The Walking Dead Review

Recensie | -

In The Walking Dead is de wereld niet meer hetzelfde sinds de doden zijn opgestaan. Families verscheurd, onschuldigen gedood; de aardkloot is een donkere plek geworden. Een plek waar niemand nog langer echt veilig is. Het is een inmiddels bekende plek voor wie de comic van Robert Kirkman heeft gelezen of de televisieserie van AMC heeft gezien. Wie zich echter zelf in deze wereld wil wanen is bij de game aan het juiste adres.

The Walking Dead bestaat uit vijf verschillende afleveringen die tussen april en november van dit jaar zijn uitgekomen. Deze episodes vertellen een doorlopend verhaal waarin de keuzes die je hebt gemaakt in grote en minder grote mate effect hebben op de rest van de game. Zo komt hoofdpersoon Lee Everett, een man met een behoorlijk verleden, al heel snel voor zijn eerste lastige keuze te staan: verlaat hij zijn veilige schuilplaats om hulp te zoeken of wacht hij tot het nacht is om eropuit te trekken?

Lee is namelijk nog maar net ontwaakt na zijn auto-ongeluk of hij komt tot de ontdekking dat, zoals de titel al doet vermoeden, de doden weer zijn opgestaan. Dat deze opgewarmde lijken ook nog eens een voorkeur voor levend vlees ontwikkeld hebben maakt het een tikkeltje erger. Deze gedrochten - eens keurige buren, collega’s en familie - zijn nu een enorm gevaar voor wie nog in leven is.

Talking Dead

In veel opzichten klinkt The Walking Dead als een cliché zombiefilm of -game, maar het spel weet zich aardig te onderscheiden. Één van de grootste verschillen is dat de nadruk veel meer op de personages in plaats van op de zombies ligt. Een aspect van de zombie-apocalyps waar zowel de comic als de televisieserie zich op richten. Zo ontmoet Lee in de eerste episode een meisje genaamd Clementine over wie hij zich ontfermt. Er ontstaat al snel een hechte band tussen de twee en als speler heb je constant het gevoel dat je haar moet beschermen. In de in totaal vijf episodes leer je Lee, Clementine en de andere personages in de groep echt goed kennen.

De keuzes die je hierbij maakt, onder andere in gesprekken met andere overlevenden, zijn hierbij van groot belang. The Walking Dead laat zich spelen zoals een klassieke adventuregame waarin je door omgevingen loopt, voorwerpen onderzoekt en mensen aanspreekt om meer informatie te vergaren. Tijdens de gesprekken kom je vaak voor dilemma’s te staan: vertel je iemand over Lee’s verleden als je met achterdocht aangekeken wordt? En aan wie vertel je dat Clementine niet jouw dochter is maar een gewoon een kind dat Lee is tegengekomen?

De kracht van deze keuzes schuilt hem in het feit dat er vaak geen juiste optie is. Het spel brengt met een kleine melding onder de aandacht dat iemand je niet meer vertrouwt of dat ze je loyaliteit zullen onthouden. Goedbedoelde antwoorden of acties hebben soms het tegenovergestelde effect op andere leden van de groep. Iedereen te vriend houden is een onmogelijke opgave waardoor de spanning in de groep soms te snijden is. Het komt ook wel eens voor dat je een beslissing moet maken over wie een situatie overleeft en wie niet, met alle gevolgen van dien.

QTE’s met impact

The Walking Dead onderscheidt zich door vooral geen spectaculaire actiegame met zombies te zijn. Je vrijheid wordt je tijdens grote delen van de episodes beperkt, met hier en daar momenten dat je zelf rond kan lopen. De actie, voor zover die er is, bestaat voornamelijk uit Quick Time Events die binnen de context van de game logisch zijn en goed werken. Snel je crosshair op een zombie mikken om zijn schedel in te slaan met een hamer, dat soort werk. Wanneer er bloed, ingewanden en ledenmaten in de rondte vliegen heb je daar uiteindelijk zelf weinig controle over, maar omdat je echter de hele tijd alert moet blijven op specifieke knoppenacties wordt het er niet minder intens op.

De QTE’s doen hun werk en de game draait niet om de bloederige details heen, maar het zijn uiteindelijk de overlevenden die in The Walking Dead de show stelen. Waar de televisieserie in drie seizoenen tijd nog nauwelijks personages weet uit te diepen krijgt de game het in de eerste episode al voor elkaar om personages te introduceren met wie je meeleeft. Dat is vooral te danken aan de band die al snel tussen Lee en Clementine ontstaat en de sterke stemacteurs van deze twee. Zelfs een gamer die compleet is afgestompt is door jaren van hypergeweld ontwikkelt al snel ouderlijke gevoelens voor Clem die enorm aandoenlijk is, maar niet constant in de clichés van kinderen in films, games en alle andere media vervalt. Als overlevende ben je soms genoodzaakt om verschrikkelijke dingen te doen. Dingen die helemaal hun impact krijgen door de aanwezigheid van de piepjonge Clementine.

Minder sterk is The Walking Dead wanneer de keuzes die je maakt toch niet zo erg het verhaal vormen als je zou willen. De indruk wordt vaak gewekt dat zelfs de kleinste beslissing een enorme impact kan hebben op het verhaal, maar in de praktijk zijn het vooral kleine verschillen in de dialogen. De grote gebeurtenissen staan eigenlijk al vast, iets dat helemaal duidelijk wordt wanneer je een episode nogmaals doorloopt, maar dan met andere keuzes.

Dat de illusie van keuze in het verder sterke verhaal niet altijd in stand wordt gehouden is echter nog door de vingers te zien. Veel kwalijker is de lijst van technische mankementen waaraan The Walking Dead lijdt. Achievements verdwijnen bijvoorbeeld zonder goede reden in zowel de PC- als de Xbox 360-versies. De framerate is tijdens drukke momenten soms compleet rampzalig. Het storendste is zonder twijfel een bug die ervoor zorgt dat je savefile, met daarin alle belangrijke keuzes en beslissingen, niet wordt meegenomen naar de volgende episode. Het hele punt van de serie wordt daardoor een beetje tenietgedaan.

The Walking Dead is gespeeld op de Xbox 360.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

The Walking Dead voelt soms net zo krakkemikkig en rammelend als een gemiddelde zombie, maar op zijn beste momenten is de op de comic gebaseerde game een ware emotionele achtbaan. Je hecht je echt aan de personages terwijl je de ene na de andere verschrikkelijke keuzes maakt en de schokkende gevolgen ervaart. Het hart en de ziel van de game zijn Clementine en Lee die er samen voor zorgen dat alles wat je doet de juiste verknipte impact krijgt. The Walking Dead laat zien dat games (emotionele) verhalen kunnen vertellen als geen ander.

9-
  • Sterke personages
  • Dodelijke dilemma’s
  • Emotionele achtbaan
  • Erg veel technische problemen
  • Illusie van keuzes houdt niet altijd stand

Plaats een reactie