1. Brothers: A Tale of Two Sons Review

Brothers: A Tale of Two Sons Review

Twee broers, de jongste brutaal en nog een tikkeltje bangig, de oudste zelfverzekerd en al aardig volwassen, krijgen de loodzware taak op zich om een geneesmiddel voor hun doodzieke vader te vinden. Alleen het water van een magische bron, ergens ver weg en hoog in de bergen, kan de oude man nog helpen. Het is het begin van het meeslepende en bij vlagen emotionele verhaal van de twee broers.

Grim sprookje

Het duo moet namelijk nogal wat gevaren overkomen voor ze hun bestemming bereiken. Hun avontuur begint nog liefelijk in hun thuisdorpje waar ze in hun vrolijke brabbeltaaltje te maken krijgen met luie brugbediendes, de lokale pestkop en een gevaarlijke waakhond. De sprookjesachtige wereld krijgt echter een steeds donker wordende schaduwkant naarmate de reis vordert. Tegen het einde van de reis lijkt het pittoreske dorpje uit het begin echt duizenden kilometers verwijderd van de duisternis die de twee broers later tegenkomen.

Rustig aan met de Achievements

Brothers: A Tale of Two Sons is zo’n game die niet links en rechts met Achievements strooit. Je kunt de hele game zelfs uitspelen zonder ook maar iets van deze punten binnen te halen. Alleen door enkele ‘easter eggs’ in het spel zelf te vinden verdien je uiteindelijk Achievements. Goed om je heen kijken is dus het advies.

Waar de reis de twee broers brengt is vooral iets om zelf te ervaren en het is des te beter als je er zo weinig mogelijk over weet. De kracht van Brothers zit hem in het ontdekken en ervaren van de ene nieuwe beeldschone omgeving na de andere. Die schitterende wereld doorkruis je op een bijzondere manier: je speelt namelijk tegelijkertijd als allebei de broers.

Op de controller is namelijk een controlstick en trigger gereserveerd voor iedere broer. De trigger dient bij dit alles als een soort universele knop die afhankelijk van die situatie andere dingen doet. Een object vastpakken, een richel grijpen, iemand aanspreken, de game weet een heleboel functies op een logische manier achter deze trekker te verbergen. Dat de puzzels nooit echt lastig worden heeft ongetwijfeld ook met de simpele besturing te maken.

Zoon(s)

Één van de twee broers bedienen mag door de kleine hoeveelheid knoppen die je gebruikt dan wel een simpele klus zijn, twee tegelijk door de bonte levels loodsen is een heel ander verhaal. Bij vlagen voelt het een beetje alsof je tegelijkertijd op je hoofd moet slaan en over je buik moet wrijven. Hierdoor krijg je situaties waarin de ene broer keurig langs alle obstakels weet te lopen terwijl de andere achter het eerste beste rotsblok blijft haken. Je kunt je tenslotte vaak maar op één broer tegelijk concentreren.

Het spel met zijn tweeën spelen ligt daarom voor de hand, maar die optie is (momenteel) nog niet inbegrepen. Er is natuurlijk wel een aardige oplossing te bedenken voor wie niet bang dicht in de buurt van zijn broeder (van een andere moeder) te zitten. Met zijn tweeën kan je prima één controller vasthouden en het spel als één van de twee personages spelen. Het versterkt zonder twijfel je broederlijke band om een enkele controller te delen.

Als je de game alleen speelt heb je na een uur of drie de besturing ook wel goed genoeg onder de knie om de meeste obstakels zonder kleerscheuren te overleven. Tegen die tijd zit het avontuur er echter alweer op. De korte speelduur van Brothers: A Tale of Two Sons wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de ervaring. Brothers past zo thuis in het rijtje van games zoals Journey die je in weinig tijd meer voor personages (die je niet eens kunt verstaan) laat voelen dan menig andere game.

Die prestatie is ongetwijfeld te danken aan de betrokkenheid van de Zweedse filmregisseur Josef Fares die samen met Starbreeze Studio, bekend van games zoals The Darkness en The Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay aan Brothers heeft gewerkt. Het resultaat is een game met een verhaal dat simpelweg werkt.

Deze game is gespeeld op de Xbox 360

Conclusie en beoordeling

None

De fantasierijke, maar ook duistere wereld gecombineerd met het meeslepende verhaal maken van Brothers: A Tale of Two Sons een memorabele ervaring. Dat het ondanks de lage moeilijkheidsgraad soms even knoeien is met de besturing en dat het spel uiteindelijk aan de behoorlijk korte kant is moet wel genoemd worden. Brothers heeft echter het juiste idee en weet er een overtuigende wereld aan vast te knopen.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Schitterende wereld
  • Simpel maar sterk verhaal
  • Minpunten
  • Aan de korte kant
  • Behoorlijk makkelijk
  • Besturing zit soms in de weg

Dit artikel delen

Over de auteur

Thijs Barnhard Redacteur bij InsideGamer en Gamer.nl. Laat mij je uitleggen waarom Spelunky, Overwatch, Hollow Knight, Super Mario World en Burnout Paradise de beste games ooit zijn.

Reacties

  • Klinkt vet en frustrerend tegelijk.

  • De game ziet er echt top uit! Mooie style

  • Heerlijk stijltje, maar wat raar dat het geen 2 controllers ondersteunt. Dat haalt wel veel plezier weg lijkt me.

  • Ik denk dat het idee juist is dat je het daardoor alleen gaat spelen, met 2 mensen wordt de gameplay wat oppervlakkig.

  • Ik heb echt genoten van deze game. Had 'm redelijk snel uitgespeeld, maar vond 'm erg leuk. Ik had geen problemen met de besturing.

  • beetje hoog cijfer. projared's one minute review klinkt al veel een veel realistischer

  • Nooit van die dude gehoord, maar meningen verschillen? Ik heb ook aardig wat 9's en 10en voorbij zien komen.

  • Ben inmiddels ook bezig met de recensie van deze titel en kan Thijs alleen maar gelijk geven. Deze game is één van de betere games die ik dit jaar gespeeld heb. Mag misschien kort zijn, maar het is adembenemend.

  • Fantastisch spel! Besturing ben je zo aan gewend, ook al haal je de broers af en toe door elkaar omdat je automatisch degene die links loopt met de linkeranaloog stick wilt besturen en andersom. Maar dit was nergens hinderlijk en de gameplay die dit oplevert is heel erg leuk! Sommige dingen hadden namelijk wel langer mogen duren, zo goed is de besturing daar in verwerkt (SPOILERtje alert: ik noem even de roeiboot).
    En wat ik nog het fijnst aan de hele game vind is dat er, op wat simpele dingetjes in het begin na, helemaal geen tekst en uitleg aan te pas komt!



    Hij kan af en toe ook behoorlijk emotioneel schokkend zijn deze game. Er is een moment geweest waar ik letterlijk kippevel van kreeg…



    Kan zonder meer in het rijtje Journey, Ico, Shadow of the Collossus en Limbo geschaard worden! :D

  • Ik heb overigens nooit begrepen wat er zo moeilijk aan is om tegelijk op je hoofd te slaan en over je buik te wrijven :S

  • Lijkt me erg leuk

  • Totaal niks van gehoord nog. Ziet er wel zeer tof uit.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren