Dead Island: Riptide Review - Dead Island 1.4

Recensie | -

Dead Island: Riptide is een vreemde game om te recenseren. Het is namelijk niet een ‘echt vervolg’ dat bigger, better and more badass is; het is niet Dead Island 2. Ontwikkelaar Techland heeft in Riptide wel enkele nieuwe gameplaymechanieken gestopt en het verhaal gaat verder waar de eerste game is opgehouden, maar het maakt geen enorme sprong. Techland en uitgever Deep Silver zijn zich hiervan bewust en de adviesprijs ligt dan ook iets lager dan gebruikelijk (vijftig euro). De game voelt aan als een soort experiment, een tussentitel. Maar om dit goed te kunnen verklaren, moet ik eerst verklaren wat er wel en niet goed is aan het eerste deel. Lezers die bekend zijn met de eerste Dead Island kunnen de komende twee alinea’s overslaan.

Fantastische, bloedovergoten vakantie

Ten eerste wil ik mededelen dat ik – in tegenstelling tot collega Lars en een aantal andere journalisten – de eerste Dead Island wel tof vind. Het is een Borderlands-kloon: een first-person dungeon crawler die vooral goed tot zijn recht komt wanneer je met één of meerdere spelers samenspeelt. Vervang de sci-fi setting van Borderlands met een tropisch vakantieoord vol zombies, en vervang de geweren met slag- en steekwapens, en je hebt een goed beeld van wat je te wachten staat. Ook hier zijn vier verschillende speelbare personages/classes, ieder met eigen specialiteiten, vaardigheden, en voorkeuren voor een wapentype. Je maakt zombies kapot door op ze in te slaan/hakken, je vervult quests, je verzamelt betere wapens en je levelt je personage.

Dead Island is dus niet bijster origineel qua structuur, het zit hem in de setting en in de focus op mêlee-wapens. Met een honkbalknuppel de schedel van een zombie aan gort slaan is een (bijna zorgwekkend) fantastisch gevoel. Het wordt helemaal hilarisch wanneer je beide armen eraf hakt en de zombie alsnog op je af blijft strompelen in de hoop dat hij je kan bijten. Daarbij is het vakantieoord vol palmbomen, strandhutjes en rijkelui een schitterende plek om dit avontuur te beleven. Het is een geweldige tegenstrijdigheid van weelde en massaslachting, die ook nog eens goed functioneert als open wereld waarin je vrijelijk kunt rondrijden en lopen. Daarom is het zo jammer dat Dead Island deze setting na een paar uur verruilt voor minder interessante gebieden die ook veel rechtlijniger zijn. De game heeft zeker zijn beperkingen, maar het concept biedt veel potentie voor een briljant vervolg.

Matige jungletocht/stedentrip

Dead Island: Riptide is niet dit briljante vervolg. Techland heeft niet de beste elementen uit het eerste deel genomen en hierop voortgeborduurd. Zo keren we niet terug naar een luxe resort, maar belanden de hoofdpersonen op een ander tropisch eiland; de eerste helft van de game is een jungle vol rivieren en de tweede helft is een stedelijk gebied. De jungle kent hier en daar wel open gebieden, en je kunt op redelijk veel plekken komen met behulp van een bootje, maar het brengt niet de toffe sfeer van het vakantieoord met zich mee. En het stedelijke gedeelte ziet er best leuk uit, alleen blijft het allemaal redelijk gesloten. Het rondreizen naar de plek van bestemming om je quest te voltooien, voelt meer mechanisch en aangestuurd aan.

De tweede helft van het oorspronkelijke deel was vele malen minder interessant om precies dezelfde reden. Opvallend genoeg bevat de eerste game ook een jungleomgeving en een stedelijk gebied die lijden aan hetzelfde gevoel van rechtlijnigheid, en dat kan ik als fan van Dead Island niet waarderen. Je wilt lekker rondrijden, verkennen en aankloten. Er zijn veel onzichtbare muren die je onnodig tegenhouden waardoor de paden meestal overduidelijk afgebakend zijn. En dan helpt het ook niet dat de nieuwe gebieden als herkauwingen van het eerste deel ogen. In dit opzicht lijkt Techland niet te beseffen wat de oorspronkelijke Dead Island juist zo tof maakt. Het is een beetje alsof Nintendo een nieuwe Zelda uitbrengt die voor tachtig procent uit watertempels bestaat: het kernidee van de game is nog steeds goed, maar je wilt dit alles overhevelen naar een interessantere wereld.

Zombies kapot maken: leuk

Toch maakt de matige setting Dead Island: Riptide geen ondraaglijke game. Je personage levelen om jouw persoonlijke plan van aanpak te realiseren, is nog steeds erg tof en belonend. Het first-person hakken, knuppelen, slaan, trappen en schieten van zombies blijft een leuke ervaring. Dit geldt dubbel wanneer je met één of meerdere metgezellen speelt, wat nog steeds een belangrijk onderdeel van de game is. Er ontstaat bij vlagen een melige hectiek, bijvoorbeeld omdat je even overrompeld wordt door het aantal zombies, of omdat een uitzonderlijk sterke zombie zich in het vijandelijk gezelschap begeeft. Dan probeer je eerst alle zwakke ondoden af te slachten, terwijl je de sterkere types moet ontwijken zodat je deze op het laatst rustig kunt uitschakelen.

Het vereist geen buitengewoon tactische geest om deze situaties aan te pakken, maar het is net genoeg afwisseling om ervoor te zorgen dat je niet constant als een idioot om je heen kunt zwaaien met een wapen. Wanneer je een gevaarlijk gebied betreedt, moet je constant op je hoede zijn. Dit wordt helemaal leuk in co-op aangezien je partner(s) totaal andere manieren van vechten kunnen hanteren, waardoor ieder echt een eigen taak in het team heeft. Zo kan ik met mijn personage slechts één zombie tegelijkertijd naar de grond krijgen, terwijl mijn collega Kevin een vaardigheid heeft om er meerdere naar de grond te werken. Mijn personage is dan weer zeer bekwaam in het om zich heen slaan met botte wapens, wat mij de mogelijkheid geeft om meerdere zombies tegelijk te raken. Zijn personage doet op zijn beurt veel schade, maar richt dit vooral tot één vijand... Kortom, de wisselwerking van de verschillende classes blijft een geslaagde mechaniek dat voor veel plezier zorgt.

Meer van het goede, meer van het slechte

Het vechtsysteem toont precies aan waar Dead Island: Riptide staat. Je hebt namelijk de beschikking over dezelfde vier personages uit het vorige deel, plus één nieuw character. Dit vijfde lid van het team, John genaamd, biedt een totaal andere aanpak wat voor een unieke speelstijl zorgt. Maar het idee achter de combat blijft onveranderd: zombies van je af houden en naar de grond werken zodat je ze rustig kapot kunt stampen. Het is ‘meer van hetzelfde’, op een goede manier. Hiermee laat Techland zien dat ze een goed concept in handen hebben waar meer in zit. Dat maakt het des te pijnlijker dat ze niet inzien wat de andere sterke aspecten van het eerste deel zijn.

Belangrijker nog: ze beseffen niet op welke vlakken hun vorige game faalt. Zo is het verhaal nog steeds een achterlijke bedoening vol matige stemacteurs, scheel kijkende character models en domme dialogen. Daarnaast is de game op technisch vlak nog steeds een ramp met verrotte animaties, objecten waar je continu achter blijft hangen en platformmomenten die voor geen reet werken omdat je personage niet goed op kleine objecten blijft staan. Ook is er nog steeds geen hybride besturing die digitaal en analoog combineert; je kunt instellen dat je met één druk op de knop slaat, of je kunt de besturing op analoog zetten zodat je exact moet zwaaien. Ik wil beide besturingen: soms moet ik lomp van me af slaan en soms wil ik gericht op ledematen mikken. En dan nemen ze de minst interessante gebieden uit het vorige deel waarin je nogmaals met al deze mankementen te maken krijgt.

Dead Island 1.4

Dead Island: Riptide is geen ‘werkelijk vervolg’. Het is bedoeld als een soort extensie van de eerste game met enkele toevoegingen. Naast een nieuw personage bevat de game ook meerdere momenten waarin je een tijdelijke basis moet verdedigen door hekken neer te zetten, mijnen te plaatsen en turrets te bedienen. Het heeft behoorlijk veel weg van de zombie-modus in de Call of Duty-games, maar het past goed in deze serie en het brengt een beetje spanning met zich mee. Toch is dit geen genoegdoening voor de matige setting en de vele behouden fouten. Techland moet beseffen wat de kracht is van de Dead Island-serie, want er is nog steeds potentie voor een uitzonderlijk goede game.

Deze game is gespeeld op de Xbox 360

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Dead Island: Riptide is meer van hetzelfde. In het geval van de combat en het levelen van je personage is dit een goede zaak. De game brengt helaas ook alle fouten uit het vorige deel met zich mee en dat voelt als een kwalijke zaak. Tel daarbij op dat er niet gekozen is voor de unieke vakantieomgeving als setting, en dat juist de meer rechtlijnige jungle en stad centraal staan, en je hebt met een tegenvaller te maken die alsnog leuk is om te spelen. Het first-person kapot maken van zombies met slag- en steekwapens, plus de immer vermakelijke co-op, redden de game van een onvoldoende. Met het volgende deel zal Techland echter meer vooruitgang moeten tonen.

6
  • Zombies kapot maken blijft leuk
  • Co-op
  • Het nieuwe personage
  • Basissen verdedigen
  • Minder interessante setting
  • Dezelfde technische fouten
  • Verhaal boeit nog steeds niet

Plaats een reactie