Puddle Review

Recensie | -

Volgens ontwikkelaar Neko moet Puddle op de Wii U het beste van twee werelden bieden: De grafische pracht van HD die we eerder op de PlayStation 3 en Xbox 360 zagen, gecombineerd met de intuïtieve tilt-besturing van de Vita. Of daarmee de Wii U een must have downloadtitel rijker is, is echter de vraag.

Puddle is nog het beste te omschrijven als een serieuze variant van LocoRoco. De gezellig zingende blobjes maken plaats voor echte vloeistoffen, die de speler door het level te kantelen van A naar B moet laten stromen. Onderweg is het zaak het hele plasje bij elkaar te houden en moet er rekening worden gehouden met allerlei factoren. De vloeistof moet met voldoende snelheid over gaten heen vliegen om er niet in te vallen, of moet juist voorzichtig gebalanceerd blijven op een wip. Tevens zijn er knoppen die je moet indrukken om deuren te openen en er zijn tal van redenen waardoor de vloeistof in volume afneemt. En is je vloeistof op, dan is het vanzelfsprekend game over.

Van rioolbuis tot slokdarm

Waarom je vloeistof kwijt raakt, hangt af van de vloeistof waar je mee speelt. In de eerste levels speel je met water, dat logischerwijs verdampt als het te heet wordt. In de latere levels krijg je ook te maken met onkruidverdelgingsmiddel dat oplost als het in contact komt met bepaalde planten, nitroglycerine dat ontploft als er te wild mee wordt omgesprongen en als je een drankje door iemands lichaam laat glijden, moet je oppassen dat de vloeistof niet wordt uitgeboerd. Misschien is Puddle zo af en toe toch niet zo serieus.

In de vloeistof, maar ook in de levels zit de nodige afwisseling. Het ene moment druppel je nog door rioolbuizen, even later vloei je tussen de reageerbuisjes door een laboratorium en weer even later zie je precies de anatomie van het menselijk lichaam, als je als drankje een reis door iemands spijsvertering maakt. Puddle is daardoor soms erg bizar, maar het zorgt voor voldoende afwisseling.

Trial & error

Toch is de game te traag om écht leuk te worden en leunt het bovendien veel te veel op het trial & error-principe. Soms is het onmogelijk te weten wat er een meter verderop zit. Opeens doemt er een obstakel op en is je water, onkruidverdelger op nitroglycerine inmiddels al praktisch niet meer te houden, in ieder geval op korte afstand, en zie je je vloeistof zomaar verdampen danwel ontploffen. De game bestaat veel uit opnieuw beginnen, dit keer rekening houden met het volgende obstakel en dan twee meter verderop wéér op iets stuiten, opnieuw beginnen, etc.

Op de GamePad

Op de Wii U is Puddle volledig speelbaar op de GamePad, dus je kunt de tv zelfs uit laten. Het is echter niet verplicht om de game met de tilt-sensor te spelen en dat is in bepaalde levels wel fijn. In de standaard levels werkt de tilt-besturing naar behoren, maar als je op een gegeven moment als voedingsstof in iemands bloedsomloop komt, is het toch aan te raden naar de knoppen over te schakelen. In deze levels kantel je de omgeving niet, maar wind je je gastlichaam op door heen en weer te bewegen en zo versnel je de bloedstroom. Als een krankzinnige heen en weer schudden met een gamePad in je schoot ziet er niet alleen vreemd uit (gelukkig is het geen Wiimote, dat zou er nog vreemder uitzien), maar is ook erg vermoeiend. De schouderknoppen of eventueel de linker analoge stick bieden gelukkig uitkomst. Uiteindelijk is Puddle voor de Wii U dus inderdaad de beste versie, hoewel we niet overlopen van enthousiasme.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Puddle is een aardige game met voldoende afwisseling en veel uitdaging, maar is net even te traag om echt spannend te worden en leunt veel te veel op trial & error. Daardoor is de game over het algemeen meer frustrerend dan leuk. Misschien dus de beste versie van Puddle, maar alsnog geen reden om je direct naar de eShop te haasten.

  • Veel afwisseling door verschillende vloeistoffen
  • Originele levels
  • Veel trial en error
  • Lage snelheid

Plaats een reactie