Sonic: Lost World Review

Recensie | -

Sonic heeft niet meer de grote naam die hij tot een jaar of tien geleden nog wel had. Na de Sonic Adventure-spellen op de Dreamcast zijn er een aantal andere Sonic-titels uitgekomen die niet altijd positief zijn ontvangen. De laatste jaren is er op dat gebied gelukkig een positieve ontwikkeling door spellen als Sonic Rush op de DS, Sonic Generations op de PlayStation3 en Xbox 360, en ook de All-Stars Racing serie. Voordat Sonic en Mario weer losgaan met het commercieel succesvolle At The Olympic Games, is er op de Wii U een nieuw avontuur met Sonic, Tails en zijn kompaan Dr. Eggman.

Hoezo, kompaan?

Als je een paar Sonic spellen hebt gespeeld, dan weet je ongetwijfeld dat Dr. Eggman normaliter Sonic’s grootste vijand is. Deze kale man, met zijn immens grote snor, zit hem al sinds mensenheugenis in de weg. In de loop van Sonic Lost World verandert er op dat gebied het een en ander. Dr. Eggman heeft een paar gehersenspoelde monsters waar hij allerlei rottigheid mee uithaalt. Er gaat echter iets mis en Dr. Eggman raakt de controle over deze monsters kwijt. De wereld dreigt zo ongeveer te vergaan en Dr. Eggman ziet geen uitweg om zijn hachje te redden, dus hij besluit samen te werken met Sonic. Er zijn zes werelden met elk één van die monsters aan het hoofd, met daarna een wereld waar je ze nog eens tegenkomt Tussendoor word je “getrakteerd” op een flinke stapel cutscenes, die uiteindelijk net zoveel spanning bieden als een derderangs soap.

Dr. Eggman gaat met je mee onder het mom van “we helpen elkaar”, maar uiteindelijk doet Sonic al het werk. Dat werk brengt Sonic langs zeven werelden met elk een ander thema. Je begint met (voor Sonic-begrippen) een vrij standaard tropisch eiland. Je komt echter al snel in echt goed ontworpen werelden, waarbij vooral de woestijnwereld (Desert Ruins) indruk maakt. Het is hier vooral mooi om te zien hoe er is gekozen voor een combinatie verschillende elementen. Zo is er een level waarin je zo snel mogelijk naar het einde moet rennen en vervolgens een baas moet verslaan. Daarnaast is er ook een gedeelte waar je Sonic van de zijkant ziet lopen. Deze levels lijken op hoe de oudere Sonic-spellen gespeeld worden. Je hebt hier minder routes om uit te kiezen dan in de andere levels. Je kunt niet meer alle kanten op, en omdat je ook allerlei objecten op je pad tegenkomt heb je meer moeite om in een vloeiende lijn door de levels te rennen.

Het meest interessante is het level waarin je Sonic vanaf de achterkant ziet. Hier rent hij over een soort cilindervormige wereld waar je een mix van de vorige twee soorten levels hebt, evenals de mogelijkheid om verschillende paden te kiezen. Het feit dat de ontwikkelaar in ieder geval wat diversiteit in het spel aan heeft weten te brengen is positief. Ook de camera problematiek, waar veel van de vorige Sonic-spellen last van hadden, kom je vrijwel niet meer tegen. Het object waar Sonic achter staat wordt gedeeltelijk doorzichtig, waardoor je hem in de meeste gevallen gewoon ziet staan.

Leveldesign is niet alles

Toch is er wel wat aan te merken op de levels. Diversiteit is vaak een goede eigenschap, maar toch zijn er af en toe wat dingen die tegenvallen. Zo is de moeilijkheidscurve vaak een beetje krom. Er zijn enkele levels die eindigen met een tussenbaas. De route naar die tussenbaas is vaak vrij lastig, maar de tussenbaas heb je dan ineens binnen letterlijk twintig seconden verslagen. Aan de andere kant heb je soms totaal geen moeite met de levels, maar dan is de tussenbaas weer ineens heel lastig. Iets meer balans op dit gebied had wat meer op zijn plaats geweest. Op bepaalde punten biedt het spel ook iets te weinig uitleg. Nu hoef je ook weer niet teveel bij de hand genomen te worden, maar het spel gaat er soms iets teveel vanuit dat je er spelende wel achter komt. Soms werkt het ook zo, maar op sommige momenten lijkt het de bedoeling dat je eerst twintig levens verspeelt om uit te vinden hoe iets werkt. Dit spel is op dat gebied een schoolvoorbeeld van het “ trial and error ” principe.

Multiplayer en 3DS

Er is ook een multiplayermodus te vinden in Sonic Lost World. De tweede speler bestuurt dan op bepaalde momenten een klein voertuig waarmee je ringen en vijanden pakt. In de 3DS-versie kun je deze voertuigen door Tails laten opwaarderen, en deze zijn dan weer terug te sturen naar de Wii U-versie.

Dat komt vooral naar voren bij enkele eindbazen. Soms is het zo onduidelijk wat je moet doen dat je meerdere continues zult verspillen. Het is wel zo dat, als je eenmaal de oplossing weet, je jezelf zeer waarschijnlijk voor je hoofd zult slaan. Voor een spel dat zich niet overduidelijk op een specifiek publiek richt zou je een iets betere balans verwachten. Dit zou je ook kunnen overkomen bij bepaalde speciale krachten, omdat de uitleg die je krijgt niet altijd toereikend is. De Wisps (een soort buitenaardse wezens) uit Sonic Colors zijn terug en zij geven Sonic die speciale tijdelijke krachten, zoals zweven of de grond in boren. Deze werken echt heel goed met de Wii U Gamepad, enkele uitzonderingen daargelaten. Deze figuren activeer en bestuur je vaak met het touchscreen. Het moet gezegd worden: de meeste van deze acties lopen heel gesmeerd. Met de geelgekleurde Wisp kun je bijvoorbeeld de grond in boren. De richting die je kiest en het uitstippelen van de route gebeurd met de stylus op het touchscreen. Sommige van deze Wisps werken dus niet heel intuïtief maar anderen zijn vanaf de eerste keer heel gemakkelijk te besturen via je touchscreen.

Deze Wisps zijn ook niet op elk willekeurig moment in te zetten, je komt ze maar in bepaalde levels tegen. Er zijn in totaal zeven wereld met elk vier volwaardige levels. In vorige Sonic-spellen kon je, het aantal levels even in het midden gelaten, vaak binnen een uur het einde te zien krijgen. Met Sonic Lost World is dat niet het geval; binnen een uur of zeven bereik je het einde. Aangezien de adviesprijs een stuk lager is dan normaal, is dit absoluut gerechtvaardigd. Hier en daar kom je wat oneffenheden tegen, maar in het algemeen zul je met veel plezier met Sonic door de levels heen rennen. Nadat er in het Xbox- en Gamecubetijdperk toch een paar vrij matige titels zijn uitgekomen in het Sonic-universum, is er de laatste jaren toch gelukkig een stijgende lijn in de kwaliteit van deze spellen te herkennen. Sonic Lost World draagt daar zeker aan bij.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Sonic Lost World is een spel dat een stap in de goede richting doet. Sonic is doorgaans goed te besturen, de diversiteit in de levels is ook prima en bepaalde acties via het touchscreen van je Gamepad werken heel netjes. Daarentegen is de moeilijkheidsgraad soms wat krom, zijn de tussenfilmpjes van de kwaliteit van een twintig jaar oude soap en hangt het spel zich soms iets teveel op aan het trial and error-principe. Desondanks is dit een prima Sonic-spel, dus Sonic Team is op de goede weg.

  • Diversiteit in levels
  • Gamepad besturing werkt goed
  • Iets teveel trial and error
  • Soms te weinig balans in moeilijkheidsgraad

Plaats een reactie