Rogue Legacy Review

Recensie | -

Soms kom je ze tegen: kleine spellen die je worden aangeraden, die er op zich best wel leuk uitzien, en vervolgens briljant blijken. Dit overkwam mij met Rogue Legacy, die mij van harte werd aangeraden door een vriend. Als je gameplay bekijkt, zal de game waarschijnlijk niet direct overtuigen vanwege het eenvoudige 2D uiterlijk en het simpele spring- en hakwerk; het idee achter het spel is iets dat je moet ervaren om het werkelijk te waarderen. En zodra je de game voor het eerst hebt ervaren, zul je op de klok kijken en schrikken van de vele uren die onopgemerkt voorbij zijn gevlogen.

Het concept van Rogue Legacy

Rogue Legacy is vrij simpel: je begint met een ridder die door een kasteel moet lopen, springen en hakken. Deze ridder gaat dood, waarna je uit één van zijn drie kinderen moet kiezen die hem op volgt. Elk kind is een combinatie van verschillende factoren die bepalen hoe hij of zij functioneert. Zo heb je uiteenlopende classes (knight, mage, assassin, barbarian et cetera) die allerlei eigenschappen met zich meebrengen, en er zijn genetische factoren die deze classes op diverse manieren beïnvloeden – of soms niet. Kleurenblindheid zorgt voor een zwart-wit kleurenpalet, en dwafism maakt je opvolger heel klein waardoor je zwaardslag minder bereik heeft, maar je kunt op plekken komen waar personages van ‘normale lengte’ niet kunnen komen. Er zijn meer dan twintig van deze genetische factoren, dus er zijn talloze variaties mogelijk. Wanneer je doodgaat (geloof me, dit zal vaak gebeuren) krijg je drie mogelijk opvolgers waar jij uit moet kiezen, en met dit personage betreed je het kasteel opnieuw… al zal niets hetzelfde zijn.

De game hangt namelijk tussen twee genres in: het is half roguelike en half metroidvania. Je dood is permanent en de levelindeling is iedere keer totaal anders, waardoor je het kasteel telkens opnieuw moet verkennen en constant moet waken voor nieuw gevaar – zoals een echte roguelike betaamt. Maar tijdens je trektocht verzamel je goud, blauwdrukken voor nieuwe uitrusting en runes die nieuwe vaardigheden activeren. Na je dood geef je alles wat je verzameld hebt door aan je opvolger die op zijn/haar beurt upgrades kan kopen. Er is een heuse skilltree (in de vorm van jouw familiekasteel) die zich steeds verder ontvouwt naarmate je meer upgrades koopt, zoals meer health, nieuwe classes, hogere kans op critical hits en ga zo maar door. Verder kun je geld aan nieuwe uitrusting en magische runes besteden.

Ben je klaar met investeren? Dan betreed je het kasteel met de opvolger, inclusief verse upgrades – dus in dat opzicht heeft het iets weg van een metroidvania-game (ontwikkelaar Cellar Door Games noemt het zelf ‘rogue-lite’). Maar voor je het kasteel opnieuw betreedt, moet je al je overtollige goud afstaan aan een kwaadaardig ogend wezen genaamd Charon. Wanneer je personage sterft (ik meen het, dit zal vaak gebeuren), is het dus zaak om met je opvolger al je goud uit te geven; als je een dure upgrade wilt, moet je met één personage goed je best doen aangezien je niet meerdere keren dood kunt gaan en geld kunt opsparen voor de volgende keer. Rogue Legacy is een ouderwets uitdagende game, maar het frustreert nooit. Het werkt juist verslavend.

De geniale uitwerking

Dat komt omdat het concept en de gameplay zo simpel zijn: je loopt en springt door een kasteel, je hakt op vijanden in en gebruikt soms een magische skill. Zo verzamel je een berg geld, waarna je personage sterft. Met de opvolger geef je dit geld uit aan upgrades zodat het allemaal iets gemakkelijker gaat, al is de indeling van het kasteel iedere keer totaal anders en zul je nooit volledige gebieden uit je hoofd kennen. In eerste instantie zul je vrij snel sterven: vijanden rammen/schieten/stompen met slechts enkele rake klappen al het leven uit je levensbalk. Een paar generaties later zul je langer overleven, heb je vijanden sneller dood en is je skilltree (familiekasteel) flink uitgebreid. Tegen die tijd ontdek je dat – hoe willekeurig het kwaadaardige kasteel ook is – er weldegelijk een constante te vinden is: er zijn vier gebieden en deze gebieden bevinden zich altijd op dezelfde locatie. Je begint in het kasteelgebied, maar loop lang genoeg naar rechts en je zult het bos treffen. Reis omhoog en je komt altijd in de toren uit. Deze latere gebieden zitten vol moeilijkere vijanden die meer goud opleveren, en je wil altijd meer goud! Maar je wil natuurlijk niet elke dertig seconden sterven.

Op deze manier reis je steeds verder in de diepe krochten van het kasteel. Je zoekt automatisch meer uitdaging op omdat je meer goud wil verdienen. En omdat de game zo strak bestuurt (vooral met een Xbox 360-controller), krijg je nooit het idee dat je dood onverdiend is; je moet geduldig zijn, goed nadenken over je tactiek en snel reageren, en je hebt hier altijd de mogelijkheid toe. In dat opzicht heeft Rogue Legacy wel wat weg van games als Dark Souls en Dragon’s Dogma, maar de 2D gameplay is een stuk sneller en meer hectisch. De combinatie van ouderwets platformen en hack ’n slashen werkt perfect in deze opzet. Deze mengelmoes van genres en elementen is al vrij briljant uitgevoerd, maar de game is ook nog eens ontzettend grappig.

De parmantige manier waarop je personages met hun zwaard lopen, de soms melige genetische variaties (zoals een overgevoelige darm waardoor jouw held al ruftend door het beeld loopt), en zelfs de tekst in het laadscherm wanneer je het kasteel opnieuw betreedt wordt soms op humoristische wijze aangepast. Ook de speelbare classes bevatten hier en daar een knipoog, zoals de barbarian die een ‘fus ro dah’-achtige schreeuw als unieke vaardigheid heeft, of de shinobe-klasse die je kunt upgraden naar ‘hokage’ (voor alle Naturo-fans onder ons). Het oogt allemaal ontzettend charmant en aandoenlijk, terwijl het een zeer uitdagende en technisch strak ontworpen game omhelst. Het enige minpunt dat ik ervaren heb, is de prijs van alle upgrades. Naarmate je meer vrijspeelt en vordert in de game, wordt alles duurder, zelfs de upgrades die vanaf het eerste moment beschikbaar zijn. Hierdoor kwam het nog weleens voor dat ik na twee of drie pogingen geen nieuwe vaardigheid of uitrusting kon kopen. Dit is uiteraard afhankelijk van de vaardigheid van de speler, maar dit niveau van uitdaging zorgt er in ieder geval voor dat je tussen de vijftien en twintig uur zoet bent met deze ‘kleine game’. Want je gaat veel sterven… echt, ik meen het.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Rogue Legacy is een briljant klein spelletje dat een enorm toffe ervaring biedt. De strakke 2D gameplay wordt perfect gecombineerd met roguelike-elementen, en dit zorgt voor een uitdagende game die onopgemerkt vele uren opslurpt. Dat het ook nog eens erg leuk oogt en goede humor bevat, is de kers op de reeds heerlijke taart. De soms onnodig dure upgrades halen af en toe het tempo iets omlaag, maar deze uitdaging maakt Rogue Legacy wel tot een pittige game die garant staat voor vele uren die in de Bermudadriehoek van vermaak zullen verdwijnen.

9
  • Lekker uitdagend
  • Charmante uitstraling
  • Strakke controls
  • Upgrades soms onnodig duur

Plaats een reactie