Final Fight: Streetwise

De nieuwste telg in de Final Fight-reeks krijgt het zwaar te verduren. Een korte zoektocht op de site Gamerankings maakte mij duidelijk dat het spel gemiddeld een 4,5 scoort. En dat is toch jammer, want het Beat ‘em Up-genre was mijn absolute favoriet in het 16-bit tijdperk. Vandaag de dag kan ik me nog steeds prima vermaken met side-scrolling actie-klassiekers als Streets of Rage, Double Dragon, Golden Axe en uiteraard Final Fight. Rest mij de vraag waarom het een ontwikkelaar dan nog nooit gelukt is om dit genre écht succesvol naar 3D over te zetten.

Ondanks die vraag, houdt Streetwise in bepaalde opzichten wel vast aan zijn roots. Ten eerste alleen al omdat bekende gezichten zoals Cody, Guy en Haggar ook in dit spel present zijn. De hoofdrol is ditmaal echter weggelegd voor Cody’s broertje: Kyle. Deze knaap, wiens stem nogal wat weg heeft van die van Solid Snake, is een straatvechter en zijn grote broer heeft de rol op zich genomen van coach. Maar dat is nog geen reden om iedereen op straat in elkaar te rammen. Cody wordt ontvoerd en nu heb jij een reden om elke gangster in Metro City eens aan de tand te voelen over waar je broer gebleven is. Ook hier zien we dus weer dat het spel trouw blijft aan zijn roots, want het verhaal heeft erg weinig om het lijf.

Nog altijd staat in Final Fight het knokken (hoe kan het ook anders) centraal, en dit aspect is op zich prima uitgewerkt. Je hebt de standaard snelle doch zwakke aanval, en de sterke maar trage aanval. Door deze te combineren tover je de dodelijkste combo’s uit je vingers. Deze combo’s laat je los op straattuig, gangsters en maffiosi of op tegenstanders in de ring. Je hebt naast het uitspelen van het hoofdverhaal namelijk de keuze om hier en daar een sidequest uit te voeren. Deze variëren van het kapot rammen van auto’s en het uitschakelen van kleine groepjes ‘thugs’ tot het aangaan van straatgevechten. Deze gevechten hebben echt dat toffe ondergrondse sfeertje dat we ook in de film Fight Club zagen; twee mannen in ontbloot bovenlichaam die elkaar het leplazarus slaan. Veel van deze knokpartijen heb ik minstens een keer of vijf opnieuw moeten proberen, maar echt heel vervelend werd het nooit. Bovendien stoorde ik me bij dit spel niet aan de hiphop-soundtrack, terwijl hiphop niet echt mijn ding is. Eén nummer wist me zelfs keer op keer te motiveren om nog beter mijn best te doen!

Klinkt best goed zo toch? Maar mijn collega’s bij andere websites en magazines zijn (gelukkig) echt niet gek, dus die lage cijfers moeten toch èrgens aan te wijten zijn. Bijvoorbeeld aan het feit dat sommige minigames nogal frustrerend zijn. Vooral de minigames waarin je een tijdlimiet hebt kwamen me meer dan eens de strot uit. Neem nou het eerder genoemde in elkaar beuken van auto’s. Het enige wat je doet is rammen, rammen en nog eens rammen, maar de collision detection laat nog wel eens wat te wensen over waardoor tien procent van je klappen niet aankomt. Misschien dat Capcom op deze manier wat extra uitdaging wil toevoegen, maar de lol gaat er voor mij zo snel af. Ten tweede heb ik een gemixt gevoel over het taalgebruik van Kyle, en misschien ook wel een beetje de algehele sfeer van de game. Ik juich het toe dat je in deze game niks hoeft te ‘pimpen’ en dat de soundtrack in dit spel juist wat minder bekende hiphop- en rocktracks bevat. Maar als ik Kyle en Cody dan weer hoor praten zou je me zo wijs kunnen maken dat ze twee rappers uit Brooklyn zijn. Laat die urban-scene nou een keer voor wat het is en doe gewoon lekker je eigen ding!

De grootste gemiste kans zit hem echter in de arcade-modus. In deze modus kun je in je eentje of met zijn tweeën als één van de hoofdpersonages (in het begin is alleen Kyle beschikbaar, de overige drie moet je unlocken) door verscheidene levels heen spelen. Deze modus is eigenlijk gewoon de Final Fight zoals we die kennen van vroeger, maar dan met het gevechtssysteem van Streetwise. Zelfs de levensmeter van jezelf en je tegenstanders is aanwezig. Wat ik daarom zo jammer vind is het feit dat je maar een zeer klein deel van de moves die je in de story-modus vrijspeelt kunt gebruiken. Elk character heeft maar drie combo’s en een grabmove, en de mogelijkheid om te counteren of om combo’s met wapens uit te voeren ontbreekt. Tuurlijk, op deze manier lijkt het veel op een klassieke Beat ‘em Up, maar het voelt op deze manier wel erg gedateerd aan.