Double Dragon II: Wander of the Dragons Review

Recensie | -

Na vijf minuten Double Dragon II: Wander of the Dragons gespeeld te hebben zijn er twee reacties mogelijk: je lacht hardop of je barst in tranen uit. Ik begon te lachen, was blij verrast en belde Jelle direct op om hem te feliciteren met zijn geweldige grap. Ik had geen idee dat je iemand ook stront digitaal kon sturen. Na enige uitleg en het begrip dat dit daadwerkelijke een game moest voorstellen heb ik echter een paar dagen huilend in een hoekje gezeten.

Pure bagger

Ik kan niet genoeg benadrukken hoe bagger deze game is. Tot op zeker niveau heb ik er geen woorden voor, ik heb letterlijk stomgeslagen achter mijn Xbox 360 gezeten. Wat in mijn hoofd een eerbetoon aan één van de grootvaders van de side-scrolling beat ‘m up had moeten zijn is een slap aftreksel geworden waarin niks klopt. Bedankt, beste ontwikkelaars bij Gravity, voor het laten zien wat jullie in de toekomst vooral NOOIT MEER moet worden toevertrouwd.

De ellende begint hem al bij hoe de game er uit ziet. Het ontwerp van de personages is ronduit lui te noemen met tientallen klonen van elkaar en hoofdpersonages die er uit zien alsof je ze na vervoer eerst met een voetpomp wat volume moet geven. Ook de omgevingen zijn weinig divers en zeer simplistisch, wat wel prettig is, want je wilt niet teveel afgeleid zijn terwijl je huilend naar de animaties kijkt. Zat onder dit alles nu een degelijke kern, waarin op zijn minst nog de oude Double Dragon-games in te herkennen waren, had ik de tekortkomingen nog enigszins door de vingers kunnen zien.

Maar helaas, ook daar geen verrassingen! Nee, alles in Double Dragon II: Wander of the Dragons is precies zo bagger als de rest, perfect in de lijn der verwachting. Want als de simpelere kanten van de vormgeving je al zo goed af gaan, dan is het natuurlijk logisch om de basis 2D-gameplay complexer te maken. In plaats van dat je nu maar twee kanten op kunt vechten heb je acht richtingen waarin je kunt meppen. Het eerste punt van frustratie is al dat de controls gewoon niet goed werken en je regelmatig een zijstap maakt of achteruit loopt terwijl je juist probeert om te draaien. Heerlijk.

Daarnaast komt het regelmatig voor dat je ingesloten wordt door meerdere vijanden, terwijl je maar een enkele kant op kunt verdedigen. Je hebt weliswaar nog een snelle elleboogaanval die je kunt gebruiken wanneer je omringd bent, maar dan kun je in de meeste gevallen dus maar reageren op twee vijanden tegelijkertijd. Als er dan nog eens twee vanuit een andere richting aanvallen ben je de lul. Nu zouden hier de speciale aanvallen uitkomst voor moeten bieden, maar die werken voor geen meter en zijn nauwelijks te onderscheiden van de gewone aanvallen.

Het resultaat is een oneerlijk moeilijke game, omdat het negen van de tien keer niet lukt om te bewegen zoals je wilt, acties niet naar behoren werken en bijzondere aanvallen niks extra’s lijken te doen. Vergeet alsjeblieft hier even niet dat de game ook nog eens spuuglelijk is en de animaties een gemiddelde leprapatiënt eer aandoen en je hebt alle redenen om hardop huilend in een hoekje te gaan zitten. Het is zo erg dat ik bewust het woord “bagger” vermijd, omdat ik bang ben het zo vaak te gebruiken dat de recensie dichtslibt. Als klapper op de vuurpijl is de enige online-functie van de game een leaderboard, in plaats van de mogelijkheid om online met en tegen andere mensen te spelen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

De luiheid straalt er vanaf, of de onkunde, ik ben er nog niet over uit. Nee, laat deze game alsjeblieft zo hard liggen dat de ontwikkelaar zich genegeerd voelt. Pik liever Double Dragon: Neon op, die wél met liefde gemaakt is en een geweldige eerbetoon aan de serie wil zijn.

2-
  • Huilen van verdriet was nog nooit zo leuk
  • Alles
  • Alles wat er mis is in de wereld

Plaats een reactie


X
Lees meer over Double Dragon II: Wander of the Dragons: