The Cave Review

Recensie | -

Wanneer een laffe ridder of schijnheilige monnik speleologie gaat beoefenen, kun je er vergif op innemen dat ze eindigen als onfortuinlijk skelet onder de stalactieten en de aandacht van toeristen. Maar onder de supervisie van een alwetende, pratende grot die de donkerste geheimen in ze naar boven brengt wil het in The Cave wel eens anders lopen.

Voordat je in de diepste krochten van de grot afdaalt, kies je uit de zeven verschillende personages een drietal dat hun egoïstische doel mag nastreven. De hillbilly wil bijvoorbeeld op de kermis (je leest het goed: een ondergrondse kermis) genoeg tickets verzamelen om een prijs voor zijn geliefde te winnen. De luie ridder wil daarentegen met zo min mogelijk moeite een legendarisch zwaard bemachtigen en de prinses voor zich winnen. Deze niet-zo-nobele verrichtingen worden ondertussen van komisch commentaar voorzien door de grot zelf, die in de rol van verhaalverteller laat zien waartoe de grotverkenners in staat zijn om hun doel te bereiken.

Dat doel bereik je op manieren die niet altijd logisch zijn, maar wel leuk bedacht en daarmee typerend voor adventuregames van Ron Gilbert. De essentie is het vinden en toepassen van voorwerpen, al hoef je ditmaal geen inventaris te gebruiken. Zo gaat het er op de kermis bij geen enkele attractie eerlijk aan toe, waardoor je een manier moet vinden om de boel te saboteren. Een attractie die altijd het juiste gewicht voorspelt houd je alleen met het meedragen van een weggetoverd object voor de gek. Ontsnappen uit het ouderlijk huis kan alleen als je het avondmaal vergiftigd – want zo misdadig is de tweeling – maar om bij het rattengif in de kelder te komen moet je eerst de schoorsteen doven, de sleutel vinden en de waakhond afleiden. Het kan even duren voordat het ‘klikt’, maar bij het oplossen van zo’n puzzelketting merk je hoe slim het in elkaar steekt.

Had ik gekozen voor de wetenschapper of de monnik, dan was ik bovenstaande puzzels volledig misgelopen. Elk karakter heeft namelijk zijn of haar eigen thema met specifieke locaties. Het loont dus om na afloop met een ander drietal op avontuur te gaan. Daarnaast zorgen de speciale krachten van karakters ervoor dat terugkerende puzzels net wat anders aanvoelen. Zo kom je met de hillbilly op plaatsen waar je normaal gesproken niet kunt komen omdat hij als enige voor lange tijd onder water kan blijven. De tijdreiziger kan daarentegen van de een naar de andere plek teleporteren en de ridder is op zijn beurt tijdelijk onsterfelijk.

Het gebruik van drie verschillende karakters en hun krachten klinkt complex, maar is in feite kinderlijk eenvoudig. Je hoeft er immers maar één tegelijkertijd te besturen en wisselen doe je met een druk op de knop. Dat wil niet zeggen dat de platformactie zonder frustratie blijft. Bij het op- en afspringen van richels en ladders reageert de besturing afwisselend te sterk of te zwak. En bij grote omgevingen kan het gebrek aan een simpel volg-order vervelend worden, aangezien backtracken een veelvoorkomende zaak is.

Deze minpunten halen ook de offline co-op onderuit. Het is leuk om samen op de bank de oplossing voor een puzzel te bedenken, maar daarbuiten heeft de andere speler geen enkele meerwaarde. Zoals gezegd kan maar één van de drie karakters tegelijkertijd worden bestuurd en de camera blijft daarop gericht. Zodra je van karakter wisselt blijft de ander roerloos staan, waardoor je in feite om beurten aan het spelen bent. Dat is echt een gemiste kans en niet bepaald het idee dat wij van een coöperatief avontuur voor ogen hadden.

In je eentje ben je echter sneller geneigd stil te staan en te genieten van de game. De charme spat namelijk van de stijlvol vormgegeven gewelven en personages af. Het gevoel voor detail is vertederend, zoals het sullige loopje van de hillbilly of de manier waarop de tweeling elkaars hand vasthoudt. Wie goed oplet komt ook een aantal verwijzingen tegen, zoals een automaat waar grog uitkomt in plaats van frisdrank en een gestrande kluizenaar op een onbewoond tropisch eiland. De subtiele hand van Gilbert is duidelijk aanwezig, al had het niet misstaan als The Cave wat beter uitgebeiteld was.

Deze game is getest op de Xbox 360

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

The Cave is een interessante mix tussen platform- en adventuregame met de typische charme en humor die we van Double Fine gewend zijn. De combinatie laat een aantal flinke steken vallen, maar de eigenaardige personages, ludieke puzzels en de cartoony wereld uit de onmiskenbare geest van Ron Gilbert zijn het waard om in te duiken.

7
  • Eigenaardige puzzels en personages
  • Vernuftige, donkere humor
  • Gemankeerde co-op
  • Inadequate besturing

Plaats een reactie