ZombiU Review

Recensie | -

Eind 2012 vergaat de wereld en volgens ZombiU begint het eind der tijden met een zombie-uitbraak in Londen. Jij bevindt je midden in de Britse hoofdstad als de lopende doden de straten regeren. Gewapend met een geavanceerde tabletcomputer heb je maar één opdracht: overleven.

Overleven

Net wanneer je dreigt te worden opgepeuzeld door tientallen zombies, spreekt een onbekende, mysterieuze man je aan via een intercom. Op zijn aanwijzing vlucht je een metrostation in en kom je in aanraking met een (in dit geval letterlijke en figuurlijke) ondergrondse beweging die probeert te overleven te midden van de zombie-apocalyps. Vervolgens word je door de mysterieuze opdrachtgever op verschillende missies gestuurd. Denk aan het ophalen van een bepaald wapen, of een specifieke omgeving verkennen. Op je pad kom je echter ook andere mensen op iconische locaties van Londen tegen, zoals een dokter in Buckingham Palace, die mogelijk meer van het virus weet en aan een medicijn werkt. Rondom de Tower Bridge traint een vrouwelijke verzetsstrijder haar scherpschutterskunsten. Tot zover klinkt ZombiU weinig origineel. De grote troef? Als je dood bent, blijf je dood. Had ik al gezegd dat overleven centraal staat in deze game?

De grote troef? Als je dood bent, blijf je dood. Had ik al gezegd dat overleven centraal staat in deze game?

Als een zombie zich tegoed doet aan jouw vlees, is het natuurlijk over en uit. Dat betekent echter niet dat het dan ook gelijk game over is. Nee, je neemt plaats in de schoenen van de volgende overlevende. De eerder genoemde mysterieuze opdrachtgever heeft blijkbaar een hele waslijst van piloten, pr-medewerkers, soldaten en zelfs pooiers die klaarstaan om opdrachten voor hem uit te voeren. Hoewel elk mannetje of vrouwtje er anders uitziet, een andere naam heeft en een ander beroep uitoefende voordat de hel uitbrak, zit er geen verschil tussen de poppetjes.

De personages zijn lege hulzen, maar de game draait ook niet om de personalisering van overlevenden en probeert ook nergens een emotioneel, persoonlijk verhaal neer te zetten. ZombiU draait volledig om overleven en weet om knappe wijze je meest primaire overlevingsinstinct te triggeren. Ook in zombietijden blijken mensen erg materialistisch ingesteld te zijn en die shotgun en energierepen die je na veel afstruinen eindelijk hebt gevonden, wil je niet kwijtraken. Zeker als je eindelijk naar voorbeeld van The Walking Dead's Daryl een kruisboog met voldoende pijlen hebt, voel je je koning (of in geval van Engeland de Queen natuurlijk) te rijk. Als je de pijp uit gaat moet je verder met een 'kaal' personage en wacht je vorige ‘ik’ gezombieficeerd op de plek waar het de vorige keer fout ging. Daardoor blijft het op die locatie oppassen geblazen. Wel krijg je zo nog een kans om wat goodies terug te roven van je vorige personage.

Hardlopers zijn doodlopers

Doordat overleven van levensbelang is, denk je bij ZombiU veel vaker na. Je stormt niet zomaar een kamer binnen, om vervolgens even te kijken hoeveel zombies zich hier bevinden. Er is geen ruimte voor dit soort trial & error-tactieken. Een goed overlever plant zijn acties zorgvuldig en denkt niet twee, maar drie keer na voor 'ie een confrontatie aangaat. Het scherm van de GamePad speelt daarbij een grote rol. Het scherm van de controller van de Wii U doet normaal gesproken dienst als radar. Eerst moet je nog de omgevingen handmatig scannen, maar al vroeg krijg je een update waardoor dat automatisch gaat. Wat volgt zijn taferelen die rechtstreeks uit de film Aliens komt. Een onheilspellende 'pling' staat garant voor koude rillingen over je rug. Er is iets in de buurt. Is het er ééntje? Zijn het er vier? Of pikt de radar soms een paar ratten of vogels op? Tijd om te bedenken hoe de situatie moet worden aangepakt.

Kogels zijn echter schaars, dus iedereen simpelweg kapot schieten met een shotgun is er niet bij. Bovendien worden 'slapende' zombies wakker van het gedonder van een vuurwapen. Het slaghoutje gebruiken om schedels mee in te slaan is een optie, maar omdat er wel een aantal rake klappen nodig zijn om een zombie uit te schakelen, is deze strategie enkel aan te raden bij maximaal drie zombies tegelijkertijd. Misschien is er een alternatieve route van A naar B beschikbaar? Hoe veilig zijn andere kamers? Elke verkeerde beslissing kan fataal zijn, zelfs van een iets te hoge steiger afspringen. In ZombiU ben je namelijk uiterst kwetsbaar en zijn healthpakketjes zeldzaam. Bij ZombiU komt dus het nodige plannen, nadenken en afwegen kijken. En als je dat niet doet, dan komt er wel een zombie bij je kijken.

Alleen mogelijk op Wii U

Door de nadruk op het overleven, de goede balans tussen de verschillende wapens en de schaarste van munitie en rantsoenen, is ZombiU een ongekend spannende game. De GamePad speelt hierin een grote rol. De controller van de Wii U wordt niet alleen als de eerder genoemde radar gebruikt, maar is tevens het scherm waar je op moet kijken als je een zombie, koffer of container plunderten als je in je rugzak graaft. Ook het forceren van een slot of het intoetsen van cijfercombinaties gebeurt op het tweede scherm. Op de tv gaat de game ondertussen gewoon door. Terwijl jij dus volledig afgeleid op het kleine scherm nieuwe kogels uit je rugzak opduikt of probeert een deur open te krijgen, kan op de grote tv ineens een zombie je besluipen. Deze momenten moet je dan ook zorgvuldig uitkiezen en het is noodzaak ook op de omgeving te blijven letten tijdens interacties via ofwel de tv, of door je oren te spitsen voor grommende zombies. Hierdoor is ZombiU een ongekend spannende, immersieve ervaring die ook echt alleen maar mogelijk is op de Wii U.

Kleine smetjes

Multiplayer en online functies

Heeft je Wii U verbinding met het internet, dan is het mogelijk dat gezombieficeerde personages van andere spelers in jouw wereld komen ronddolen. Ook berichten voor elkaar achterlaten is mogelijk. Dat klinkt vet, maar meer kunnen we er nog niet over zeggen. Ten tijde van de recensie kunnen we nog niet online met de Wii U en zodoende hebben we dit niet kunnen testen. Lokaal is er ook een multiplayervorm, waarin de ene speler met de GamePad zombies loslaat in een omgeving en de andere speler met een Pro Controller of Wiimote deze waves moet zien af te slaan. Het is een grappige vorm van asymmetrische multiplayer, maar we hadden liever een coöperatieve modus gezien waarin je samen moet zien te overleven.

Hoe spannend het overleven te midden van de zombie-uitbraak ook is, er dreigt op een gegeven moment een bepaalde sleur in te komen. 'Dreigt', want echt saai wordt ZombiU nimmer. Doordat je de hele game met hetzelfde slaghout als mêleewapen rondloopt, telkens op dezelfde manier zombies neer hoekt en regelmatig moet backtracken naar locaties waar je al bent geweest, zit je niet voortdurend met een hartslag van drie cijfers apathisch en met gespitste oren naar je tv te staren. En juist dan word je in een ventilatieschacht in Buckingham Palace getrokken door iets wat ooit een Royal Guard was, terwijl er door de speakers een klassiek deuntje van William Byrd galmt. Of lijkt de bewegingsdetector enkel wat ratten op te pikken en staat er ineens tóch een 'dode' op die je bijna een zuig zoen geeft. Of er wordt een nieuw soort zombie geïntroduceerd, zoals eentje die spuugt of juist veel lawaai maakt en daardoor andere zombies aantrekt. Op dat moment zit je gelijk weer met een bonkend hart in je keel en zijn angstige piepjes uit je verkrampte longen geen bijzonderheid.

Toch maakt de game één fout die de ervaring van ZombiU enigszins onderuit haalt. Hoewel je als speler regelmatig van personage wisselt (tenzij je geboren bent om zombie-uitbraken te overleven natuurlijk), lijken de rest van de personages in de game daar geen boodschap aan te hebben. De eerder genoemde dokter in Buckingham Palace heeft wel vier verschillende personages van mij aangesproken met de tekst "hey, ben je daar alweer?" en op de geheimzinnige opdrachtgever na is niemand zich ervan bewust dat ze aldoor iemand anders voor zich hebben. Een kleine smet die de ervaring lichtelijk verpest, maar die je ook al snel vergeet en vergeeft als je weer moet zien af te rekenen met zes zombies in een supermarkt.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

ZombiU is bij verre de spannendste game die ik sinds jaren heb gespeeld. Dood is echt dood en die waardevolle kruisboog of shotgun mag je samen met je vege lijf gedag zeggen als een zombie zijn of haar tanden in je zet. ZombiU triggert daardoor op knappe wijze een dierlijk oerinstinct: die van overleven. De situatie inschatten, misschien zelfs de confrontatie uit de weg gaan en bovenal geen overhaaste, domme dingen doen, daar bestaat ZombiU uit. Toegegeven, de game heeft geen al te origineel verhaal, je personages zijn niet meer dan karakterloze figuranten en op sommige momenten is de game wat traag, maar iedere keer als de game in herhaling dreigt te vallen word je weer verrast met een onverwachtse situatie. En kun jij je dan snel genoeg aanpassen en adequaat reageren? ZombiU brengt de zombieapocalyps rechtstreeks je huiskamer in op een manier die we nog niet eerder zagen. En dat maakt ons blij, maar ook een beetje bang.

  • Origineel door nadruk op overleving
  • Daardoor ongekend spannend
  • Immersief gebruik van de GamePad
  • Weet steeds weer te verrassen
  • Soms tikkeltje traag
  • Valt soms in herhaling

Plaats een reactie