Deadpool Review

Recensie | -

“It’s the amazing Deadpool-io!”, schreeuwen drie rondzwevende hoofden met tulbanden op. Typisch Deadpool, als je hem kent. Sterker nog, zo gek is het niet voor een voormalig huurling die aan gruwelijke experimenten twee dingen heeft overgehouden: het super herstellende vermogen van Wolverine en de moeder der psychoses. Deze gekke knar krijgt nu dus z’n eigen game, in een game.

Gestoord personage

Deadpool is zonder meer het meest gestoorde personage uit de stal van de Marvel helden en schurken. Waar hij eerst een sterfelijke schurk was als huurling, is hij nu een spuuglelijke (hij zit onder de littekens), gemaskerde ‘held’ die niet dood te krijgen is. Letterlijk, je kunt namelijk zijn ingewanden er uit trekken, z’n hoofd er af rukken of ‘m doorboren met een stang en dan nog doet het ‘m nauwelijks wat. Dat maakt ‘m een goed personage voor een game, dachten ze bij High Moon Studios (bekend van de Transformers-games) en dat dacht Deadpool zelf ook.

De game begint namelijk met Deadpool die op de bank zit. Na een bom ergens in de verte te hebben laten ontploffen krijgt hij een belletje van de studio dat ze zijn idee voor een eigen game zien zitten en zo snel mogelijk een script op sturen. Daar begint het avontuur en ben je direct al vrij om zijn appartement te verkennen. Bel even met Nolan North (die doet Deadpool’s stem al, dus hij belt met zichzelf), bak een paar honderd pannenkoeken, doe een dutje of kruip even achter de computer om je ‘Facebook’-status te veranderen. Ik zou willen zeggen dat dit de toon zet voor de rest van de game, maar het wordt nog véél gekker.

Deadpool heeft immers zulke psychoses dat alles mogelijk is in zijn belevingswereld. Los van de stemmen in zijn hoofd waar hij bijna non-stop mee praat is zijn wereld vaak veel mooier dan die van anderen. Waar anderen misschien een vrijwel lege kamer met een enkele schurk en een weerloze dame zien, ziet hij een luxe zwemlounge met DJ’s, meiden in bikini, discoballen, een VIP-ruimte en een uitsmijter. Hij kan zich ook op een kermis wanen, waar hij vanuit een bootje moet schieten op cartoonachtige clownen in een schietgalerij, terwijl hij eigenlijk een paar honderd man omlegt in een serie ondergrondse grotten.

Variatie

Je ziet dat de makers het personage zo goed begrepen (wat misschien zorgelijk is, daar ben ik nog niet over uit) dat ze lol hebben getrapt in zijn naam. Zo is er ook een stuk in de game waarin de omgeving plots verandert in een 2D, Zelda-achtige game, waar je ouderwets op een kerker neerkijkt. Vanwege budgetproblemen, weet de studio Deadpool te vertellen. Hij heeft ze namelijk teveel explosies laten maken in het vorige hoofdstuk. De game is dan ook vrijwel één grote mindfuck, want dat is hoe Deadpool de wereld ziet.

Natuurlijk biedt de game meer dan alleen (super toffe) grappen. In Deadpool’s game wordt het script namelijk nauwelijks aangehouden en volgt keiharde actie op keiharde actie. Het gros van de tijd ben je bezig met een paar verschillende aanvallen en combinaties hiervan grote groepen vijanden uit te schakelen. Dit werkt prima, hier en daar gebruikmakend van je speciale aanvallen en het verschillende wapentuig. Je wordt daarnaast ook regelmatig gedwongen de game als third-person shooter te spelen en Deadpool kan middels upgrades over een aardig arsenaal beschikken. Had de hele game onafgebroken uit dit soort actie bestaan dan had ik hem echter na twee uur al uit de console geflikkerd. Want hoewel de meeste animaties en controls wel ok zijn, ziet niet alles er even goed afgewerkt uit en zijn er regelmatig problemen met het camerawerk.

Gelukkig wordt de actie dan ook altijd op tijd afgewisseld met kleine omgevingspuzzels, compleet krankzinnige actie-scenes (schieten vanuit een helikopter, in mijnkarretjes racen), grappen en interactieve tussenscènes. Zo is het moeilijk te vergeten hoe Deadpool in tweeën gescheurd wordt, tig meter naar beneden valt en blijft hangen aan een paar meter ingewanden. Vervolgens krijg je de controle terug en mag je zelf langs de ingewanden omhoog klimmen om ze vervolgens door te snijden. Dit gaat vervolgens, middels een kort tussenfilmpje, weer over in een actiescène waarbij je bovenlichaam vastzit op het hoofd van een vijandige soldaat en je hem bestuurt door met je armen te zwaaien (terwijl je op andere vijanden schiet).

Ik moet bekennen dat ik sceptisch was na het eerste kwartier van de game. Niet alles zag er even goed uit en de gehele game mist een bepaalde afwerking die de grootste games hebben. Ook de humor kan in het begin wat geforceerd overkomen. Daarnaast kom je zelfs slordigheden tegen, zoals toen ik op een gegeven moment met m’n hele lichaam in een kast stond. Maar net op tijd weet de game je te overtuigen, je over de streep te trekken. De humor wordt meer absurd, de omgevingen mooier en grootser en je begint gewoon van Deadpool te houden. Veel is plots vergeven.

Bovendien is er ook veel aan de Marvel-fans gedacht gezien de gastoptredens van Wolverine, Psylocke, Rogue, Sinister, Domino, Cable en meer. Ieder krijgt een toffe introductie in stripvorm en de interacties met Deadpool zijn hilarisch. Mag ik hier trouwens ook nog even snel vermelden dat er Gambit-klonen in de game zitten die in een hoog stemmetje “mon ami!” roepen? Ik heb me daar regelmatig kapot om gelachen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Tegen de tijd dat je de aftiteling voorbij ziet rollen heb je een geweldige rit achter de rug gehad die zich niet snel met andere games laat vergelijken. Natuurlijk, de actie is zo doorsnee als maar kan en vaak beter gedaan, maar het gevoel voor humor is zó perfect dat je zou denken dat Deadpool daadwerkelijk achter de ontwikkeling van de game heeft gezeten. Het heeft misschien meerwaarde als je Marvel-fan bent, maar er is maar één vereiste voor het spelen van deze game: een gevoel voor humor. En een sterke maag misschien.

  • Deadpool, enough said
  • Geweldige grappen / gevoel voor humor
  • Veel afwisseling in alle aspecten
  • Kleine slordigheden in de afwerking
  • Actie is vrij doorsnee / repetitief

Plaats een reactie