The Bureau: XCOM Declassified Review

Recensie | -

The Bureau: XCOM Declassified is 2K Marin’s poging om het klassieke XCOM-concept om te zetten naar third-person, en tegelijkertijd het verhaal te vertellen omtrent het ontstaan van deze organisatie in de jaren zestig setting. Hier zijn ze zeker in geslaagd, maar er zitten wel enkele haken en ogen aan deze uitspraak. Op sommige vlakken doet de game meer dan nodig is, terwijl het op andere vlakken iets tekort schiet. Het is duidelijk dat de game een geplaagd ontwikkelingsproces achter de rug heeft, maar dat maakt enkele prestaties des te groter.

Mass Effect-achtig

Zo ben ik continu onder de indruk van de gevechten in The Bureau. Zoals vaker gezegd: The Bureau lijkt qua gevechtsysteem enorm op Mass Effect, want het biedt hetzelfde third-person perspectief. Je bent ook te allen tijden met een team van drie leden, en jij hebt als leider de mogelijkheid om de andere twee medestrijders aan te sturen met bevelen. The Bureau gaat echter een stapje verder en laat jou middels de Battle Focus Mode het strijdveld bekijken in super slow mo, terwijl je met een radiaalmenu jouw teamgenoten opdrachten geeft. Zo bepaal je letterlijk met een soort cursor waar iedere agent moet staan, op wie ze moeten mikken, en of ze een vaardigheid moeten activeren. Je hebt de touwtjes volledig in handen en jij bent verantwoordelijk voor de levens van jouw manschappen.

Dat is een zware taak, want zoals een goede XCOM-game betaamt bevat ook deze game de zogenaamde permadeath-feature: wanneer één van jouw agenten neergaat, moet je hem binnen een paar seconden overeind helpen, anders is hij permanent overleden en kun je hem niet meer oproepen. Het third-person shooterperspectief maakt de game dus absoluut niet tot een eenvoudige knaller waarin je al rennend je vijanden afschiet, de game vereist dat je constant tactiek hanteert. Met slechts een paar rake schoten gaan de XCOM-agenten al naar de grond waardoor je elke situatie goed moet inschatten, en dit is de kracht van de game.

Tactische opties

Dit heeft te maken met de verschillende classes die jouw agenten kunnen zijn. De Recon is een sluipschutter, de Commando is de taaie soldaat, de Engineer is de techneut die mijnen en turrets kan plaatsen, en de Support ondersteunt/beschermt voornamelijk. Elke class heeft zo zijn eigen skill tree met diverse vaardigheden waar jij uit moet kiezen. Zo krijgt de Recon op level 3 de mogelijkheid om onzichtbaar te worden, of een holografische projectie van zichzelf te plaatsen als afleiding, en het is aan jou om te kiezen welke vaardigheid je interessanter lijkt. De eerste paar missies zijn dan ook een goede indicatie van hoe de gevechten in elkaar zitten, zodat je een degelijke indruk krijgt om te bepalen welke vaardigheden het beste bij jouw speelstijl passen. Dat is belangrijk, want de vaardigheden zijn de elementen die er voor zorgen dat je als winnaar uit de strijd komt.

Elke gevechtssituatie biedt tal van tactische opties. Er is bijvoorbeeld een verhoging die uitzicht biedt over het gehele strijdveld – wat altijd handig is – maar om deze te bereiken moet je wel enig vijandelijk vuur trotseren. De aliens rennen uiteraard ook op deze positie af, dus als je te laat bent zit je vast op een klote positie en moet je alles op alles zetten om te overleven. Jouw beslissingen hebben een enorme impact op het verloop van elk gevecht, en dat voert de druk op. The Bureau weet het gevoel op te wekken dat je een leider bent en dat jouw tactische beslissingen de doorslag geven omdat dit werkelijk het geval is. Wanneer ik mijzelf en mijn manschappen uit gemakzucht op een matige positie plaatste, werden we vanuit de flanken beschoten en eiste de game mijn onverdeelde aandacht om dit weer recht te zetten – wat gepaard ging met heel veel geschreeuw en hulpkreten van mijn agenten. Wanneer ik van tevoren het strijdveld bekeek en een goed plan opstelde, verliepen gevechten aanzienlijk beter. De gevechten en het tactische aspect vervullen hun functie volledig.

Battle Focus Mode

Technische probleempjes

Tijdens het spelen van de reviewcode op Steam, liep het spel meerdere keren vast. Uiteraard is dit niet volledig representatief voor de uiteindelijk versie en er zal nog een patch volgen op de dag van release, maar ik wilde dit wel even melden aan pc-bezitters. De consoleversies hebben we hier nog niet op kunnen testen.

De besturing speelt hier een grote rol in, al is deze niet feilloos. De Battle Focus Mode is duidelijk, overzichtelijk en functioneert naar behoren. Het menu en de game zitten jou niet in de weg tijdens het maken van tactische keuzes; wanneer je manschappen verplaatst of vaardigheden activeert, is het meteen duidelijk of je vanuit de flanken geraakt kan worden, hoe groot de kans is dat je vijanden raakt, et cetera. De cursor waarmee je exacte orders geeft is gemakkelijk te bedienen, al blijft deze soms onnodig hangen in de omgeving. Het is begrijpelijk dat deze niet door alle muren en objecten mag bewegen, maar wanneer ik een landmijn over een klein ravijn wil gooien, blijft de cursor hangen omdat er geen ondergrond is waar deze zich over kan bewegen terwijl de overkant wel bereikbaar zou moeten zijn. In theorie zou je de cursor dan om de ravijn heen moeten bewegen, zoals je dat ook met een personage zou doen, maar deze mogelijkheid wordt weer beperkt omdat je (logischerwijs) een beperkt gebied hebt waarin je vaardigheden kunt activeren. Dit probleem tref je slechts enkele keren door de gehele game en het maakt het spel op geen enkele wijze onspeelbaar, het toont echter wel aan dat dit soort details niet volledig zijn uitgewerkt.

Goede art, matige animaties

Die uitwerking is wel weer terug te vinden in het grafisch design en de verhalende achtergrond van de game. The Bureau speelt zich af in de jaren zestig waarin de VS volledig beheerst was door paranoïde tegenover de Sovjet-Unie, en dat is in alles te merken. Vooral hoofd van het XCOM-programma, Myron Faulke, is een duidelijke representatie van deze houding. De Duitse Dr. Heinrich toont op zijn beurt weer aan hoe twijfelachtig veel mensen waren tegenover iemand van Duitse komaf, ongeacht zijn of haar rol in de Tweede Wereldoorlog. Verder ogen omgevingen (voor zover ik dit kan weten) waarheidsgetrouw en ik waande me dan ook snel een soort Man in Black in 1962. De setting en de art zijn dik in orde.

Ditzelfde kan ik niet zeggen over de animaties. Wanneer personages met elkaar in gesprek raken, animeren hun gezichten ietwat schokkerig en onbeholpen. Nu draait de game niet per se om de dialogen, maar ze spelen zeker een wezenlijke rol in de game en ze zijn de grootste manier om binding te krijgen met andere personages, dus het is jammer om te zien dat de game hier iets tekort schiet. Andere animaties, zoals koprollen of het activeren van deuren, zijn ook ietwat stijfjes. Wellicht is het volgende een domme observatie, maar het viel mij op hoe een animatie uit Mafia II opnieuw gebruikt is voor het indrukken van knoppen. Dit laatste is geen enorm minpunt te noemen, al geeft het wel aan dat de kwaliteit van de animaties niet bovenaan het lijstje stond.

Een aspect dat een stuk belangrijker is voor ontwikkelaar 2K Marin, is het verhaal. Dit beslaat ongeveer twaalf tot vijftien uur en het laat zien hoe XCOM is ontstaan en het geeft meer inzicht in de achtergrond van de bekende XCOM-aliens – en meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen zonder iets te verklappen. Wat ik wel kan bespreken is het tempo van het verhaal en hoe ik niet met elk personage evenveel meeleefde, waardoor niet alle emotionele momenten even sterk op mij overkwamen. Hoe dan ook is de spil van deze game tactiek. Maar tactiek is iets anders dan strategie.

Een alternatief, maar geen perfecte symbiose

Want waar jij in andere XCOM-games ook bepaalt welke technologie als eerst ontdekt moet worden en hoe jouw basis zich moet ontwikkelen, laat The Bureau dit achterwege. Nieuwe wapens vind je in de omgeving en vereisen geen nader onderzoek, net zoals de geavanceerde rugzakken die jou bonussen opleveren tijdens de gevechten. Wellicht zou het interessanter zijn geweest als hoofdpersoon William Carter in een gesprek met ingenieurs mocht bepalen welke gevechtsuitrusting ontwikkeld moet worden, maar The Bureau biedt deze strategische mogelijkheid niet. Het draait volledig om de gevechten en de tactische beslissingen die jij hierin maakt.

Daarmee is de game niet voor iedere XCOM-fan aan te raden. Indien de langetermijnplanning jou het meest aanspreekt in de andere XCOM-titels, is The Bureau niet voor jou weggelegd. Hiermee spreekt het echter weer een andere groep gamers aan, zoals liefhebbers van tactische shooters, al zou een perfecte symbiose wellicht interessanter zijn geweest. Ben je een fan van de third-person actie zoals je die in Mass Effect ervaart, dan is dit een ideaal alternatief. Wil je een game die snel en vlug denkwerk vereist, en jou op actievolle wijze uitdaagt, zet The Bureau dan op de hoogste moeilijkheidsgraad en je zult geheid veel plezier uit de game halen.

Deze game is gespeeld op de PC

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

The Bureau: XCOM Declassified biedt een kijkje op de geschiedenis van XCOM en doet dit middels tactische third-person shooter actie. Het gelukkig geen domme knalgame, want het vereist weldegelijk tactisch denkwerk en een goed plan van aanpak, en daarmee blijft het trouw aan XCOM. Omdat de game zich volledig focust op tactiek en strategie buiten beschouwing laat, blijft het hier ook echter bij en dat maakt de game voor een deel van de XCOM-fans minder interessant. Daar tegenover staat dat mensen die geen strategische beslissingen willen nemen en zich volledig willen richten op tactische gevechten, genoeg vermaak zullen vinden in The Bureau: XCOM Declassified. Ze zullen alleen wel enkele schoonheidsfoutjes door de vingers moeten zien.

8
  • Tactische gevechten
  • Diverse classes
  • Permadeath
  • Jaren zestig art-style
  • Stijve/houterige animaties

Plaats een reactie


X
Lees meer over The Bureau: Xcom Declassified: