Foul Play Review - Beat ‘em up + Rock Band + het Monopolymannetje?

Recensie | -

Beat ‘em ups worden steeds vaker gecombineerd met andere genres, omdat ‘simpelweg iedereen kapot meppen’ vaak iets te oppervlakkig is – tenzij het vechtsysteem extreem goed werkt, en dan nog is de kans aanwezig dat een beat ‘em up repetitief aanvoelt. Foul Play is echter een originele combinatie van genres: namelijk een ‘beat ‘em up’ en een ‘muziekgame’. Het resultaat is een behoorlijk leuk spelletje dat toch het gevoel van herhaling niet volledig weet te ontglippen.

Beat ‘em up + Rock Band + het Monopolymannetje?

Met Foul Play combineert ontwikkelaar Mediatonic het beat ‘em up-genre met muziekgames door één simpel element toe te voegen: een publiek. De game is namelijk een toneelstuk dat opgevoerd wordt eind negentiende of begin twintigste eeuw. Hoofdpersoon Baron Dashforth – die verdomd veel gelijkenis vertoont met het Monopolymannetje – vertelt het publiek van zijn eerdere avonturen. Hij is demonenjager van beroep, dus hij is al velen keren op pad gegaan met zijn hoge hoed en wandelstok om allerlei onaards gespuis te verslaan. Samen met zijn hulpje Scampwick trekt Baron Dashforth de wijde wereld in om zijn nobele beroep uit te voeren, althans, zo vertelt hij vanaf een podium.

Want de gehele game is dus een Victoriaans toneelstuk, waardoor het verhaal tweeledig is: het gaat voor een groot deel over de avonturen van Dashforth en Scampwick die bovennatuurlijk vijanden bevechten, maar een deel van het verhaal doorbreekt de vierde muur en betrekt het optreden bij de belevenis. Zo is het van belang dat je het publiek tevreden houdt door een goede prestatie af te leveren op het toneel. In plaats van een levensmeter is er alleen een combometer, en er is een balk die de tevredenheid van het publiek meet. Door niet geraakt te worden en lange combo’s te maken, vermenigvuldig je jouw score en wordt het publiek enthousiast. Hiermee vul je de ‘tevredenheidsbalk’, een score die wordt uitgedrukt in één tot vijf sterren. Het is een systeem dat we kennen van muziekgames als Rock Band en het is zeer effectief in zijn doel.

Acteerprestaties

Je wilt namelijk niet geraakt worden en je wilt comboreeksen zo lang mogelijk aanhouden, dus je gaat efficiënter met je moves om. Tot deze moves behoren diverse counters, aanvallen en een ontwijkende manoeuvre. Vijanden vertonen een klein logootje boven hun hoofd wanneer ze op het punt staan een aanval uit te voeren zodat je in principe altijd de mogelijkheid hebt om dit te counteren. Ik zeg bewust ‘in principe’, want in praktijk is het slagveld soms zo chaotisch dat je het overzicht verliest. Daarnaast hebben vijanden af en toe de neiging om van jou vandaan te bewegen waardoor het behouden van een combo onnodig lastig wordt. Dit zijn geen constant verstorende problemen, en je zult regelmatig 50x of 100x combo’s uitvoeren, maar het is toch vervelend om een combo op oneerlijke wijze te verliezen omdat vijanden jou vermijden en je niet op tijd een nieuwe aanval kunt inzetten.

De game is echter niet moeilijk. Omdat er geen traditionele levensbalk of iets dergelijks is, faal je alleen wanneer het publiek enorm ontevreden raakt met jouw ‘acteerprestatie’, zoals dit ook het geval is bij muziekgames. Dit voorkom je door simpelweg een vijand aan te vallen met een reeks aanvallen. Ja, je bent je multiplier kwijt waardoor je uiteindelijke score wat lager uit zal vallen, maar je hoeft eigenlijk nooit echt te vrezen voor een complete afgang. Dit geeft je echter geen excuus om het spel halfbakken te doorlopen.

Prachtige aankleding

Het toneelstukthema wordt consequent doorgevoerd, dus het publiek reageert direct op jouw prestaties. Ze juichen tijdens lange combo’s, schrikken wanneer je geraakt wordt, roepen boe indien je slecht blijft presteren, en ze gaan uit hun dak/joelen/gooien hun hoeden in de lucht wanneer de comboteller de vijftig voorbij gaat. Zij willen Dashforth en Scampwick zien schitteren op het toneel als ware helden, en hun reactie is genoeg om constant je best te blijven doen. Maar dit toneelstukthema gaat verder dan dit.

Zo is de gehele aankleding van de game een Victoriaans optreden, inclusief voorbij rollende achtergronden wanneer tijd verstrijkt in een scène, slechteriken waarvan overduidelijk is dat het mannen in kostuums zijn, zojuist verslagen vijanden die stiekem van het toneel kruipen, en een toneelknecht die telkens net iets te lang op het podium blijft staan. Daarnaast zijn de volledig tekstuele dialogen (personages maken enkel geluidjes wanneer ze spreken) erg grappig en scherp geschreven. Soms is er zelfs directe interactie met het publiek, voornamelijk vanwege een jongetje op de eerste rij dat gelooft dat het toneelstuk een werkelijk avontuur is. Hij werpt (onbedoeld) uitdagingen op, zoals ‘bewaar de leider voor het laatst’, waarna Baron Dashforth uiteraard zijn uiterste best gaat doen om een geweldige prestatie te leveren.

Toch zijn de aandoenlijke aankleding en grappige dialogen niet genoeg om de game continu onderhoudend te houden. Wellicht is het ook niet de bedoeling om Foul Play meerdere uren achter elkaar te spelen, maar dit is natuurlijk geen heiligmakend antwoord. De gevchten zijn lekker hectisch en snel en dankzij de meerdere moves en counters heb je een paar afwisselende mogelijkheden tijdens het vechten, maar toch is dit niet genoeg om het gevoel van herhaling te vermijden. Meestal ben je na twee of drie aktes (levels) wel even klaar met de game, om later die dag met plezier weer een akte uit te spelen. Op deze manier blijft Foul Play langer leuk en heb je er ook langer plezier van, want de 22 levels heb je na een uurtje of vijf wel doorlopen. Daarna geeft de game je geen reden om opnieuw te spelen, behalve het verbeteren van scores. Behandel Foul Play als een tussendoortje wanneer je weinig tijd hebt om te gamen, en het spel komt perfect tot zijn recht. Speel langer achter elkaar en je zult ontdekken dat het nog steeds een leuke game is… die toch net iets te simplistisch en herhalend is.

Deze game is gespeeld op de Xbox 360

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Foul Play biedt een bijzondere twist op het beat ‘em up-genre door een Rock Band-achtig systeem toe te voegen. Het toneelstukthema is congruent doorgevoerd, en dat maakt de game ontzettend leuk en aandoenlijk. De reactie van het publiek zorgt ervoor dat je toch echt je best gaat doen tijdens het vechten, al valt de game na een uurtje wel in herhaling. Behandel Foul Play als een tussendoortje leuk tussendoortje om de dode uurtjes mee op te vullen, en je hebt een perfecte beat ‘em up-ervaring.

  • Muziekgame-element
  • Toneelstukthema
  • Grappig geschreven
  • Herhalend

Plaats een reactie


X
Lees meer over Foul Play: