Call of Duty: Ghosts Review - Safety First

Recensie | -

Het is weer begin november en dat kan maar één ding betekenen: tijd om je hooivorken, fakkels en portemonnee tevoorschijn te trekken! Met Call of Duty: Ghosts neemt Activsion officieus afscheid van deze generatie, terwijl het tegelijkertijd de motor start om direct klaar te staan voor de nieuwe generatie consoles. En hoe toepasselijk is het dat Infinity Ward dit deel voor zijn rekening mag nemen, de studio die meer dan alle andere ontwikkelaars de toon voor een complete generatie neerzette met Call of Duty 4: Modern Warfare.

Om dan maar meteen met het onvermijdelijke verder te gaan, Call of Duty: Ghosts is geen titel van Modern Warfare-achtige proporties. Dat oude beestje zou vanwege meerdere geniale keuzes één van de meest invloedrijke titels aller tijden worden. Niet in de laatste plaats omdat het gigantisch vernieuwde, ten opzichte van zichzelf én ten opzichte van een consolemarkt die een dergelijke opzet nog nooit gezien had. Maar niets van dat in Call of Duty: Ghosts.

Safety First

Als deze titel iets is, dan is het wel veilig. We staan aan de vooravond van een nieuwe generatie en Activision is alleszins niet van plan om hele gekke dingen te doen. Wie de afgelopen jaren Call of Duty speelde weet wat dat betekent, een oppoetsbeurt hier, wat tweaks daar en voornamelijk geschuif op het vlak van maps, flow, handling, modi en graphics. Diezelfde speler die al jarenlang Call of Duty speelt kan voor zichzelf prima bepalen of dat een probleem is of niet. Nadat wij de volledige singleplayer doorspeelden en uren doorbrachten in de verse rits multiplayer-modi die Infinity Ward dit jaar brengt, is het kiezen van een kamp voor ons in ieder geval niet zo lastig. We krijgen dit jaar wéér een heerlijke, typische Call of Duty-ervaring. Eentje die misschien zelfs wel thuishoort in de top 3 van de serie.

Aan de singleplayer-modus zal dat echter niet liggen. Ja, Infinity Ward zet een beter verhaal neer dan de rommelige, onnavolgbare lijnen die we in de Modern Warfare-reeks moesten proberen te volgen. En ja, qua afwisseling, spektakel en afwijkende hoofdstukjes worden we op onze wenken bediend. En ja, de vluchtigheid waarmee de hoofdstukken elkaar opvolgen om een handjevol uren plezier te leveren is perfect op maat gemaakt zoals een McDonalds-maaltijd dat is. Maar er gebeurt niets dat we niet eerder zagen. De explosies, de hordes mannetjes, de eenzijdige A.I. van de vijand en zelfs het minieme stukje dat hond Riley eraan te pas komt; het is bekend voer, in een iets ander jasje, maar zodanig gestroomlijnd dat we ons er absoluut mee vermaakten.

Walker in de schoenen van

Voor wie extreem geïnteresseerd is in de opzet van dat geheel: in een wreed toekomstbeeld dat Ghosts ons schetst hebben de Zuid-Amerikaanse landen de handen ineen geslagen om de Federation te vormen. Geen halfbakken, Colombiaanse dictator met een legertje domme, gewapende boeren onder zich ook, maar een natie die in alles vooruitstrevend en technologisch geavanceerd is. En wat ze zelf niet hebben, dat pakken ze wel. Zo zien we als in het begin van de game een satelliet die in staat is complete steden plat te leggen overgenomen wordt door de Federation.

Als het mooie speeltje daarna direct uitgeprobeerd wordt op de grootste steden van de Verenigde Staten, blijft er van the land of the free weinig meer over dan een kraterlandschap vol verzetsgroepen. Jaren later is het onze taak, in de schoenen van Logan Walker en in de voetsporen van diens vader, om als elitesoldaat te vechten voor een vrij Amerika. Het wereldbeeld dat geschetst wordt geeft Infinity Ward flink wat creatieve vrijheid in zowel design, als sfeer, als gameplay. De studio gaat daar vervolgens relatief gezien behoorlijk knap mee om. Verwacht geen uitgedachte, intelligente setting als The Last of Us of BioShock: Infinite, maar een alleszins ander sausje dan we gewend zijn van deze serie.

Buitenaardse wezens? Meh…

Omdat wij ook wel eens conventioneel uit de hoek willen komen, gooien we hier meteen maar even het statement neer dat je in elke recensie terug gaat lezen: het gaat natuurlijk allemaal niet om die singleplayer. Het gaat overigens ook niet om de met veel bombarie aangekondigde Exctinction-modus die je met vier spelers online of offline kunt doorlopen, want deze variant op Treyarch’s zombie-modus mag nog niet in de schaduw staan van zijn inspiratiebron. Buitenaards gespuis is voor deze serie misschien vers, we worden er in andere games vaker mee geconfronteerd dan dat we een pak melk kopen. Het is tekenend dat we een aantal hele sterke ideeën (elke wave nieuwe bonusdoelstellingen, de aanwezigheid van klassen, explosieve perks die je gaandeweg kunt upgraden) niet zozeer omarmden, maar juist dachten aan hoe vet het zou zijn als de zombie-modus van volgend jaar hier wat dingen van zou meepikken. Qua opzet dus absoluut geslaagd, qua uitvoering het slachtoffer van een modus die dingen net iets beter doet en langer interessant blijft.

Gelukkig spoelt het paradepaardje van Call of Duty – de competitieve multiplayer – elke matige nasmaak van eerder genoemde elementen weg. Ghosts speelt met een bepaalde soepelheid en heerlijk level-design dat ons direct terug doet denken aan de betere delen uit de serie. Natuurlijk ligt de nadruk nog op snel spel, het toewerken naar killstreaks, het vrijspelen van nieuwe wapens en attachments en het uitvogelen van de beste load-out voor jouw speelstijl; maar de afgelopen delen leek Call of Duty wat te veel doorgeslagen naar één van deze elementen. We kijken sowieso naar Modern Warfare 3 wat dat betreft, die meer shit in de lucht gooide dan dat er soldaten op de grond rond renden.

Verandering van spijs

Om de heerlijke ervaring die deze nieuwe balans tot stand brengt goed over te laten komen, heeft Infinity Ward er verschillende populaire modi uitgesloopt. Geen capture the flag, hardpoint of headquarters dit jaar dus. En die snoepjes worden weggepakt zodat we eens iets anders proberen. Dat ‘anders’ vinden we dit jaar in de vorm van modi als grind, blitz, cranked en Search & Rescue. Die laatste is een vorm van Search & Destroy, maar dan met de mogelijkheid om medespelers te redden als je eerder bij hun dogtags komt dan de tegenstander. De tactiek die dat met zich meebrengt (en de nadruk op samenspel), zorgt voor een hele andere state of mind dan de meeste andere matches. Cranked, grind en blitz daarentegen mikken weer op nog sneller spel dan we al gewend zijn. In de eerste krijgen we na een kill slechts 30 seconden de tijd om een volgende te maken, in grind brengen we opgeraapte dogtags (hopelijk) op tijd naar de bank om ze te scoren en in blitz krijgt elke soldaat die de vijandelijke basis bereikt een punt.

Deze nieuwe modi zullen niet perse de populairste worden, maar het zijn absolute geen lelijke eendjes. Iedereen die in cranked met nog 0.3 seconden op de teller een kill maakt; iedereen die in grind met negen dogtags op zak op de bank afrent; iedereen die in blitz de laatste meters naar het checkpoint van de vijand rent of in Search & Rescue de laatst overgebleven speler is weet precies wat we bedoelen. De onvergetelijke momenten zijn hier absoluut te vinden, hoe jammer (maar begrijpelijk) het ook is voor sommigen dat hun favoriete modus ervoor geslachtofferd wordt. Als laatste wordt er nog veel nadruk gelegd op squads, teams van tien soldaten die je helemaal naar eigen wens kunt samenstellen, om er vervolgens eigenhandig verschillende specifieke mee te doorlopen. Of je stuurt ze onder leiding van een A.I. zonder jouw inbreng het slagveld op, in de hoop dat ze beter gebalanceerd, uitgerust en getraind zijn dan squads van je vrienden. Klinkt als een winnend idee, al hebben we tot nu toe nog niet genoeg kansen gehad om echt diep in de modus te duiken.

Kiezen voor een generatie

Hoewel we met liefde zouden ingaan op de vele, vele finesses en kleine aanpassingen die Infinity Ward gemaakt heeft, aan het einde van de rit telt alleen de kwaliteit en het gevoel. Op beide fronten worden we niet teleurgesteld. Ghosts heeft een soort soepelheid over zich heen hangen waardoor het heel makkelijk wordt om deze titel te waarderen. De hardcore competitieve speler zal terecht roepen dat het meer arcade is dan voorheen, terwijl de iets nonchalanter betrokken speler juist een veel vriendelijkere game vindt die met ogenschijnlijk gemak een berg vermaak voorschotelt. Elke speler kan voor zichzelf beslissen of dat een heel groot minpunt, of juist een heel groot pluspunt is. Het is dan ook geen kwestie van kwaliteit (want kwaliteit heeft deze game uit elke porie sijpelen), het is een kwestie van smaak, gecombineerd met je verwachtingen.

Wat dan nog rest is het uitspreken van een oordeel over de verschillende versies van Call of Duty: Ghosts. Moet je op de next-gen-versie wachten? Het korte antwoord is ja, het iets langere antwoord is nee, niet als je met gemak straks een tientje lapt om up te graden. Ghosts wint op de huidige generatie echt geen schoonheidsprijs, maar het ziet er ook absoluut niet afschuwelijk uit. Dat gezegd hebbende: nadat we de game uitspeelden op de PlayStation 4, was het best even slikken om dezelfde missies op de huidige generatie nog eens snel te checken. En wat betreft de keuze op next-gen gebied: we mogen nu al over de PlayStation 4-versie hebben, terwijl er op de Xbox One-versie een embargo rust tot 12 november. Waarom dat zo is mag je zelf invullen. Laten wij in ieder geval zeggen dat de PlayStation 4-versie er niet uitziet als een onwaarschijnlijk klein stapje ten opzichte van de huidige generatie consoles…

Deze game is gespeeld op de PlayStation 4

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Is hiermee alles gezegd dat er te zeggen valt over Call of Duty: Ghosts? Bij lange na niet. Zoals ook bij games als FIFA het geval is, leren we de echte Call of Duty: Ghosts pas de komende maanden kennen. Hoe lang blijven de nieuwe modi echt leuk? Zijn de nieuwe marksman rifles (die het midden houden tussen sniper rifles en assault rifles) niet wat te sterk? Zijn er niet wat killstreaks of load-outs te vinden die zo krachtig zijn dat ze de balans online verstoren? Die laatste twee vragen stellen we niet voor niets, want op het eerste gezicht zou er wel eens sprake kunnen zijn van wat scheve verhoudingen. Aan de andere kant, het is te vroeg om daar nu over te oordelen en bovendien zijn echt grote problemen met relatief gemak te patchen. Uiteindelijk is elke Call of Duty-recensie meer een voorlopig, dan een definitief waardeoordeel. En dat oordeel mag Infinity Ward in dit geval met open armen ontvangen. We zijn, ondanks een zeer conventionele editie, weer happy campers.

8+
  • Aardige setting in singleplayer
  • Maps sterk ontworpen
  • Speelt heerlijk weg
  • Nieuwe, aantrekkelijke modi
  • Populaire modi eruit gesloopt
  • Iets teveel veilige keuzes
  • De hardcore competitieve speler komt minder aan z’n trekken

Plaats een reactie