Game & Wario Review

Recensie | -

Een jaar geleden ging ik voor het eerst met Game & Wario aan de slag. Wat ik me vooral nog goed herinner, waren de vele problemen met de werking van de Gamepad. De accelerometer hiervan moest constant opnieuw worden gekalibreerd om de minigames fatsoenlijk te kunnen spelen. Gevolg: door de vele onderbrekingen was het lastig om een degelijk idee te krijgen van hoe tof de gespeelde minigames waren.

Goed nieuws voor degenen (waartoe ik ook behoorde) die bang waren dat dit al het spelplezier zou verpesten: de problemen zijn volledig opgelost! Ik maak geen grapje, Game & Wario is één van de schaarse minigame-compilaties die de laatste jaren op een Nintendo-console is verschenen, waarvan de besturing vrijwel feilloos is. De volgende vraag die bij je zal zijn opgekomen is natuurlijk: zijn de minigames het spelen waard? Het antwoord daarop is helaas, zoals met bijna alles in het leven, nogal dubbelzijdig.

Weinig bijzondere multiplayer

Van de zestien minigames zijn er slechts vier bedoeld voor meerdere spelers en helaas behoren drie van deze minigames tot de minste van het stel. Sketch is praktisch hetzelfde als Pictionary, waarbij de ene speler tekeningen maakt op de Gamepad. De andere speler weet niet wat er wordt getekend en moet dit raden. Er zijn genoeg gratis varianten van dit spel (op de mobiele telefoon, of met pen en papier) om Sketch als verwaarloosbaar te zien. Ook Disco stelt weinig voor. In deze ritmegame moeten spelers beurtelings knoppen indrukken op de beat die de ander vervolgens moet herhalen.

Islands, vergelijkbaar met Monkey Target in Super Monkey Ball, is al iets beter. Hier moeten spelers om de beurt enkele kleine wezentjes op een groot rond platform lanceren. Elk deel van dit platform vertegenwoordigt een bepaalde puntenwaarde, maar helaas wordt de uitkomst niet beslist door een verschil in skills. Willekeurige toevoegingen als een rondspinnende multiplier gooien deze wezentjes bij de vleet van het scorebord af, waardoor Islands uiteindelijk een spel is dat puur op geluk leunt. Leuk als je speelt tegen je broertje, minder leuk als je tegen je eeuwige rivaal speelt (in mijn geval Ferdi).

Dit brengt ons bij de laatste multiplayergame, die gelukkig een hoop goedmaakt. In Fruit moet één speler, met de Gamepad in handen, tussen een hoop NPC’s rondwandelen en fruitstukken stelen die verspreid op de map liggen. Aan de overige spelers de taak om de dief te ontmaskeren wanneer alles gestolen is en geloof me: dat is moeilijker dan het klinkt. Eén of anderhalf uit vier is echter een matige score en vier minigames an sich is te weinig content voor een game die zich op grotere minigames richt dan bijvoorbeeld de WarioWare-serie doet.

Hoopvolle singleplayer

De singleplayer daarentegen is een een graadje beter en met een beetje fantasie zijn enkele van deze spelletjes voor solisten zelfs speelbaar samen met iemand naast je op de bank. Dit is vooral het geval met Camera, waarbij je Gamepad fungeert als camera (echt? - red.) om criminelen te fotograferen die zich tussen onschuldige voorbijgangers op straat en in flats bevinden. Als je geen onwijs grote flatscreen tot je beschikking hebt, is het handig om de hulp van je maatje op de bank in te schakelen, die dichter bij de tv gaat staan om de criminelen in kwestie op te sporen en aan te wijzen. Ironisch genoeg maakt dat van deze singleplayer-minigame, samen met Fruit, de leukste multiplayer-minigame.

Verreweg de beste minigame is Gamer, waar ik werkelijk waar een postmodernistische analyse over zou kunnen schrijven. Als de kleine 9-Volt (of broer 18-Volt) speel je ’s avonds laat stiekem op je Game Boy spelletjes die regelrecht uit oudere WarioWare-spellen lijken te komen. Hiervoor gebruik je je Gamepad, maar het tv-scherm zul je continu in de gaten moeten houden. Wanneer je moeder je betrapt op het spelen met je… Game Boy, is het namelijk direct game over. Zorg dus vooral dat je doet alsof je slaapt wanneer ze binnenkomt via de deur, het raam of zelfs (met een knipoog naar The Ring) via de televisie. Slaap echter niet te veel en te lang, want als je ‘Sleepmeter’ leeg is mag je ook opnieuw beginnen. Gamer toont de ware potentie van spelen met de twee schermen die de Wii U biedt en had makkelijk voor een tientje in de digitale winkel mogen liggen.

Verder heb ik vooral lol gehad met nog vier andere spellen. In Taxi vervoer je passagiers terwijl je UFO’s neerknalt en eindbazen verslaat. Pirate ken je misschien nog als Wii U-techdemo uit 2011. Captain Wario schreeuwt, voorzien van een vette beat, instructies waardoor je de Gamepad moet gebruiken om pijlen te blokkeren die van voor, links, rechts en boven op je af komen gevlogen. In het geinige Arrow speel je als Wario en gebruik je de Gamepad als pijl-en-boog om robots en eindbazen van je af te weren. Design heeft me het tekenen van geometrische vormen leren waarderen en bevat bovendien een tweespelermodus als bonus.

Minder bijzonder of soms zelfs ronduit saai, zijn de overige spelletjes. Patchwork, een digitale legpuzzel, wordt op den duur wel lastig maar nooit echt speciaal. Kung Fu is een eentonige platformgame waarbij je vanuit vogelperspectief van A naar B springt, naar de finish skiën in Ski kennen we qua gameplay al van de F-Zero minigame in Nintendo Land en in Ashley moet je als heks op een bezem door 2D- levels vliegen, waarbij je zoveel mogelijk balletjes verzamelt. Bowling doe je met je vingers via de Gamepad, maar ook al bowl je jezelf een ongeluk: echt leuk wordt het nooit. Bird, tot slot, is een geinige knipoog naar Pyoro in WarioWare Inc.: Mega Microgame$, maar een weinig enerverend spelletje waarbij je als vogel vallend fruit moet opvangen, omdat het anders jou of een van de platformen verwoest.

Unlockables

Dit maakt het totaal van zestien minigames (heb je meegeteld?) compleet, waarvan ongeveer de helft ontzettend leuk is en de andere helft maar zo-zo. Toch zul je van alle minigames, ook degenen die weinig om het lijf hebben, alle levels willen uitspelen. Met regelmaat krijg je hiervoor namelijk tokens, die in te wisselen zijn voor geinige hebbedingetjes die variëren van tips voor de diverse minigames tot microgames (jep, zoals in WarioWare) die op zichzelf staan.

In één van de microgames speel je een leraar met een GamePad als hoofd, die aantekeningen maakt op een schoolbord. Op je televisie zie je dat, met zijn rug naar de klas toe, iedereen ligt te slapen. Draai je Gamepad (en dus zijn hoofd) om en iedereen is klaarwakker! Of wat dacht je van het unlocken van alle microgames uit Gamer? Iemands voeten kriebelen met een veer totdat hij huilt van het lachen? Een poppetje met een stem als die van Calimero, die ja of nee antwoordt op alle vragen die je hem stelt? Je GamePad als raam naar een virtuele wereld met poppetjes, die langs dat raam ook jouw wereld zien en zich te pletter schrikken? Stuk voor stuk geinige creaties en er zijn maar liefst 240 unlockables vrij te spelen!

Dit soort lolligheden zorgen ervoor dat ik, mezelf kennende, toch geneigd zal zijn Game & Wario regelmatig op te pakken. Niet omdat het 1001 volwaardige minigames herbergt. Niet omdat de kwaliteit van alle aanwezige spelletjes onwijs goed is. En ook niet omdat er geen betere partygames zijn voor indrinkavonden. Het zijn de creatieve unlockables die ervoor zorgen dat de speelduur van Game & Wario aanzienlijk wordt verlengd en dat de game, op termijn, net zoveel wegheeft van WarioWare als van Wii Play.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

De tijd die je stopt in het uitspelen van de zestien verschillende minigames, zul je ervaren als wisselvallig. Soms heb je de grootste lol om de knappe concepten, soms ben je plichtmatig aan het doorzetten of zul je je zelfs ergeren aan enkele simplistische en eentonige spellen. Maar doorzetten zul je ongetwijfeld, want de unlockables zorgen ervoor dat deze verzameling minigames net wat meer om het lijf heeft dan je in eerste instantie verwacht.

7-
  • Pakweg de helft van de minigames is oprecht tof…
  • Unlockables zorgen voor een gezonde verslaving
  • Volgend jaar promoveer ik met mijn proefschrift over ‘Gamer’
  • … de andere helft stelt niet veel voor
  • Zestien ‘volwaardige’ minigames is toch een beetje weinig

Plaats een reactie