Monaco: What’s Yours is Mine Review

Recensie | -

Het begint allemaal met een simpele crimineel die uit een zwaarbewaakte gevangenis weet te ontsnappen. Hij is eindelijk weer vogelvrij, maar ontsnappen aan het criminele leven doe je niet zo gemakkelijk als ontsnappen uit een cel. Hij komt in contact met een nog groter stuk tuig en er worden plannen gemaakt voor één laatste klus. Monaco: What’s Yours is Mine volgt vrijwel exact het hierboven beschreven plot van een gemiddelde ‘heist’-film, maar dan met een dikke knipoog.

Blokkerige boeven

De boeven in deze game zijn namelijk geen gelikte dames en kerels, maar koddige pixelfiguurtjes met ieder hun specialiteit. Zo zijn er onder andere The Locksmith, die razendsnel sloten opent, The Cleaner die nietsvermoedende bewakers met chloroform uitschakelt, The Mole die met gemak door muren heen breekt en The Lookout die van ver af al bewakers kan zien lopen. Naarmate je verder komt, speel je meer personages vrij die ieder ook weer hun speciale vaardigheid hebben.

Die vaardigheden zijn van groot belang om heelhuids en ongezien door de banken, musea en casino’s heen te komen. Monaco is in principe een stealthgame, maar gezien worden en per ongeluk een alarm af laten gaan is niet echt een probleem. De gemiddelde bewaker geeft zijn zoektocht naar mogelijke indringers enorm snel op zodat je snel verder kunt sluipen en kraken.

Wie wel eens een stealthgame heeft gespeeld weet dat overzicht houden cruciaal is. Als je niet weet waar de lasers op gericht zijn en waar beveiligingshonden lopen, valt je plan al heel snel in het water. Met het perspectief van Monaco, waarin je van bovenop de actie bekijkt, zou je misschien zeggen dat je alles prima in de gaten hebt, maar niets is minder waar. Als dief heb je een beperkt zicht en worden alleen de ruimtes die je gekozen personage kan zien verlicht. Ook dit zicht is beperkt waardoor je niet altijd alles even goed aan kan zien komen.

Dat de levels enorm gedetailleerd en gevuld zijn met te verzamelen munten maakt het er niet overzichtelijker op. In de eerste helft van de game is dit gebrek aan overzicht nog best te overkomen, maar in de latere missies is het soms wel heel lastig om te zien wat voor ruimte je binnenloopt.

I love it when a plan comes together

Als eenzame boef kom je later in de game in genoeg situaties terecht waar nauwelijks een uitweg in is te vinden. Met meerdere mensen spelen is hiervoor de uitkomst en het maakt de game ook meteen een stuk leuker. Kies je met maximaal drie andere spelers personages die handig op elkaar inspelen dan loop je een stuk gemakkelijker door de levels heen. Als één speler als The Gentleman met zijn charme en vermommingen langs een groep bewakers kan lopen om een bewakingssyteem uit te schakelen terwijl The Mole een gat graaft waardoor The Hacker zijn virus in het hele netwerk van het gebouw kan planten is dat echt een te gek gevoel.

Het idee van een plan maken, het vlekkeloos proberen uit te voeren en om vervolgens bij de eerste stap van het plan betrapt te worden is een vast onderdeel van de game. In het begin is dat nog best lollig om te zien hoe iedere speler vervolgens als een kip zonder kop het level in rent en met heel veel pijn en moeite uiteindelijk toch de benodigde schatten weet te stelen. In de latere, langere levels is het vooral een bron van frustratie om het team bij elkaar te houden. De bende mag pas door naar een volgende verdieping van een gebouw als iedereen bij de trap staat dus er hoeft maar één dwaas in je team te zitten die het kan verpesten door helemaal zijn eigen gang te maken. Leg je het loodje dan moeten andere spelers je reanimeren, maar sterft iemand in een kamer vol lasers, automatische turrets en honden dan is het vrijwel onmogelijk om iemand daar uit te halen.

Het maakt Monaco alleen echt leuk als je speelt met een goed gecoördineerd team. Eenzame spelers of spelers die aangewezen zijn op hulp van vreemden hebben een veel minder leuke ervaring. De charme van de Monaco weet gelukkig nog het één en ander goed te makken. De in Frans brabbelende bewakers, de speelse pianomuziek tijdens het sluipen en de geestige gesprekken tussen de criminelen voorafgaand aan de missies zijn enkele hoogtepunten, maar het maken nog niet meteen een leukere game om te spelen.

Deze game is gespeeld op de PC.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Monaco: What’s Yours is Mine is vooral leuk wanneer je als goed geolied team van een goed geoliede criminelen de vele levels leegrooft. Minder sterk is de game wanneer je alleen of met een wat onbekende probeert te stelen. De game is net wat te onoverzichtelijk en chaotisch om het een uitstekende stealthgame te noemen, maar als partygame is Monaco een prima keuze. Het is vooral de charmante stijl die je hart steelt, niet de chaotische actie.

7+
  • Leuk stijltje
  • Geniaal in co-op
  • Weinig aan in je eentje
  • Gebrek aan overzicht

Plaats een reactie