Shadow Warrior Review - Hakt er op los

Recensie | -

‘Een man in de schaduw is een man niet gezien.’ Je zou dan ook denken dat Shadow Warrior een game is, die gaat over een strijder die vecht in de schaduw. Misschien een stealthgame, of een mix tussen Splinter Cell en Dishonored? Nee, onze man in de schaduw staat liever in de spotlights. Zijn katana net geslepen, gepoetst, misschien zelfs met dertig vers gesneden lijken om zich heen. Kleinigheden als je beseft wie er in het spotlicht staat en wat z’n rol gaat zijn in het redden van het universum.

Shadow Warrior is de reboot van de gelijknamige game uit 1997 en weet de essentie van het origineel in een vernieuwd jasje te verkopen. Onze held Lo Wang krijgt een klus om een zeldzaam zwaard voor twee miljoen dollar over te kopen. Indien de desbetreffende persoon niet wil meewerken mogen hij en zijn complete bewaking betalen in bloed, hun bloed om toch even duidelijk te zijn. Nadat je de “betaling” succesvol hebt afgerond, heb je nog maar met één persoon af te rekenen: de drager van de Nobitsura Kage. Wat als een rustige middag begon, gaat helemaal mis. Lo Wang bevindt zich in het midden van een demoneninvasie en treft de drager van het zwaard, zonder het zwaard, dood aan. Lo Wang sluit een pact met een demoon genaamd Hoji; Hoji zal Lo Wangs leven redden en hem magische krachten geven op de voorwaarde dat ze de Nobitsura Kage alsnog verkrijgen. Een klassieke win-win-win deal waar iedereen blij van wordt, tenminste zo denkt onze held (nu nog).

Een kleine game met een grote schaduw

Lo Wang en Hoji gaan vanaf dit moment op zoek naar de Nobitsura Kage, een zwaard zo sterk dat zelfs de sterkste demonen er bang voor zijn. Tijdens je avontuur bezoek je klassieke Japanse dorpen, verschillende tempels, stukken jungle en ijzige omgevingen. Grafisch niet de mooiste game, maar het kent momenten dat je toch eventjes stil staat en geniet van de geweldige omgevingen. Momenten die hoogst waarschijnlijk benadrukt worden door een gevatte opmerking van Hoji of Lo Wang zelf. Boven alle andere elementen is de gameplay toch de kracht van Shadow Warrior. Verwacht niks revolutionairs of unieks. Verwacht een game waarbij de gameplay klopt, lekker aanvoelt en heerlijk wegspeelt. Shadow Warrior speelt vergelijkbaar als een klassieke Doom game: veel guns, power-ups, eindeloos veel ammo en honderden vijanden. Nu kent dit genre gewoonlijk niet veel diepgang, maar Shadow Warrior heeft ons hierin verrast.

Lo Wang heeft naast zijn scherpe opmerkingen en geweldige on-liners, een behoorlijk arsenaal aan wapens die elk individueel te upgraden zijn. Denk hierbij aan sterkere schoten voor je kruisboog tot een slagpin voor je revolver waardoor je western style (sneller) kan schieten. Helaas zijn er twee dingen die een knelpunt kunnen vormen tijdens het spelen. In elk level is geld te vinden, maar het is nooit genoeg om alles te upgraden. Je moet dus kieskeurig zijn welke upgrade je kiest. Dit is op zich niet zo’n probleem, maar het eindeloos zoeken naar geld haalt het tempo ontzettend uit de game wat op den duur kan storen. Hiernaast zijn de upgrades behoorlijk duur en, voor je gevoel, behoorlijk uit balans. De hoge kosten tegenover de zwakke upgrades maken het upgraden soms wat frustrerend. De wapens doen hun taak wel, maar je mag toch echt verwachten dat een rocketlauncher meer schade doet dan een kruisboog die wat harder kan schieten.

Nu zou je denken dat de geweren een groot onderdeel van het spel zijn, maar eigenlijk trekt één wapen het touw gedurende de hele game. De katana is één van de meest essentiële elementen in Shadow Warrior aangezien dit het wapen is waar het spel om draait, maar ook het gros van de gevechten mee aangaat. Het hakken geeft niet alleen een visueel spektakel van lichaamsdelen, daadwerkelijk mikken waar je slaat is van essentie voor de hoek van de snee en het lichaamsdeel die je van de vijand ontneemt. Zo kun je bazen onschadelijk maken door hun arm er af te hakken of is een vijand net wat minder gevaarlijk als hij beenloos over het veld kruipt.

Naast het geld voor je upgrades word je beloond met ‘karma’ punten die je verdient door zo spectaculair mogelijk te doden. Hoe bloederiger, hoe gevarieerder, alles draagt bij aan je karma score die je later weer inruilt om nieuwe skills vrij te spelen. Zo leer je nieuwe aanvalstechnieken met je zwaard en/of hou je het langer vol in het heetst van de strijd. Je powers zijn hier los van vrij te spelen. Zo nu en dan vind je een kristal die je kunt gebruiken om een power, of een upgrade van een bestaande power, vrij te spelen. Kies er voor om jezelf meer en/of sneller te genezen, je powers vrij te spelen om iedereen in je omgeving de lucht in te gooien of een power waarmee je zelfs de hardste klappen eventjes incasseert.

Eenvoudigheid geperfectioneerd

De vijanden komen in grote getallen op je af en worden regelmatig geassisteerd door verschillende sterke vijanden. Deze gevechten dwingen je bijna om zo gevarieerd mogelijk te spelen en op de juiste momenten je powers in te zetten. Dit is niet alleen belangrijk om te overleven, het ziet er ontzettend vet uit en de voldoening van de gevechten is kortweg heerlijk te noemen. Je zoekt in elk gevecht naar de perfecte harmonie tussen zoveel mogelijk schade doen en daadwerkelijk in leven blijven. Nu is dat niet het enige wat diepgang aan het spel geeft. Elke vijand kent één of meerdere zwakke plekken die je tijdens het spelen ontdekt. Van headshots, specifieke wapens, tot het raken van zwakke plekken op het lijf, je bent altijd op zoek om demonen zo snel en bruut mogelijk uit te schakelen. Zeker op een hogere moeilijkheidsgraad werkt deze combinatie tussen skills, powers en zwakke plekken zenuwslopend goed, en brengt net die laag diepgang die vergelijkbare games toch altijd missen.

Shadow Warrior is geen game zonder foutjes, maar kent desondanks zijn bugs, rare knoppenindeling en kleine imperfecties toch genoeg inhoud om je de hele rit bezig te houden. Met zeventien chapters en zo’n acht tot zestien uur (verschil zit hem in het feit of je alle zijpaden wil bewandelen of niet) aan gameplay biedt de game al een stevige basis. De verschillende niveau’s en het willen perfectioneren van je speelstijl, zelfs als je de game al hebt uitgespeeld, blijft ontzettend hangen. Shadow Warrior is een game waar je lekker schiet, raggt, vijanden verslaat, maar genoeg uitdaging biedt om het spannend te houden.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Shadow Warrior doet exact wat het moet doen. Het is een ode aan het authentieke shooter genre zoals we dat kennen bij Duke Nukem, Serious Sam of het originele Shadow Warrior. Het is een razendsnelle shooter waarbij je je absoluut niet druk hoeft te maken over teamplay, dekking zoeken of in de shaduw te moeten verstoppen. De balans tussen snelheid, skill en tactisch vijanden uitschakelen maken Shadow Warrior een ontzettend leuke game die dit relatief “duffe” subgenre opnieuw leven in blaast. Shadow Warrior is een verassing die tot het einde blijft boeien. De humor en het verhaal houden je aandacht de hele rit vast, maar de gameplay kan soms een beetje repetitief aanvoelen. Het belangrijkste is dat de game gewoon leuk is, van begin tot eind.

8-
  • Snelle en tactische gameplay…
  • Het verhaal
  • Lo Wang als one-liner baas
  • … die met vlagen repetitief is
  • Balansproblemen wapens
  • Rare knoppenindeling

Plaats een reactie