Rogue Trooper

Bij het spelen van de nieuwe game Rogue Trooper kreeg ik op de redactie behoorlijk wat flauwe opmerkingen naar mijn hoofd gesmeten. Uitspraken als “zijn de Smurfen bezig aan een comeback?” en “kijk uit joh, straks loop je een blauwtje!” vielen niet bepaald in goede aarde bij mij; wat resulteerde in een oorlogsverklaring aan diegenen die het waagde om ook nog maar één keer Rogue Trooper belachelijk te maken. Waarom? Simpel, Rogue Trooper is één van de meest vermakelijke games die ik de afgelopen tijd langs heb zien komen op de huidige generatie consoles.

Uiteraard moest ook ik in het begin even wennen aan de felblauw gekleurde hoofdpersoon Rogue, die gebaseerd is op het gelijknamige personage uit de stripboeken van 2000AD (dat ook verantwoordelijk is geweest voor Judge Dredd). Zeker als je de stripverhalen nooit gelezen hebt (zoals ik), moet je in het begin van het spel even jezelf laten onderdompelen in het verhaal en de verschillende futuristische foefjes die Rogue tot zijn beschikking heeft. Gelukkig zit Rogue Trooper erg filmisch in elkaar en vertelt het verhaal zich lekker weg door fraai in elkaar gezette tussenscènes. Hierdoor kom je al gauw tot de conclusie dat Rogue slechts één van de velen genetische soldaten is die erop uit is gestuurd om de confrontatie aan te gaan met de Noorderlingen. Beide partijen zijn namelijk in een oorlog geraakt om de vijandige planeet Nu Earth. Eenmaal aangekomen in het oorlogsgebied blijken de Noorderlingen toch iets sterker te zijn dan gedacht en vallen je teamleden als bosjes neer. Als een geluk bij een ongeluk weet je bij drie van je teamleden de zogenaamde biochip te redden en deze te implanteren in je uitrusting. Zo zet je de chip van teammaatje Gunnar op je geweer, waardoor je vrijwel automatisch kunt richten en de mogelijkheid hebt om een geweer onafhankelijk neer te zetten en dekking te laten geven. Naast Gunnar krijgt teamlid Helm een plek in je hightech-helm en fungeert Bagman als een soort fabricerende rugzak. Deze laatste is erg handig, aangezien je via hem allerlei nieuwe wapens of ‘medkits’ ter plekke kunt laten aanmaken. Dit doe je door middel van het vinden van metaalschroot bij verslagen vijanden en een pop-up-menu op te roepen.

Al deze futuristische dingetjes klinken en zijn ook best wel origineel, toch voelt de gameplay grotendeels bekend aan. Daar is in het geval van Rogue Trooper niets mis mee, aangezien de dingen die het heeft ‘geleend’ goed zijn verder uitgewerkt en voor nieuwe toevoegingen zorgt. Zo kun je gaandeweg dekking zoeken achter muren of obstakels en vanuit deze positie het vuur openen op je vijand. Naast het gericht schieten (door tijdelijk uit je dekking te springen) heb je in Rogue Trooper een interessante optie om ‘blind’ te schieten. Hierbij zul je in je dekking blijven en alleen je wapen uitsteken en zodoende niet echt kunnen richten. Daarnaast kun je ook granaten afvuren op je tegenstanders en ook bij deze aanvalstechniek heb je een keuze. Zo kun je óf ‘snel gooien’ óf je knop langer ingedrukt houden om zo preciezer en verder te gooien. Hoewel het meeste werk vooral bestaat uit knallen, knallen en nog eens knallen, kunnen ook meer tactisch ingestelde spelers uit de voeten in Rogue Trooper. Zo kun je heel sneaky je vijand benaderen en hem met een druk op de knop in één keer om leggen. Ook de aanwezigheid van een sniperrifle zorgt voor de keuze voor een wat tactischere benadering in bepaalde situaties. Niet nieuw allemaal natuurlijk, maar door de hoeveelheid aan keuzes om een aanval te open wel welkome toevoegingen.

Naast een singleplayer-campagne zit er ook een coöperatieve modus in Rogue Trooper. Deze kun je zowel via split-screen of online spelen, met maximaal vier spelers tegelijk. Het leuke aan deze modus is dat je niet alleen als Rogue kunt spelen, maar ook als één van de drie andere teamleden (Gunnar, Helm en Bagman). Zo kom je dus meer te weten over de unieke eigenschappen van deze supersoldaten die in de singleplayer-modus dus alleen als een soort uitrusting werken.

Over het grafische gedeelte van Rogue Trooper wil ik niet al teveel kwijt, want over het algemeen is die dik in orde. Zoal ik al eerder aangaf ziet het spel er filmisch erg strak uit en zijn de tussenscènes dermate spectaculair om door te blijven spelen. Tijdens het spelen zelf valt de kwaliteit van de levels en personages echter toch wat tegen. Zo had ik graag wat meer heftigere en meer flitsende explosies willen zien; het blijft immers vaak schieten en nog eens schieten. Ook haalde ik wat minder voldoening uit de kwaliteit van het spel wanneer de camera iets teveel ingezoomd werd op de textures van bijvoorbeeld de personages. Dan blijkt Rogue toch opeens niet zulke hele mooie vingers te hebben, maar eerder verwant lijkt te zijn aan een bepaalde eendsoort. Maar hé, dat kan ook express genetisch gemanipuleerd zijn, hè!