1. Beyond: Two Souls Review - Verbluffend grotesk

Beyond: Two Souls Review - Verbluffend grotesk

De grens tussen groots en grotesk is flinterdun. Beyond: Two Souls mikt op de eerste categorie, met filmsterren, Hollywood-spektakel en een script zo dik dat James Joyce het er benauwd van zou krijgen, maar belandt aan de overkant.

Voor iedereen die ons contentbombardement over de game heeft gemist, nog even kort: Beyond: Two Souls gaat over Jodie Holmes, een meisje met een gave. Die gave in de vorm van geest Aiden beschermt haar, maar dient ook als gameplay-element. Je speelt afwisselend met Jodie en Aiden, in een reeks losse scènes die in achronologische volgorde vertellen over de jeugd, pubertijd en adolescente jaren van Jodie en haar bovennatuurlijke boezemvriend. Beyond: Two Souls is een game van de markante studio Quantic Dreams, die we kennen van Heavy Rain en Fahrenheit. De hoofdrollen in Beyond worden gespeeld door Hollywood-zwaargewichten Ellen Page en Willem Dafoe. Adem uit.

Welke PlayStation 4?

Waarom deze droge feitenopsomming? Omdat we willen voorkomen dat deze recensie langer wordt dan het tweeduizend pagina’s dikke script van Beyond. Dat script vertelt een verhaal over de enige zekerheid in ons leven: de dood. De game doet dat via een reeks scènes waarin Quantic Dream en de acteurs werkelijk alles uit de kast halen om de speler omver te blazen en weer mee te sleuren, te emotioneren en te verbluffen, te laten ervaren en te laten spelen. Dat lukt gedeeltelijk.

Beyond blaast je af en toe inderdaad van je stoel af, met prachtige graphics waarvan de PlayStation 3 zelf niet eens wist dat ‘ie ze in zich had. Gezichten zijn bijna natuurgetrouw en een aantal spectaculaire scènes denderen zo overtuigend over je scherm dat je geneigd bent je PlayStation 4 pre-order per direct af te zeggen. Nu houdt de game die standaard helaas niet van begin tot eind vol. De rustige scènes zetten je weer met beide benen op de grond, met graphics die ‘gewoon’ vergelijkbaar zijn met andere titels op de huidige generatie spelcomputers.

Zakgeld

Het uiterlijk staat uiteindelijk in dienst van de complete ervaring, en om die ervaring is het Beyond te doen. Quantic Dream onderscheidt zich al jaren met ambitieuze projecten die een brug proberen te slaan tussen game en film, en experimenteert er daarom graag op los met de balans tussen cutscene en interactieve elementen. Ditmaal zijn die elementen verdeeld over Jodie en Aiden. Als Jodie loop je vrij rond (ditmaal zonder R2 ingedrukt te houden), gebruik je de rechterstick voor interactie met de omgeving, ram je op en zwiep je met je controller tijdens quick-time events, en – geloof het of niet – beweeg je in enkele hoofdstukken als een ware Marcus Phoenix van cover naar cover. Als Aiden (te activeren met driehoekje) vlieg je vrij rond om dingen om te gooien, verwondingen te helen, en zo nu en dan iemand te force choken.

Die afwisseling is enerzijds geslaagd, omdat je gewoonweg veel méér te doen hebt dan in Heavy Rain. Anderzijds vraag je je af waarom je een uitgebreide CIA-training krijgt voor het Gears of War-gedeelte (nou ja), terwijl je dit later maar twee keer daadwerkelijk gebruikt. Ook geeft Beyond je te weinig vrijheid in de Aiden-modus. Zoals eerder gezegd in deze preview werk je gewoonweg een reeks handelingen af, zonder daadwerkelijk een keuze te krijgen wélke krachten van Aiden je daadwerkelijk toepast. Beyond maakt je zo lekker met een machtig gameplay-element, maar houdt zelf de macht der controle over wat je allemaal met je gave mag uithalen. Alsof je zakgeld krijgt terwijl je moeder bepaalt wat je er van mag kopen, of zo. Een gemiste kans.

Wél hebben je acties daadwerkelijk invloed op het spelverloop. Beyond ontpopt zich vooral na een tweede speelsessie tot interactief verhaal op microniveau, waar falen tijdens quick-time events niet resulteert in jouw dood maar het skippen van complete scènes. Je kan de controller voor je neerleggen en niks doen, maar dan mis je wel een aantal van gruwelijkste momenten van Beyond. Al rennend, vliegend, springend krijg je ook onbewust keuzes. Loop bijvoorbeeld door in een bepaalde scène in een trein en je mist een spektakelstuk dat je wél had meegemaakt als je al eerder een ruit doortrapt en het dak van de voortdenderende intercity beklimt.

Uncharted-nostalgie

Het overkoepelende verhaal van Beyond beïnvloed je er echter nauwelijks mee; de grote lijnen zijn vooraf bepaald en een aantal keuzes leiden hooguit tot het in leven blijven dan wel overlijden van enkele randpersonages. Het vreemde is dat Beyond er niet in slaagt deze, en eigenlijk alle, personages emotioneel onmisbaar te maken. Dat heeft twee oorzaken. Ten eerste is de Christopher Nolanesque verhaalopzet wel gedurfd en redelijk geslaagd (aan het einde vallen de losse puzzelstukjes op hun plek), maar krijgen sommige personages daardoor niet meer dan één hoofdstuk aan screen time. Aan het einde verwacht de game expliciet dat je een emotionele band met ze hebt opgebouwd die er niet is.

Oorzaak nummer twee is het script. Niemand zal er aan twijfelen dat Ellen Page en Willem Dafoe twee getalenteerde acteurs zijn, maar de dialogen waar zij mee te maken schieten hun kwaliteiten soms voorbij (denk Juno met verbeten gezicht: “I’ll kill EVERYONE”). Tijdens het spelen bekroop ondergetekende enige Uncharted-nostalgie. Waar Nathan Drake, Sully en Elena in de meest absurde situaties nog klinken als mensen, zijn Jodie en haar omgeving wars van andere emoties dan boos en verdrietig. Het gevolg is dat Ellen Page schreeuwt en fluistert, maar amper de ruimte krijgt om te overtuigen als persoon. Oh, en waarom heeft ieder personage zijn mond pertinent openstaan?

Schaalvergroting

Nog een probleem is de geloofwaardigheid van het verhaal, of een gebrek eraan. Beyond begint als een sterk in de realiteit gegronde paranormale thriller, met een meisje in de hoofdrol dat door alles en iedereen gebruikt en misbruikt wordt. Het bovennatuurlijke blijft gehuld in mysterie en Jodie ontwikkelt zich tot moderne Jezus Christus voor haar directe omgeving. Hier is Beyond krachtig, emotioneel, duister en mysterieus, als een goede X-Files-aflevering. Quantic Dream laat – net als The X-Files in de laatste paar seizoenen – Beyond op tweederde van het verhaal echter ontsporen. Alle bovennatuurlijke stoppen gaan los, elke sluier van mysterie wordt weggetrokken en de game trekt een aantal immense plottwists uit de kast.

Deze schaalvergroting doet Beyond: Two Souls de das om. Waar we Heavy Rain nog zo konden waarderen om de persoonlijke tragedie, vraagt Beyond zó veel suspense of disbelief van zijn spelers dat het bijna onmogelijk is om je nog in te leven in alle prachtige chaos op het scherm. Beyond ligt daarom dichter bij Fahrenheit dan Heavy Rain en slaat net als eerstgenoemde door naar het belachelijke. Het is een verhaal van het grote gebaar, waar het juist geprofiteerd had van meer subtiliteit.

Dat maakt Beyond absoluut geen slechte game. Het machtige gevoel wanneer je voor het eerst losgaat met Aiden, de duizelingwekkende actiescènes en de gedetailleerde snoet van Ellen Page hebben we stuk voor stuk nog niet eerder gezien in een game. De totale speelduur van een kleine tien uur wordt opgerekt met de mogelijkheid om losse hoofdstukken te herspelen, andere keuzes te maken en zo elke scène proberen te zien te krijgen. Deze elementen maken Beyond de moeite waard. De verstoorde balans in gameplay en verhaal gooit echter teveel roet in het eten voor een bovennatuurlijk hoog cijfer.

Conclusie en beoordeling

7,5
Beyond: Two Souls is verbluffend. In positieve zin dankzij zijn ongeëvenaard filmische actiescènes; in negatieve zin door de uitnodigende maar beperkte gameplay. En wat begint als een spannend emotioneel verhaal ontaardt in een groteske vloedgolf van paranormale poeha. Daarmee is Beyond meer spirituele opvolger van Fahrenheit dan van Heavy Rain.
  • Invloed op spelverloop...
  • Vaak prachtig
  • Meer game dan Heavy Rain
  • ...maar weinig invloed op het hele verhaal
  • Ontspoort aan het einde
  • Aiden een gemiste kans

Dit artikel delen

Over de auteur

Arthur van Vliet Eindredacteur van Gamer.nl. Houdt van Grim Fandango, The Last of Us en Mass Effect 2.

Reacties

  • Hmm, ik ben hier toch nog steeds benieuwd naar. Wisselende cijfers van andere sites (een 8 en een 4 komen allebei voor) met allemaal overtuigende argumenten. Ik denk dat het er uiteindelijk toch vooral op neerkomt waar de speler van houdt qua verhaal. Als deze rond de €30,- is, ga ik hem zeker halen!

  • Dat dacht ik ook toen ik de eerste cijfers en reviews las, het komt aan op smaak. Zo zat dat met Heavy Rain ook een beetje. Beetje een Vendetta idee…..of je vind het geweldig of je haat het intens ;)

  • mdog93, ik denk dat dit een spel is waar je niet op de review mag voortgaan. Of je moet zelf de reviewer zijn. Het spel heeft net zoals Heavy Rain ook niet de moeite gedaan om een zoveelste eenheidsworst te worden. Hield je van HR is de kans groot dat dit je ook zal plezieren en hoef je niet te wachten. Houd je van eenheidsworst, kun je beter op je honger blijven zitten.

  • Dat een game geen eenheidsworst is maakt het nog niet goed. Steeds meer games krijgen bijna automatisch hogere cijfers omdat ze "iets unieks" doen.

  • Wauw, dat is een behoorlijk tegenvallend cijfer voor een game waarbij de verwachtingen zo hoog waren…

  • 7,5 is toch een ruime voldoende? Of moet elke aardige game een 10 krijgen?

  • Sommige sites geven deze game een 9 sommige een 4 en alles wat daar tussen zit. Je moet eerst maar van houden. Bovendien is een 7,5 nog steeds een mooi cijfer

  • Nee natuurlijk niet, maar bij een game waar zoveel aandacht voor is en waar de verwachtingen zo hoog zijn, vind ik dit een verrassend cijfer.

  • Mooi hoe je tegenwoordig al niet eens meer kan zeggen dat een cijfer tegenvalt zonder dat er "moraalridders" komen die je dan terecht wijzen. Een 7,5 is voor een game als deze, een game die qua kwaliteit hetzelfde aanvoelde als een "the last of us", zeer zeker wel tegenvallend.

  • Wat Furyan zegt.
    Daarnaast, ik ga niet +/- 60 euro uitgeven aan een game die geen 8, 9, of 10 heeft gekregen van meerdere websites. Een 7 vind ik misschien 30 euro waard.

  • Een cijfer zegt tog geen ene drol? Het gaat er toch om of de game elementen bevat die jou aanspreken? Als je van verhalende games houd is dit een must. Hou je meer van knallen dan is dit spel niks voor jou. Van mij zouden ze cijfers helemaal weg mogen laten.

  • En daarom ben ik nog steeds voorstander van demo's, dan krijg je een veel beter beeld van de game

  • Ach ja GTA krijgt een 9,8 en dat is totaal onterecht dus, wat betekent dit eigenlijk?



    Een 8 vind ik een mooi cijfer. 7,5 is niet echt goed, maar ook niet slecht.



    Maar goed nieuws voor de 360-fanboys.

  • GTA is hype, The last of Us is een masterpiece:) geen game dit jaar die dat evenaart. ook geen next gen.

  • Klopt. Geen één game kan tippen aan The Last Of Us. Het cijfer van TLOU is inderdaad terecht.



    Deze game was ik sowieso niet van plan om te halen, Heavy Rain vond ik ook niks. Hou niet van dat interactieve.



    evenaard moet trouwens met een T. Moet je even verbeveren.

  • The Last of Us mag wel tof zijn, maar het verhaal van Beyond Two Souls vind ik dus zoveel beter. (Ja ik heb de game uitgespeeld) bij reviews moet je sowieso nooit alleen naar de cijfers kijken maar juist wat er in de review staat, het gaat inderdaad of de elementen jou aanspreekt. Ik neem de cijfers sowieso nooit serieus bij gaming websites. En wtf? Een 7.5 is hoger dan middelmatig.

  • Ik heb de game zojuist ook uitgespeeld, en ik moet zeggen dat ik het een geniale game vind! Het is echt een kwestie van smaak, dus ik snap ook dat er mensen zijn die de game niet goed vinden. Maar ik vind niet dat je TLoU kan vergelijken met beyond. Het zijn 2 totaal verschillende games met andere insteken… Maar het zijn allebei topgames!

  • geloof mij, dat cijfer is veel te laag! grafix zijn niet meer normaal, animatie is niet meer normaal zo goed, verhaal is echt boeiend!



    het is niet iedereen zijn kopje thee, dat geloof ik zeker.



    Gister 5 uur gespeeld en me gigantisch vermaakt!



    Gta een 10- dan deze minimaal 8,5

  • BtS wil de gamer emotioneel raken maar slaagt hier maar gedeeltelijk in naar mijn mening. The last of us doet dat wel, omdat het verhaal zonder te veel poespas zo puur is en de gameplay beter aanvoeld dat je wel emotioneel betrokken wordt of je wil of niet.

  • Ook TLoU verdient geen 10

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord