Soul Sacrifice Review – Zieltjes winnen alsof het verkiezingstijd is

Recensie | -

Soul Sacrifice is een van de meest bizarre en meest lugubere spellen van de afgelopen jaren. De krankzinnigheid begint al als Librom, nota bene een boek, wijsneuzerig tegen je begint te praten. Dat blijkt echter nog maar het topje van de ijsberg te zijn als je enkele quests achter de rug hebt. Vijanden vermoorden, oké, maar hun zielen vervolgens opzuigen met je rechterarm, kameraden opofferen of jezelf verminken is, op zijn zachts gezegd, toch iets minder alledaags.

De makers van Soul Sacrifice hebben zich duidelijk laten inspireren door tal van mythologieën, legendes en sages. In de game vecht je in gesloten arena’s met namen als Mt. Helios of Plains of Olympia tegen legendarische wezens als de Cerberus, Cycloop of Pegasus. Dat de Griekse oudheid als voornaamste inspiratiebron heeft gediend, wordt niet onder stoelen of banken gestoken. Deze normaal gesproken vrij romantische mythologie wordt hier echter behoorlijk overschaduwd door veel duisterdere verhalen. Zo vecht je ook met ziekte verspreidende (en metershoge) ratten die zo uit de Middeleeuwen zijn gekomen en zouden de beeldvullende Slimes niet misstaan in de derde cirkel van Dante Alighieri’s hel. De hele setting is zo ongelooflijk gotisch en duister, dat je er bijna niet van opkijkt als je op een gegeven moment ook in jezelf begint te snijden.

Opofferen

Soul Sacrifice draait namelijk volledig om opoffering. Vechten doe je in deze actie-RPG niet met gewone wapens, maar door items op te offeren. Het ene item verandert dan in een verwoestende vuurbol, een ander item wordt een groot zwaard gemaakt van giftige takken, roept een stenen reus op, vertraagt de tijd of geeft je een handvol drakeneieren die je als mortieren afvuurt. Elk item is echter maar een beperkt aantal keer te gebruiken en kan zelfs definitief verloren gaan als je ‘m te vaak hebt gebruikt. Heb je echter een vijand verslagen, dan is het mogelijk zijn of haar leven op te zuigen en dit zal je items weer deels herstellen. Zieltjes winnen alsof het verkiezingstijd is, dus!

Soms zijn de maximaal zes standaard items die je tot je beschikking hebt, niet genoeg om een vijand om te leggen. In dat geval zijn er nog de zogenaamde verboden spreuken, die enkel te gebruiken zijn als je levensbalk bijna leeg is. Deze spreuken zijn met een reden verboden: hun consequenties zijn verschrikkelijk en bovendien blijvend. Je kunt ervoor kiezen je eigen huid op te offeren in een verwoestende steekvlam die al je vijanden schade toebrengt. Door je verbande huid ben je vervolgens wel kwetsbaarder. Bij een andere verboden spreuk trek je je oogbollen uit hun kassen om naar voorbeeld van de Griekse Gorgonen vijanden te verstenen. Dat heeft echter weer zijn weerslag op je zicht. Want tja, je oogbollen uitpulken is nu eenmaal niet zo gezond.

Online spelen

Soul Sacrifice straalt in alles uit dat het bedoeld is als multiplayertitel. Het combineren van verschillende krachten wordt beloond en dat gaat nu eenmaal gemakkelijker met menselijke medespelers. Ook het opofferen is allemaal net wat bezwaarlijker met kameraden van vlees en bloed. Een slim chatsysteem met korte zinnetjes maakt communiceren online eenvoudig. Toch is het niet verplicht online te spelen. Computergestuurde bondgenoten vechten vaak aardig mee, hoewel ze soms wel wat doortastender mochten zijn.

En als je het zelfs dan niet meer ziet zitten, zijn ook je bondgenoten (maximaal twee computergestuurde offline, of maximaal drie menselijke medespelers via een lokaal netwerk of internet) op te offeren. De kracht die dan vrijkomt, verandert in een gigantische aanval die alle vijanden in de arena schade toebrengt. Maar let wel, hij of zij is dan wel voor de rest van de match dood en in geval van een computergestuurde kameraad zelfs blijvend en dus niet meer inzetbaar in volgende quests. Hoewel, blijvend? Niets is blijvend in Soul Sacrifice. Met de tranen van Librom (het boek dus, voor de duidelijkheid) zijn de verhalen gewoon te herschrijven en zijn de effecten van een verboden spreuk of opoffering weer ongedaan te maken, als je maar genoeg tranen hebt verzameld. Gelukkig was de rest van Soul Sacrifice al zo logisch en normaal.

Gecompliceerd

Soul Sacrifice is door de wirwar van vele soorten aanvallen en contextgevoelige opofferingen wel erg complex. Het feit dat je zes items eigenlijk verdeeld zijn over twee setjes van drie items, waardoor je niet alle items makkelijk achter elkaar kunt gebruiken, draagt daar ook niet echt aan bij. Het noopt tot slim indelen van je items, want het is soms hard nodig de effecten van verschillende aanvallen te combineren. Grotere vijanden zijn vaak gevoelig voor één element en dan is het zaak dit element maximaal te benutten. De Kraken is bijvoorbeeld gevoelig voor elektriciteit. Gooi je genoeg elektrische aanvallen op ‘m, dan staat ‘ie na een tijdje langdurig onder stroom en dat doet niet alleen meer schade, maar maakt ‘m op dat moment ook weer kwetsbaarder voor andere aanvallen, zelfs van weer andere elementen. Het vechtsysteem is dan ook veel dieper en uitgebreider dan aanvankelijk het geval lijkt.

Onduidelijk

Helaas is in Soul Sacrifice lang niet altijd duidelijk wát de zwaktes van een vijand zijn. Ja, bij een waterwezen zoals de Kraken ligt het voor de hand dat hij gevoelig is voor elektriciteit, maar het is minder duidelijk hoe een Cycloop of een Griffioen in elkaar zit. En dan zijn er ook nog eens wezens in verschillende uitvoeringen. Vooral de kleinere Goblins en Orcs komen in allerlei uitvoeringen, zoals vuur-, water- en gif-uitvoeringen. Het is dan bij een quest wel duidelijk dat je met Goblins gaat matten, maar niet met welke variant. Daardoor is het soms verdraaid lastig je optimaal voor te bereiden op een quest.

Dit heeft echter ook wel weer zijn charmes. In Soul Sacrifice is niet alles al helemaal voorgekauwd en uitgestippeld. Het is de bedoeling dat je zelf uitvogelt wat iemands zwaktes zijn en dat maakt de game uitdagend en avontuurlijk. Toch blijft het vervelend dat je soms een quest beter gelijk maar kunt afbreken, omdat je door de summiere inlichtingen volledig verkeerde items hebt geselecteerd.

Eentonig

De verveling die ontstaat doordat je soms onnodig quests opnieuw moet starten, is iets dat Soul Sacrifice niet goed kan gebruiken. De game sowieso al een tikkeltje eentonig, zeker in het begin. De game bevat maar een handjevol vijanden. Telkens vecht je weer tegen dezelfde Goblins, Orcs of Jack-o’-Lanterns, of hooguit varianten ervan. Er komt naarmate de game vordert wel afwisseling in en de cast aan vijanden wordt uiteindelijk behoorlijk uitgebreid, maar dan is het kwaad al een beetje geschied doordat je in het begin al zo vaak op dezelfde vijanden bent gestuit. Ook de omgevingen worden in het begin té vaak gerecycled en komt daar pas na tientallen uren een goede variatie in.

Soul Sacrifice valt vaak zelfs letterlijk in herhaling, omdat je sommige quests meerdere keren moet spelen. Het idee is dat je enkele keren op een kleine T-splitsing in het verhaal terecht komt. In het ene geval red je een vijand die zich vervolgens bij jouw clubje tovenaars voegt, in het andere geval offer je ‘m op. Aan beide scenario’s hangen vervolgens weer een aantal volgende quests vast. Maar in de bizarre wereld van Soul Sacrifice is zoals gezegd geen enkele keuze permanent. Door een herinnering in Librom opnieuw te lezen (lees: een quest opnieuw te spelen), is de passage gewoon te herschrijven (oftewel de uitkomst te veranderen) en zijn de alternatieve quests alsnog speelbaar. De menustructuur die precies weggeeft welke keuzes anders hadden gekund en het feit dat een ‘hoofdstuk’ pas afgerond is als je álle quests hebt gespeeld, moedigen het herspelen ontzettend aan. Op zich is er niets mis met een goede reden om delen van de game opnieuw te spelen, maar op deze manier ontstaat er een sneeuwbaleffect. De poule van vijanden is al niet groot en zo word je nog eens extra geforceerd tegen dezelfde vijanden te vechten, wat weer leidt tot herhaling en verveling.

Tweestrijd: goed of slecht?

Uiteindelijk barst Soul Sacrifice van de tweestrijden. En dan bedoelen we niet alleen het kiezen tussen een vijand – of een vriend – wel of niet opofferen. Ook over de complexheid, de onduidelijkheid en de eentonigheid valt te twisten of het iets goeds of iets slechts is. Kort samengevat bevat Soul Sacrifice tientallen, nee, honderden uren aan content en een ongelooflijk groot arsenaal aan wapens, items en toverspreuken die allemaal weer een ander effect hebben op de tientallen monsters in de game. Je zult echter ook zeker de nodige uren in de game moeten steken voordat het hele vecht- en opofferingsysteem duidelijk is en zelfs dan herbergt de game nog wel enkele geheimen en mysteries voor je. Mysteries die enkel duidelijk worden door telkens dezelfde monsters keer op keer weer te verslaan, hun gedrag te begrijpen, hun aanvallen te voorspelen en hun zwaktes bloot te leggen. En gelukkig geeft die game je die kans, want keer op keer dezelfde monsters verslaan is waar de hele game om draait. En dan is de ingenieuze cirkel die Soul Sacrifice heet, rond.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Soul Sacrifice is al even ingenieus als krankzinnig. De hele setting is een bizarre mix van Griekse en Middeleeuwse legendes, maar de manier waarop deze invloeden in elkaar zijn gevlochten valt in het niet bij hoe slim de verschillende gameplayelementen samenhangen. Op elk los aspect is wel iets aan te merken, maar wanneer alles samenkomt, worden de minpunten weer grotendeels opgeheven. Soul Sacrifice is niet perfect en iets meer variatie in omgevingen en vijanden zouden wonderen doen, maar desondanks staat de game wel garant voor makkelijk honderd uren gameplezier waarin je vele levens en Vita-batterijen opoffert.

8
  • Heel veel uren speelplezier
  • Diep en ingenieus vechtsysteem
  • Intrigerende, zeer duistere setting
  • Slim chatsysteem online
  • Vijanden en omgevingen worden te vaak hergebruikt
  • Sommige aspecten vechtsysteem erg onduidelijk
  • Summiere uitleg bij quests
  • Terughoudende computergestuurde medespelers

Plaats een reactie


X
Lees meer over Soul Sacrifice: