Phoenix Wright: Ace Attorney

Een paar jaar terug was het de gouden era voor het adventure genre. Spellen als Monkey Island, Loom en Indiana Jones: Fate of Atlantis gingen als warme broodjes over de toonbank. Het meest geschikte platform voor adventures destijds was de PC, aangezien deze beschikte over een muis, die het besturen van dit soort adventures makkelijk maakte. Deze adventures werden niet voor niks ‘point-and-click-adventures’ genoemd. Terug naar het heden. Ik, als adventure-fan zijnde, moet vast stellen dat het aantal nieuwe adventures jammer genoeg schaars is. Niet gek dat ik blij als een klein kind was, toen Phoenix Wright op de deurmat plofte.

Phoenix Wright is in Japan een vier delentellende serie. De eerste drie delen zijn Game Boy Advance spellen. Het vierde deel is een remake van het eerste deel, met een extra hoofdstuk wat speciaal gemaakt is voor de Nintendo DualScreen. De videospel-goden waren waarschijnlijk goed gestemd, en zo mogen we nu eindelijk ook in Europa genieten van Phoenix Wright, dat in Europa verschijnt onder de naam Phoenix Wright: Ace Attorney.

In Phoenix Wright speel je de advocaat Phoenix Wright, die net klaar is met zijn studie en er nu alles aan wil doen om een top advocaat te worden. Het eerste hoofdstuk is een soort “tutorial” waarin stap voor stap uitgelegd wordt hoe je het spel speelt.

Het spel heeft twee onderdelen. In het eerste onderdeel, moet je “detective” spelen. In dit onderdeel moet je met oogtuigen spreken en bewijsmateriaal verzamelen om de onschuld van jouw cliënt te bewijzen. Dit onderdeel lijkt heel erg veel op de vroegere adventure spellen, aangezien je in een omgeving verschillende voorwerpen via het touchscreen kunt “aanklikken” of met personen gesprekken kan voeren en daarin verschillende keuzes kan maken om het gesprek in een bepaalde richting te leiden.

In het tweede onderdeel moet je de verzamelde bewijsstukken en informatie in de rechtzaal gebruiken om je cliënt niet schuldig te laten verklaren. De afloop is over het algemeen hetzelfde. Een getuige komt zijn verhaal doen, waarna jij de kans krijgt voor een kruisverhoor. Hierbij kun je op elke zin die de getuige van zich gaf dieper ingaan of een bewijsstuk presenteren wat duidelijk maakt dat de getuige liegt. Het klinkt vrij saai, maar het gevoel wat het je geeft, als je de (duidelijk liegende) getuige een bewijsstuk onder zijn neus houdt wat het tegendeel bewijst, is gewoon te mooi voor woorden. De getuige begint meestal te stotteren, de rechter en de aanvallende advocaat kijken geschokt en dit alles wordt nog eens begeleid door prachtstuk aan muziek. In het begin is het vrij makkelijk om de getuige onderuit te halen, maar hoe verder je in het spel komt, hoe moeilijker is het om een tegenstrijdigheid in het verhaal van de getuige te vinden. Het klinkt misschien raar, maar je hebt het gevoel dat je daadwerkelijk iets gepresteerd hebt en ik persoonlijk kon het niet laten om telkens weer met een big smile voor me DS te zitten.

Het belangrijkste onderdeel van een adventure is een goed verhaal. En Phoenix Wright doet dit goed. Zeer goed. Ik wil niet al te veel verklappen over het verhaal zelf, anders bederf ik het misschien voor jullie. Wat ik wel wil zeggen is dat er heel veel plotwendingen in zitten. Vooraal in de laatste hoofdstukken word je steeds weer op het verkeerde been gezet, en zul je soms zelfs twijfelen of je cliënt wel echt onschuldig is. Het verhaal van Phoenix Wright blijft je vast houden. Wat Phoenix Wright ook gemeen heeft met de meeste adventures is dat het verhaal lineair is. Je zult bijvoorbeeld een bepaald voorwerp nodig hebben, voordat een bepaalde persoon met je praat. Er zijn ook geen andere wegen om naar een goed einde te komen. Dit is trouwens een bekend “probleem” van adventures en hoort misschien zelfs bij de charme van dit genre.

Zoals al eerder gezegd is het vijfde hoofdstuk speciaal gemaakt voor de DS. Wat dit inhoudt? Het hoofdstuk voegt enkele nieuwe aspecten aan het spel toe. Zo zul je gebruik kunnen maken van aluminiumpoeder, wat je op bepaalde plekken kunt strooien via het touchscreen en dan middels de microfoon weg kunt blazen. Het zijn leuke kleine toevoegingen, maar in principe blijft het spel gewoon hetzelfde. Wat ik wel nog wil vermelden is dat ik het vijfde hoofdstuk zeker het leukst vond van allemaal. Het is ook het langste van alle vijf hoofdstukken.

Technisch gezien oogt Phoenix Wright op het eerste gezicht niet echt op een volwaardig spel. Het spel had ook best in Flash gemaakt kunnen worden. De personages hebben niet veel animaties, en deze worden heel vaak herhaald. Begrijp me niet verkeerd, het zijn nog steeds zeer mooi voorgegeven personages en omgevingen, maar het lijkt meer op een stripverhaal dan op een spel. Mensen die mangas en animes kunnen waarderen, zullen zich echter snel thuis voelen. Wat betreft de muziek, zo heb ik het al eerder kort genoemd. Phoenix Wright heeft prachtige muziek die de sfeer heel goed weet te onderstrepen. Je krijgt er bijna kippenvel van, als je de muziek begint te horen als je een belangrijk bewijsstuk voorlegt. Maar ook de droevige sfeer wordt perfect gebracht door de muziek.