Defiance review

Recensie | -

Games op films of tv-series baseren (en vice versa) resulteert zelden in goede producten. Bij Defiance is dit anders aangepakt. De makers van de tv-serie sloegen de handen ineen met Trion Worlds (bekend van de MMO Rift) om samen één universum te bouwen, waarin de game en de tv-serie gelijkwaardig zijn. Het resultaat is een verrassende MMOFPS die leuk is voor meer dan alleen fans van de tv-serie.

Post-apocalyptisch San Francisco

En gelukkig maar, want hoewel de serie medio april in diverse landen van start gaat, wordt Defiance niet in Nederland uitgezonden. Wie de serie dus toch wil zien, is veroordeeld tot de minder legale sectoren van het internet, maar het is niet nodig de serie te kijken om van de game te kunnen genieten. De game speelt zich om te beginnen af in een hele andere regio. Hoewel je in het begin serie-hoofdpersonage Joshua Nolan even kort tegenkomt, crash je daarna in de Bay Area van San Fransisco, terwijl de televisieserie zich afspeelt rond stad Defiance, voorheen bekend als St. Louis. In hoeverre deze MMO en de tv-serie dus daadwerkelijk samenhangen, is even afwachten, maar het kwam op ons niet over alsof we iets misten.

De game speelt zich wel duidelijk op dezelfde Aarde af als de serie en dat is niet langer de groenblauwe knikker waar we nu op leven. Na een conflict met de buitenaardse Votans is de Aarde door terravormende technologie compleet veranderd. Het landschap is onherbergzaam, steden zijn verwoest en de flora en fauna zijn blijvend gemuteerd. Zo wordt de wereld van Defiance onveilig gemaakt door gemuteerde mariniers die zich tijdens de cataclysmische gebeurtenis op Aarde bevonden, criminele bendes, schaduwagentschappen, de insectachtige Hellbugs en zelfs opstandige robots. Genoeg om over de kling te jagen dus.

Dat kan met de meest vreemde wapens. Het zou ons niet verbazen als de mensen van Trion ook veel Borderlands hebben gespeeld, gezien de bizarre wapens die in Defiance in omloop zijn. Uiteraard zijn er standaard pistolen, aanvalsgeweren en snipers te vinden, maar het duurt niet lang voordat de schietijzers ook ABC-eigenschappen krijgen. Zo zijn er snipers met atomaire kogels, is er een biologisch pistool dat een smerig virus afvuurt en verspreiden andere wapens een of ander chemisch. Gelukkig zijn alle wapens beschikbaar voor alle spelers.

Origins

Defiance’s equivalent van classes, ‘origins’ genoemd, hebben namelijk weinig om het lijf en beïnvloeden de verloop van de game niet. Zo begint de Survivor weliswaar met een sniper, maar kan hij ook gewoon een aanvalsgeweer oppakken en even goed gebruiken als iemand met de origin Veteran. Iets meer invloed heeft de keuze die je maakt bij het instellen van je EGO, de Environmental Guardian Online. Dit ietwat vergezochte acroniem is de verzamelnaam voor je vaardigheden en een blauw computermevrouwtje die je begeleidt tijdens de missies. Via het EGO-systeem beschik je over speciale krachten, zoals onzichtbaar worden, sneller bewegen of sterker zijn. Een echt levelsysteem om krachtiger en beter te worden, zoals de meeste MMO’s hebben, heeft Defiance niet. De manier van progressie maken doet meer denken aan het XP-systeem dat de meeste online shooters hanteren. Deze EGO-punten zijn te gebruiken om perks aan te schaffen, die de genoemde EGO-krachten uitbreiden en verbeteren. Defiance is dus vooral een shooter, met maar een minimalistisch RPG-aspect.

Virtuele Project X-feesten

Eenmaal een personage in elkaar geknutseld en EGO-vaardigheden gekozen, kan het echte avontuur beginnen en ligt de wijde wereld van Defiance aan je voeten. Defiance is geen mooie game (zeg maar gerust spuuglelijk), maar toch heeft de post-apocalyptische wereld, die grotendeels terug is genomen door de natuur, iets aantrekkelijks. Bovendien zorgen de honderden, misschien wel duizenden medespelers in de wereld echt voor levendigheid. Gedurende de verhaalmissies krijg je nog niet zoveel mee van het hele MMO-gedoe, tenzij je bewust met vrienden of vreemden een groep vormt en samen missies voltooid. Maar als je met je trouwe quadbike (of later een van de andere gemotoriseerde voertuigen) door de verwoeste Bay Area scheurt, krijg je weldegelijk met je medespelers te maken.

Met name tijdens de Arkfalls. Tijdens deze dynamische evenementen valt er ruimtepuin op Aarde en dat trekt vaak de nodige ongewenste gasten aan. Het is daarom gevaarlijk om op de Arkfall-locaties af te gaan, maar ook zeker interessant want er valt een hoop XP en geld te verdienen tijdens zo’n evenement. Gevolg is dan ook dan spelers vaak massaal op de Arkfall-locaties afkomen en het soms ongelooflijk druk wordt. Omdat er vaak meerdere Arkfall-locaties bij elkaar in de buurt ontstaan, scheuren spelers na afloop van het evenement vaak in een gigantische konvooi naar de volgende locatie. Ontzettend indrukwekkend om te zien en erg tof – én lucratief – om aan deel te nemen.

Veel te doen

Het multiplayer-aspect wordt nog meer benadrukt in de speciale coöperatieve en competitieve missies, hoewel deze door hun besloten karakter weer veel minder indrukwekkend zijn dan de spontane Project X-feesten die ontstaan tijdens Arkfall. Met name de competitieve matches staan in schril contrast tot de rest van de game, doordat hierin de nadruk ligt op schieten. De richtassistentie, die op consoles toch best wel fijn is bij dit soort third person shooters, is hier uitgeschakeld en dat is onwennig. De coöperatieve missies zijn wel een leuke toevoeging, omdat deze spelers forceren tot samen groepen vormen en teamwork. Ondanks dat zowel de coöperatieve, als de competitieve missies wat minder zijn dan de rest van de game, is Defiance in zijn geheel een hele complete en afwisselende game. Door de verhaalmissies, episodische missies en diverse uitdagingen is er altijd wat te doen. En anders zijn er nog wel de random gebeurtenissen, zoals gestrande militairen die je moet helpen in een schermutseling met mutanten of criminele bendes. Uiteraard kun je ook rustig op je quadbike stappen en deze soldaten aan hun lot overlaten, als je even geen zin hebt in een partijtje schieten.

Technisch valt er het nodige aan te merken op Defiance. Zo lopen ondertitels en dialogen vaker niet dan wel synchroon, verschijnen wegblokkades soms pas in beeld als je er al tegenaan geknald bent en kan de vijandige AI soms maar moeilijk overweg met de vele menselijke tegenstanders. Desondanks heeft Trion een levende, intrigerende en boeiende wereld neergezet, waardoor het gemakkelijk is vele uren door de post-apocayptische Bay Area te scheuren, schieten, slenteren en avonturieren. En of de game dan wel of niet samenhangt met een tv-serie kan ons eerlijk gezegd gestolen worden.

Deze game is getest op de PlayStation 3.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Defiance is verre van perfect. De lijst met technische issues is behoorlijk en ook zijn niet alle onderdelen van de game even goed uitgewerkt, met name de competitieve wedstrijden stellen niet zoveel voor. Toch weet de game te boeien, dankzij de levendige en intrigerende wereld. Vooral de dynamische Arkfall-evenementen zijn indrukwekkend. Defiance is daardoor een leuke en onderhoudende MMO waar je voor je het weet heel veel uren aan kwijt raakt.

  • Simpel EGO-systeem dat geen beperkingen oplegt
  • Veel afwisseling
  • Indrukwekkende Arkfall-evenementen
  • Redelijk wat technische issues
  • Vijandelijke AI zeer matig
  • Lelijk

Plaats een reactie


X
Lees meer over Defiance: