DuckTales Remastered Review - Feest voor jong en oud

Recensie | -

Ducktales Remastered is niet de eerste remake die we hebben gezien en het is waarschijnlijk ook niet de laatste. Maar het is wel de eerste waar ik echt enthousiast over ben.

Het leven is een wervelstorm

In de eerste plaats komt dat door de nostalgische waarde die ik aan Ducktales beleef. Als een kind uit de jaren tachtig ben ik opgegroeid met de NES. En alhoewel ik hem zelf niet thuis had, heb ik er dankzij een buurjongetje enorm veel mee gespeeld. Ducktales was daarbij één van mijn favorieten. Aan de ene kant kwam dat omdat ik de tekenfilmserie echt heel cool vond, maar aan de andere kant was het simpelweg een uitstekende platformer. En die sterke platformelementen hebben de tand des tijd enorm goed doorstaan.

Hier in Duckstad

Ducktales (en ook zijn Remastered variant) is in twee opzichten anders dan gemiddelde platformgames. Ten eerste is het voor de speler mogelijk om zelf de volgorde van zijn avontuur te bepalen. Als Dagobert Duck ben je op zoek naar vijf legendarische schatten, die over de hele wereld (en de maan) verspreid zijn. Dit wordt vertaald naar vijf levels en je mag zelf bepalen in welke volgorde je ze speelt. Zodoende is het dus mogelijk om de game te beginnen met het geweldige maanlevel, met misschien wel één van de beste muziektunes in de geschiedenis van games. En de geremasterede versie daarvan is stiekem eigenlijk nog beter.

Auto’s, lasers, vliegmachines

Een tweede verschil is te vinden in de wandelstok. Die stok van Oom Dagobert kan gebruikt worden als pogo, waarmee je hoog springt en alleen op die manier vijanden uitschakelt door op hun hoofd terecht te komen. Ook zijn er diamanten te vinden door met de wandelstok op de grond of in de lucht iets aan te raken. Die diamanten verschijnen uit het niets en leveren een mooi geldbedrag op. Dat geldbedrag kun je eigenlijk zien als de score die je aan een level overhoudt, maar zijn in deze geremasterede versie ook te gebruiken om bepaalde concept art en muzieknummers vrij te spelen.

Dappere helden trekken te velden in Ducktales

Dankzij deze twee elementen voelt Ducktales vandaag de dag nog altijd aan als een unieke platformer, maar het is echt geen game die alleen bedoeld is voor de oude rotten. Waar sommige remakes op gebied van graphics weinig boeiends doen en je het gevoel krijgt met een oude game te maken te hebben, daar is Ducktales van een fantastisch nieuw likje verf voorzien. De levelstructuur mag dan hetzelfde zijn, de look en feel is vanaf de grond af aan opgebouwd. De graphics zien er in HD met hun cartoonachtige uiterlijk werkelijk fantastisch uit en ook is er de moeite genomen om de originele stemacteur voor Dagobert Duck in te zetten. Ook zijn de andere personages van de originele stemmen voorzien. Enig nadeel is dat de Amerikaanse namen van de figuren veel minder cool zijn dan de Nederlandse versies. Govert Goudglans bekt veel lekkerder dan Flintheart Glomgold en dat gevoel krijg je telkens bij elke naam die hoort.

Woohoo!

Lekker vrolijk

Snap je niet waar de headers opslaan of wil je gewoon lekker vrolijk worden, klik dan hier. Nostalgie voor iedereen die in de jaren tachtig is geboren.

Wat redelijk hetzelfde is gebleven, is de pittige moeilijkheidsgraad. Op de normale moeilijkheidsgraad heb je je handen vol met eindbazen van de verschillende levels en moet je niet raar opkijken als je aan je twee standaardlevens en je standaard drie hartjes uiteindelijk niet genoeg hebt om een level te halen. En ja, dan is het gewoon ouderwets het hele level opnieuw doen. Checkpoints redden je dan niet. Wie daar geen geduld voor heeft, kan natuurlijk voor Easy kiezen, waarbij je een oneindig aantal levens hebt en per foutje slechts een half hartje verliest in plaats van een hele.

Uiteindelijk zorgt die pittige moeilijkheidsgraad ervoor dat de game je zeker een uurtje of acht tot tien zoet houdt. Een beetje ervaren speler doet er op Easy trouwens wel maar half zolang over, wat aantoont hoeveel je eigenlijk bezig bent met levels opnieuw spelen. En daar kan vervolgens bijna een uur van af als je de verschillende cutscenes overslaat. Die zijn best wel lang en halen het tempo uit de game. Nu snap ik dat ze er zo in zitten, daar het origineel uitgebreide tekstballonnen had, maar hier en daar had het fijn geweest als je een onbelangrijke zin even kon skippen, in plaats van enkel de mogelijkheid om het complete gesprek over te slaan.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Het hebben van iets te uitgebreide cinematics is gelukkig slechts een klein minpunt op een voor de rest fantastische game. Dit is een remake die zowel voor de oude rotten als voor de nieuwkomers boeiend is, dankzij de gevarieerde en goed uitgewerkte gameplay, prachtige graphics en muziek die je een instant feel good-gevoel geven. Replayvalue kent de game in de vorm van het neerzetten van een betere score en het daarmee vrijspelen van toffe conceptart.

  • Graphics
  • Gameplay variatie
  • Lekker pittig
  • Muziek
  • Cutscenes halen tempo uit game

Plaats een reactie


X
Lees meer over DuckTales: Remastered: