Aeon Flux

Wanneer ik op het wereldwijde web surf ben ik meestal bezig met mijn werk voor InsideGamer, het reageren op de verscheidene topics op het IG-forum, of het surfen naar por… eeuhm, portable koffiezet-apparaten. Maar zo af en toe wil ik ook nog wel eens een filmtrailertje bekijken op de website van Apple. Onlangs zag ik daar een trailer van de film Aeon Flux, met in de hoofdrol de altijd prachtige Charlize Théron. Na het bekijken daarvan concludeerde ik al snel dat het verhaal waarschijnlijk nogal suf was, en de film meer om de actie zou draaien dan om de diepgang. Nog voor ik de film echter gezien heb, mag ik het bijbehorende spel uitspitten. En die opgave viel me eerlijk gezegd nog hartstikke mee!

Na een half uurtje spelen was het eerste dat ik dacht: “Dit is Ninja Gaiden en Prince of Persia in fast-forward!”. En ja, dat mag als compliment opgevat worden. De gameplay van Aeon Flux heeft namelijk prima platform-elementen. Over muren lopen, aan randen hangen, van paal naar paal springen, noem het maar op. We hebben het onderhand al talloze keren gezien, maar de controls werken prima en je schudt de moves minstens net zo makkelijk uit je mouw als bij Prince of Persia. Bovendien is de gameplay lekker vlot, dus binnen no time verplaats je je als een gek door de omgevingen heen.

Gelukkig zijn er in de levels genoeg guards te vinden zodat je na het uitwonen van de omgevingen ook de nodige botten kunt kraken. Verwacht geen diepgaand combo-systeem, je zult vooral bezig zijn met het rammen op de vierkants- en driehoekstoets. Leuke bijkomstigheid zijn de finishing moves, waarmee je bovendien je health en style mee aan kunt vullen. Toen ik op een gegeven moment een vijand een afgrond in gooide, vertraagde het beeld en viel de schurk met een luide doodskreet de verdoemenis tegemoet. Dat soort kleine cinematische effectjes toverden wel een glimlach op mijn gezicht!

De gameplay wordt verder nog afgewisseld met wat kleine minigame-achtige sequensies, die doen denken aan de Morphball-gameplay uit Metroid Prime. Aeon neemt plaats in een bal, waarna je deze door verschillende gangen moet navigeren terwijl je door allerlei obstakels en vijandelijk vuur wordt belaagd. Daarnaast kun je kleine bommetjes plaatsen, die je eveneens al rollend bij een soort slot moet zien te krijgen. Ten slotte heeft Aeon nog een soort bionisch touw waarmee ze op hoger gelegen platformen terecht kan komen, of waarmee ze juist veilig van die platformen af kan springen. Terwijl je jezelf dan aan je touw naar beneden laat vallen kun je ondertussen het vuur openen op vijanden om je heen, zoals je in deze trailer ook ziet.

Maar ren nog niet meteen naar de winkel! Na deze drie positieve alinea’s moet ik wel even duidelijk maken dat dit spel het bij lange na niet haalt bij Ninja Gaiden of Prince of Persia natuurlijk. Wat me vooral zeer aan mijn ogen deed waren de graphics. Deze zijn soms zo wazig dat de gameplay er onder lijdt. Het is leuk dat je tijdens een afdaling aan je bionische touw om je heen kunt schieten, maar ik had geen idee waar vijanden zich bevonden. Ik knalde simpelweg maar wat om me heen. Bovendien wil de camera tijdens de combat nog wel eens tegenwerken. Verder heb ik bewust nog niks verteld over het verhaal. Ten eerste omdat dat me eigenlijk helemaal niet aanspreekt (dictatorische-regering-en-rebellen-die-vechten-voor-vrijheid-meuk), en ten tweede omdat er van dat verhaal in het spel überhaupt weinig te merken is. Er zijn wel filmpjes aanwezig, maar die zijn zo wazig dat ik eigenlijk geen moeite wilde verspillen om op te letten.