Hitman: HD Trilogy Review

Recensie | -

HD-remakes zijn altijd voor een vrij specifiek publiek; het is voor gamers die onbekend zijn met een titel een goede herkansing, of je bent reeds een fan en je wilt de game in een nieuw jasje zien/op een nieuw platform spelen. Hitman: HD Trilogy is niets anders en ook voor deze HD-remake geldt het bovenstaande, al blijven de games nog steeds vermakelijk.

Dat komt voornamelijk doordat het concept van een hitman zo goed is uitgewerkt. Voor de gamers onder ons die niet weten waar de Hitman-games om draaien: in deze games speel je als Agent 47, een kale huurmoordenaar die diverse opdrachten vervult voor enorme bedragen. Je kunt kiezen voor een volledig geruisloze aanpak, of je werkt je al knallend een weg naar je doelwit toe. De ‘echte’ Hitman-fans zullen de actievolle aanpak wellicht als ontheiliging ervaren. Niet geheel onbegrijpelijk, want de games zijn niet echt ideaal als shooter, al verworden het haast komische actiegames wanneer je als een soort Rambo door de levels rent.

Glacier Engine

Dat komt omdat we te maken hebben met Hitman 2: Silent Assassin (2002), Hitman: Contracts (2004) en Hitman: Blood Money (2006). De oude Glacier Engine – waar alle drie de games op draaien – is niet bepaald realistisch wat physics betreft. Schiet met twee pistolen op een vijand en je slingert hem enkele meters naar achteren, wat gewoonweg een hilarisch gezicht is. Het is een wel een beetje een vreemd contrast omdat al het andere zo realistisch en ernstig overkomt, maar het zorgt ook voor een enorme glimlach op je gezicht. Wil je een serieuze huurmoordenaar-ervaring, dan raad ik je aan om de moeilijkheidsgraad op te schroeven en de langzame aanpak te hanteren. Op normal ben je een kogelspons en is er bijna geen reden om sluipend te werk te gaan.

En dat sluipen is juist het meest kenmerkende van deze serie (al was het stiekem net zo vermakelijk om alle tactiek en gluiperigheid te laten varen). Agent 47 kan namelijk kleding van ieder mannelijk personage overnemen, mits deze rakker buiten bewustzijn of dood is. Zo kun je zonder problemen voorbij bewaking lopen, als je de juiste kleding draagt. Dit is echter geen vrijbrief om lekker rond te rennen en van alles te proberen: ook al draag je de kleding van een bewaker, andere bewakers zullen nog steeds op je gedrag letten en hierop reageren. Wanneer jij dingen doet die je niet hoort te doen, zal de AI je scherper in de gaten houden of zelfs op je schieten.

Daarom werkt het sneaken zo goed. De AI biedt een degelijke uitdaging en de meeste levels zitten goed in elkaar. Toch moet wel gezegd worden dat het sluipen in Hitman 2: Silent Assassin wel extreem langzaam is. Wanneer je een outfit van iemand anders draagt en je onverdacht voorbij moet lopen, duurt het wel heel erg lang voor je bij de plaats van bestemming bent. Ook wanneer je op voorzichtige wijze iemand van achteren wil benaderen – om hem te wurgen of iets dergelijks – gaat Agent 47 in super langzameik-moet-heel-stil-zijn-anders-word-ik-betrapt-modus. Gehurkt en met een snelheid van 0,05 kilometer per uur gluip je dichterbij je doelwit dat (bijvoorbeeld) even een plasje staat te plegen tegen een boom. Tegen de tijd dat je bij de betreffende persoon aankomt, is hij al lang en breed klaar met urineren en wandelt hij vrolijk verder. Dit werkt soms erg frustrerend, en gelukkig hebben de latere twee delen hier geen last van.

Besturing

Een frustratiepuntje dat voor alle drie de Hitman-games geldt, is de besturing. Ik heb deze games oorspronkelijk allemaal op een PC gespeeld en dat is waar de besturing voor gemaakt is. Mikken en schieten zijn geen probleem voor Agent 47 op de PlayStation 3, maar de menustructuur en het voortbewegen in levels voelen onhandig aan. Nu zal dit minpunt ook voor de oorspronkelijke games gelden, toch blijft het vervelend om Agent 47 met een controller te besturen.

Toch is dat geen reden om dit pakket af te schrijven. De combinatie van deze drie spellen zorgt voor meer dan veertig missies; dat is erg veel content voor een zacht prijsje. Helaas ziet deze content er niet aanzienlijk veel mooier uit dan voorheen, dus erg ‘HD’ is deze remake niet (op de resolutie na). Dat is geen enorm probleem, de games zagen er destijds al behoorlijk goed uit, maar mooiere textures zouden vooral Hitman 2: Silent Assassin en Hitman: Contracts niet misstaan. Gelukkig verouderd één ding nooit, en dat is de geweldige soundtrack van Jesper Kyd.

Deze game is getest op de PlayStation 3

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

De Hitman HD Trilogy is niet de meest interessante remake, het is gewoon een verzameling van drie hele goede (oude) games. Ze zijn allemaal wat verouderd en ze hebben hun problemen, maar er is genoeg lol te beleven; of je nu voor de sneaky route kiest of juist gaat voor de hilariteit van de actie. Met meer dan veertig Hitman-missies, kun je deze remake nooit een echte miskoop noemen.

7
  • Meer dan veertig missies
  • Sneaky gameplay is nog steeds goed
  • Hilarische actie
  • Soundtrack
  • Controls zijn onwennig
  • Grafisch niet veel verbeterd
  • Hitman 2 is soms wel ERG langzaam

Plaats een reactie