Trine 2: Director's Cut Review

Recensie | -

Bijna een jaar geleden konden gamers al aan de slag met het betoverende Trine 2, een sidescrolling platformer waarin objecten te verslepen zijn en spelers vormen moeten tekenen. Met die wetenschap in het achterhoofd is het logisch dat we Trine 2: Director’s Cut inmiddels ook in de eShop voor de Wii U vinden.

Al het goede komt in drieën

In Trine 2 zijn de drie helden uit het eerste deel terug voor een nieuw avontuur. De magiër, ridder en dievegge hebben elk hun eigen unieke mogelijkheden. Zo kan de magiër objecten optillen, is de ridder dankzij zijn zwaard en schild geschikter voor directe confrontaties en kan de dievegge met haar pijl en boog vijanden op afstand uitschakelen. Je kunt op ieder moment tussen de drie helden wisselen en dat moet ook om de vele puzzels tot een goed einde te brengen.

Verplaats bijvoorbeeld een holle boom om een waterval om te leiden en zo een kleine bloem te bewateren, zodat deze tot een huizenhoge plant uitgroeit. Of verschuil je achter het schild van de ridder terwijl je door een vlammenzee loopt. Of slinger naar normaal gesproken onbegaanbare plekken met het touw van de dievegge. Iedere puzzel is daardoor net uitdagend genoeg. En als je toch even vast komt te zitten, dan zal de ‘verteller’ van de game een hint geven die je waarschijnlijk wel op weg helpt.

Speelbaar sprookje

De verteller is één van de pluspunten van Trine 2, hoewel het verhaal zelf wat simpeltjes is. Kortweg komt het er op neer dat de wereld weer eens bedreigd wordt en dat alleen deze drie helden het kwaad kunnen afwenden. Niet bijster origineel, maar de sfeervolle verteller met zijn Engelse accent, bijgestaan door de toepasselijke muziek, maakt Trine 2 toch een sprookjesachtige ervaring. Wat daar absoluut ook aan bijdraagt, is de grafische pracht. Dankzij de weelderige bloemen en paddenstoelen, reusachtige slakken en schilderachtige achtergronden, voel je je echt af en toe echt in Wonderland tijdens het spelen van Trine 2.

Co-op

Een coöpmodus is met drie verschillende speelbare personages bijna vanzelfsprekend. Gelukkig is het spel daarom zowel lokaal als online met anderen te spelen. Trine 2 is met de GamePad, maar ook met de Pro Controller, Wiimote met Nunchuk of Classic Controller te besturen. Elk besturingsschema is eigenlijk even logisch. Met zijn tweeën of drieën komt Trine 2 nog meer tot zijn recht, omdat iedereen dan zijn eigen duidelijke taak heeft. Aldoor wisselen tussen de personages is er immers niet meer bij, dus in de coöp-modus is het een kwestie van ieder z’n eigen ding laten doen. Deze modus biedt daardoor een compleet andere ervaring.

Overigens word je ook in je eentje op een leuke manier geconfronteerd met de verschillende besturingsschema’s van Trine 2. De game is volledig op de GamePad te spelen en dan is de touchscreen te gebruiken voor allerlei zaken, zoals pijlen schieten, zwaard vechten en natuurlijk het meest voor de hand liggende: het tekenen van kisten als magiër of het verslepen van objecten. Wie Trine 2 echter liever op een meer traditionele manier beleeft, kan het tweede scherm ook volledig negeren en de aandacht helemaal richten op de tv. De game is sowieso al compleet met de knoppen te spelen, maar wanneer er een hendel of iets dergelijks moet worden geactiveerd, verschijnt op de GamePad de touchbesturing, terwijl op de tv wordt uitgelegd hoe je diezelfde hendel gewoon met een knop overhaalt.

Trine 2 legt je niets op en laat je helemaal vrij om zelf te bepalen hoe je de game bestuurt. En dat is wel zo fijn, want helemaal optimaal is de touchbesturing niet. Even de rechter trigger indrukken en dan met een analoge stick een omgevallen boom door het level zwieren, is in de meeste gevallen een stuk preciezer dan met je vinger op het scherm vegen. Op dat punt schiet Trine 2 onverwachts dus toch een beetje tekort, maar echt afbreuk aan de ervaring doet het niet, omdat je nergens een oncomfortabele besturingsmanier wordt opgelegd.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Trine 2 is een sprookjesachtige game met ontzettend fraaie, sfeervolle omgevingen en dito muziek. De puzzels weten uit te dagen en vergen inventief gebruik van drie personages, met elk hun eigen mogelijkheden. Dankzij die verschillende is de coöpmodus zelfs een game op zich. Wie op zoek is naar een spel dat enkel op de GamePad gespeeld kan worden, is bij Trine 2 tot slot ook aan het goede adres, terwijl je nooit geforceerd wordt de soms ongemakkelijke touchbediening te gebruiken.

8
  • Betoverende graphics en muziek
  • Puzzels interessant dankzij drie personages
  • Coöpmodus die compleet andere ervaring biedt
  • Simpel verhaal
  • Touchbesturing niet optimaal

Plaats een reactie