Persona 4: Arena Review

Recensie | -

Het heeft even mogen duren, maar Persona 4: Arena is nu eindelijk ook in Europa te verkrijgen. Een half jaar te laat, eigenlijk, maar als de speciaal voor ons samengestelde Limited Edition dat niet goed weet te maken dan doet de game dat nog best goed op eigen kracht. Maak maar even kennis met (misschien wel) de meest toegankelijke vechtgame van het jaar.

Twee groepen

Het lastige van deze game is dat het in eerste instantie twee relatief kleine groepen mensen aanspreekt: de fans van Arc System Works en de fans van de Persona-serie. De ene groep zal zich direct herkennen in de manier van vechten en de mechanieken achter de game, die erg doen denken aan zowel de Guilty Gear- als de Blazblue-games. De andere groep zal een traantje wegpinken bij het weerzien van hun geliefde personages uit de games Persona 3 en Persona 4. Beide groepen worden op hun wenken bediend, hoewel ik zo zal zeggen welke er aan het langste eind trekt. Ik wil het eerst hebben over de groep potentiële spelers die de game waarschijnlijk aan zich voorbij laat gaan: de rest. Waarschijnlijk wordt een grote groep gamers afgeschrikt door de fanservice die de game biedt tezamen met de chaos van de gevechten. Doodzonde, want dit is de meest toegankelijke 2D-vechtgame in tijden.

De game kent namelijk heel veel lagen. Op het eerste gezicht is het een 2D-vechter zoals er al zoveel geweest zijn, met gekke anime-personages en een visuele chaos waar je u tegen zegt. Pak je een controller op, dan gooi je er binnen de kortste keren al een paar toffe aanvallen uit dankzij de “auto-combo”-knop, die een serie sterke aanvallen achter elkaar schakelt als je er op blijft rammen. Heb je echter de basis onder de knie dan is een kijkje in de “tutorial”-mode van de game genoeg om te zien dat hij zo achterlijk complex kan zijn als jij wilt. Gebrek aan diepgang kun je de game dan ook zeker niet verwijten. Wil je de game ‘meesteren’ en ook online kunnen heersen dan moet je dus ook erg lang trainen. Om de weg van beginner naar expert te vergemakkelijken zitten er allerlei hulpmiddelen in de game die je leren hoe je beter wordt door om te gaan met de vele mechanieken achter het vechten. Dit, in combinatie met de “auto-combo”-knop, maakt dat een zeer complexe vechtgame leuk en behapbaar wordt voor een héél breed publiek. Knap, erg knap.

Maar de game heeft, net als in de Blazblue-games, veel meer om op te leunen dan alleen zijn kern. Het kent een dertiental zeer diverse personages, die meer dan ooit tevoren geschikt blijken voor grote groepen spelers. Waar de fans van vechtgames normaal gesproken al snel hun persoonlijke favorieten hebben om zich op te concentreren, hoor je nu al dat veel mensen met bijna alle personages (ook online) spelen. Dit maakt dat de ‘cast’ van de game interessanter is als geheel, wat het ook leuker maakt om de “Story”-mode door te lopen. Die modus biedt je namelijk zo’n dertig uur aan gameplay als je hem met ieder personage doorloopt. Het leuke voor de Persona-fans is dat hierin de games Persona 3 & Persona 4 in één universum geplaatst worden. Het overkoepelende verhaal biedt bovendien een spannende afloop die een opzetje biedt voor toekomstige Persona-games.

Uitgerekt

Er valt echter wel een voetnoot te plaatsen bij deze “Story”-mode. Hij wordt onnodig uitgerekt. Bij sommige personages komt er zoveel tekst op je scherm voorbij dat je niet meer het idee hebt een vechtgame te spelen, maar een digitale roman te lezen. Bij een enkel personage duurde het zelfs een uur (!) voordat ik überhaupt een gevecht voorgeschoteld kreeg. Daarnaast worden er bij sommige personages keuzes aangeboden in het verhaal die uiteindelijk weinig betekenis hebben. Het overkoepelende verhaal is daarmee nog steeds wel interessant, maar de presentatie had beter gekund. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de vlotte manier van vertellen van de Blazblue-games.

Hierin vind ik dan ook dat de Persona-fans aan het kortste eind trekken, want een “Story”-mode is juist aantrekkelijk voor fans van RPGs, maar voegt maar marginaal wat toe in dit geval. De vechtgame-fanaten die al sinds jaar en dag de Guilty Gear- en Blazblue-games spelen hebben het wat dat betreft beter, want zij krijgen de beste vechtgame van Arc System Works in jaren voorgeschoteld. Het is natuurlijk niet uitgesloten dat je een fan van al deze dingen bent, in welk geval ik je gebied nu naar de winkel te rennen als je zo stom bent geweest om dat nog niet gedaan te hebben. Voor nieuwkomers is het in ieder geval jammer dat ze de meest aantrekkelijke (want god wat ziet de game er heerlijk uit), toegankelijke en diepgaande 2D-vechtgame in tijden voorgeschoteld krijgen met slechts een matige “Story”-mode als ‘kers op de taart’.

Het vervelende is gewoon dat als je eenmaal met alle personages door het verhaal bent je het gevoel hebt drie keer zo lang er over gedaan te hebben als nodig was geweest. Het is een spannende rit met goede opbouw van personages, uitleg over omstandigheden en een sterke cliffhanger enerzijds en een slome rit met oeverloos pseudofilosofisch gelul anderzijds. Dit is jammer, want voor wie niet graag online zijn sporen wil gaan verdienen, bepaalt dit mede de levensduur van de game als geheel. Wil je echter écht goed worden in de game en ook online rake klappen uitdelen dan biedt de game je weer zoveel tools aan dat je de ontwikkelaar wel kunt zoenen. De balans lijkt me vrij duidelijk.

Tenslotte blijft Arc System Works een arcade-game ontwikkelaar pur sang. Alle (noemenswaardige) titels die ze tot op heden gemaakt hebben deden het, ongeacht van hoe goed de console-versies waren, perfect in de arcades. Met Blazblue hebben ze getoond ook een compleet pakket voor de thuisbeleving te kunnen verzorgen, iets waar Persona 4: Arena alleen op het gebied van verhaalvertelling wat steken laat vallen. De focus blijft echter toch op het competitieve van de game liggen, wat zich het beste uit in de online-modus. Alle logische onderdelen zijn aanwezig en de netcode lijkt nu zodanig gefixt te zijn dat er op alle platformen zo min mogelijk lag aanwezig is (hoewel ik hier zelf op de PlayStation 3 nog sporadisch last van had). Een blik op het internet toont nu al zeer actieve gemeenschappen die geregeld gezellig de nodige rake klappen aan elkaar uitdelen.

Deze game is gespeeld op de PlayStation 3

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Door de toegankelijkheid enerzijds, de diepgang anderzijds en de grote schare fans lijkt Persona 4: Arena een lang leven beschoren. Dat de game wat steken laat vallen op het gebied van verhaalvertelling doet niets af aan dat we hier te maken hebben met een ijzersterke, baardlikkend mooie vechtgame. Eentje die toegankelijk is voor iedereen maar de nodige training en wilskracht vraagt om te meesteren. Met deze woorden kan ik niet anders zeggen dan dat ik hoop jullie snel online te treffen!

8
  • Toegankelijk zonder diepgang op te geven
  • Diverse, evenwichtige personages
  • Baardlikkend mooi
  • Trainen was nog nooit zo prettig
  • Verhaalvertelling soms tergend langzaam
  • Niveau van verhaal verschilt per personage

Plaats een reactie


X
Lees meer over Persona 4: Arena: