt.

League Play

League Play in Black Ops 2 kan gezien worden als het toevoegen van divisies aan de multiplayermodus van de game. Na een eerste multiplayer-potje worden spelers in één van drie categorieën geplaatst: goud, zilver of brons. Door goed te spelen kunnen gamers naar een hogere divisie doorgroeien, of degraderen ze juist als ze niet goed genoeg zijn. Treyarch wil hiermee bereiken dat gamers tegenover mensen van hun eigen niveau komen te staan en zodoende altijd genoeg uitdaging krijgen. Ideaal voor iedereen die zich dood ergert aan kids die er tijdens een potje een zooitje van maken.

Als niet al te beste multiplayer-speler zat ik echt als een gek te spammen met mijn Score Streak-awards. En dat gaat dan weer verloren aan de echt boeiende shootouts. Dat is ergens vreemd als je bedenkt dat in de ontwikkelingsperiode van Black Ops II werd gezegd dat men terug wilde naar de basis. Minder geklooi met Score Streaks, maar meer gewoon lekker op elkaar schieten. Het tegendeel blijkt uit te komen. Het maakt de multiplayer niet slecht, maar brengt te weinig vernieuwing om mij echt enthousiast te maken. Het is niet veel beter of slechter dan Modern Warfare 3 of de eerste Black Ops en daarmee lijkt de multiplayer stil te staan.

Zombies

Wel heeft Black Ops II nog een troef achter de hand: de Zombie-modus. Op dat gebied is wel vernieuwing gebracht, waardoor het een stuk interessanter is geworden. Zo is het in de nieuwe modus Tranzit mogelijk om in een grote open wereld rond te banjeren. In die wereld zijn een stuk of vijf hoofdlocaties, waartussen een bus rijdt. Door op tijd in die bus te springen reis je door naar de volgende locatie. En dat wil je, want op elke locatie valt weer iets nieuws te ontdekken. De ene keer zijn het wapens die ervoor zorgen dat je de zombies beter kan afslachten, de andere keer zijn het voorwerpen waarmee je speciale deuren opent om zo op unieke locaties te komen. In totaal heb ik voor de review een uurtje of zes in de modus gestoken en daarbij ben ik telkens weer nieuwe dingen tegengekomen.

Daarbovenop kent Zombies ook nog een traditionele survivalmodus en is er een nieuwe modus waarbij je in twee teams van vier speelt. Beide teams bevinden zich in een geïnfecteerd gebied en moeten proberen zo lang mogelijk te overleven. Daarbij doe je er goed aan om het vijandige team niet te helpen, ook al kun je het geld voor elke vermoorde zombie goed gebruiken. Als één van de twee teams er aan gaat, dan moet het andere team proberen de ronde te overleven om als winnaar uit de strijd te komen.

Deze game is getest op de Xbox 360

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Call of Duty: Black Ops II is niet de game geworden die het had kunnen zijn. Daarvoor is er op het gebied van multiplayer gewoon te weinig echte vernieuwing te vinden. Het spel blijft dankzij de dit keer wel boeiende singleplayer- en toffe Zombie-modus desondanks een aanrader, zij het met nog verder gedateerde graphics.

8+
  • Goed verhaal
  • Replayvalue van de singleplayer
  • Sterke zombiemodus
  • Kleine aanpassingen in de multiplayer...
  • Graphics
  • ... die net te weinig toevoegen

Plaats een reactie


X
Lees meer over Grand Theft Auto V: