Ni No Kuni Review

Recensie | -

Het is een flinke reis geweest voor Ni No Kuni: The Wrath of the White Witch. In 2009 heb ik de game voor het allereerst op de Tokyo Game Show gezien. Op slag was ik verliefd op de prachtige visuele stijl, die was ontstaan doordat ontwikkelaar Level 5 de hulp in had geroepen van animatiestudio Ghibli. Vier jaar later is de game eindelijk in Europa uit en blijkt dat de game meer te bieden heeft dan alleen maar mooie plaatjes.

Verhaal

Ni No Kuni draait om het jongentje Oliver, die samen met zijn moeder een rustig leven leidt in een klein dorpje genaamd Motortown. Aan het begin van de game lijkt er dan ook niets aan de hand, totdat zich een vreselijk ongeluk voltrekt en Oliver enorm in de put terecht komt. Hij is een dierbare verloren en in zijn verdriet komt vanuit het niets zijn pop opeens tot leven. Deze pop, Drippy, vertelt Oliver dat de wereld van Motortown gekoppeld zit aan de magische wereld waar hij vandaan komt en dat ook alle inwoners uit de twee werelden aan elkaar gekoppeld zijn. De dierbare die Oliver in zijn wereld is verloren kan hij redden door de magische wereld van het kwaad van Shadar te ontdoen. Oliver twijfelt geen moment en gaat met Drippy mee naar zijn magische wereld.

Het verhaal van de game begint sterk. Prachtige animaties worden afgewisseld met in-game cutscenes waarbij de Engelse voice-overs van een behoorlijk niveau zijn. De purist kan er echter ook voor kiezen om gebruik te maken van de Japanse stemmen en op elk gewenst moment kun je wisselen vanuit het hoofdmenu. Maar zodra je in de magische wereld terecht komt, merk je gelijk dat de game iets verslapt. Dat komt doordat de animaties zeldzamer worden en ook krijg je steeds minder in-game cutscenes voorgeschoteld. In plaats daarvan krijg je typische, tergende tekstballonnen waarin de verschillende conversaties worden gevoerd.

Daar komt nog eens bij dat de game behoorlijk gebruik maakt van backtracking. Je loopt net even iets te vaak van A naar B om vervolgens weer naar A te gaan om uiteindelijk hetgeen dat je bij B wou doen te voltooien. Op die momenten begint het spelen van Ni No Kuni op werken te lijken. Je wilt ontdekken, niet van het kastje naar de muur worden gestuurd.

Dat zijn zure minpunten, maar ze worden al snel vergeten wanneer je betoverd wordt door de prachtige wereld. Ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die niet vrolijk wordt wanneer hij over de overworld loopt en wordt gebombardeerd door prachtige kleurpaletten. Dat is een cliché dat je waarschijnlijk in elke review van Ni No Kuni gaat lezen, maar het is dan ook echt hetgeen wat de game uniek maakt.

Gevechten

Daarbovenop heeft de game een vechtsysteem om je vingers bij af te likken. Waar de gemiddelde Japanse RPG de grootste moeite heeft om de juiste balans te vinden door lange laadtijden voordat een gevecht begint, een veel te ingewikkeld en uitgebreid vechtsysteem en random encounters, daar doet Ni No Kuni eigenlijk alles goed. Je ziet de mogelijke vijanden in de wereld rondlopen en bij de aanraking daarmee beland je binnen een seconde of vijf in het gevecht. In dat gevecht zelf kun je vechten met kleine beestjes genaamd Familiars, die te vergelijken zijn met Pokémon. Elke Familiar kent een aantal voor- en nadelen en doordat je snel door hebt welke voordelen je hebt ten opzichte van tegenstanders, buit je die voordelen uit. Gewone gevechten zijn op die manier binnen een halve minuut geklaard.

Door dat tempo heb ik enorm veel plezier aan de gevechten beleefd. Daardoor worden de stukken backtracking ook wat minder irritant en kom ik ook nooit in de problemen tegen eindbazen. Grinden is in een game als Ni No Kuni geen straf, maar een feest. En doe het: door vijanden te ontlopen mis je noodzakelijke ervaringspunten en zul je tijdens de eindbaasgevechten het onderspit delven.

En zelfs als je dat doet, zijn eindbaasgevechten lekker pittig. Je moet extra aandacht besteden aan de tactiek en moet daarbovenop ook nog eens extra letten op de andere leden van je party. Waar zij in normale gevechten goed uit de voeten kunnen met de door de speler standaard gegeven tactieken (‘Doe wat je wilt’, ‘Zorg dat de party gezond blijft’ of ‘ Val volledig aan’), moet je in de eindbaasgevechten zo nu en dan naar de andere party members overschakelen om ze handmatig te healen. Doe je dat niet, dan is de kans aanwezig dat jouw medestrijders het het loodje leggen en het gevecht uiteindelijk verliezen.

Gelukkig krijg je later in de game, en eigenlijk is het onbegrijpelijk dat het pas na een uur of tien wordt geïntroduceerd, de mogelijkheid om met een enkele druk op de knop massaal aan te vallen of massaal te verdedigen. Zo is het mogelijk om op momenten van vijandelijke onoplettendheid maximaal te profiteren en een vijandelijke superaanval beter op te vangen met een massale verdedigingsactie. Dat komt laat, maar niet té laat.

Rijk aan content

Ni No Kuni kent bovenop de prachtige wereld en boeiende gevechten nog een grote troef: de game is rijk aan content. Zo is het bijvoorbeeld mogelijk om net als in Pokémon allemaal Familiars te vangen en te trainen. Zodoende kun je een team samenstellen met Familiars van allemaal verschillende elementen en zo een goed antwoord te hebben op elke mogelijke vijand.

Over de componist

De soundtrack van de game is gecomponeerd door Joe Hisaishi. Kenners van de Ghibli-films zullen deze naam wel herkennen, want de beste man heeft de soundtracks verzorgd voor een hele hoop van deze films. Van het prachtige thema van Princess Mononoke tot de vrolijke walsjes van Howl's Moving Castle; Hisaishi's muziek voegt een extra dimensie toe aan deze toch al goede game.

En als je er dan één gevangen hebt die je ziet zitten, dan kun je hem gaan voeren met allemaal lekkere snacks. Dat kan er voor zorgen dat jouw Familiar beter wordt in het aanvallen of verdedigen of een grotere kans heeft om een vijandelijke aanval te ontwijken. Of je geeft hem een snoepje waarmee hij net als in een game als Pokémon evolueert naar een betere versie van zichzelf. Enig nadeel is dan wel dat zijn level gereset wordt en je hem dus weer moet levelen om mee te komen met de rest.

Verder heb je via Alchemy de mogelijkheid om van verschillende voorwerpen verbeterde wapens en ingrediënten te maken. De zoektocht daar naar toe werkt verslavend en houd je een tijd bezig. En tot slot zijn er nog allemaal zijmissies. Door bepaalde beesten af te slachten of klusjes op te knappen voor de bevolking krijg je stempels op je kaart en als die vol is, kun je die inleveren voor bonussen, zoals extra health orbs die je tijdens gevechten kunt oppakken.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Ni No Kuni is zo uiteindelijk een fantastisch compleet pakket. Het is jammer dat de game je als speler iets te veel laat backtracken en het verschil tussen de cinematische cutscenes en de standaard tekstbalkjes is vreselijk lelijk. Toch zijn dat minpunten die je uiteindelijk voor lief neemt. Dankzij de prachtig vormgegeven wereld, een uitstekend vechtsysteem en enorm veel content is het een game geworden waar je heel veel uren speelplezier in kwijt kan.

9-
  • Prachtige wereld
  • Goed vechtsysteem
  • Veel content
  • Uitstekende soundtrack
  • Backtracken
  • Tekstballonnen

Plaats een reactie


X
Lees meer over Ni No Kuni: Wrath of the White Witch: