Saint Seiya: Brave Soldiers Review

Recensie | -

Saint Seiya, wie kent ‘m niet? Iedereen. Ok, dat is natuurlijk overdreven, want in mijn vriendkring zit, voor zover ik weet, niemand die affiniteit met deze ruim twintig jaar oude serie heeft. Doet dat er toe? Wel wanneer een game alleen aan de fans van die serie lijkt te denken en nauwelijks de moeite neemt om ook iets uit te leggen aan nieuwkomers. Jawel, ik ga het clichématige “leuk voor de fans” aanhalen.

Eerlijk is eerlijk, na even in mijn geheugen gegraven te hebben herkende ik zelf de serie dankzij de subtitel “Knights of the Zodiac”. Van kleins af aan kwam ik regelmatig in landen als Italië en Frankrijk, waar de serie op tv werd uitgezonden. Hoewel de serie in Nederland nooit uitgezonden is, noch de manga uitgegeven, zijn er wel al twee games van Saint Seiya verschenen. Jaren terug was er al een titel voor de PlayStation 2, en vorig jaar nog verscheen er een beat ‘m up voor de Playstation 3. Met het idee dat drie maal scheepsrecht is, probeert Namco het nu weer, maar dan met een vrij grote fightinggame.

Groot

Groot in de zin van meer dan 50 vechters, 36 omgevingen en drie verhaallijnen. Maakt dat de game ook meteen leuk? Niet perse. Ben je onverhoopt namelijk geen fan van de serie (zou natuurlijk bizar zijn, maar toch), dan krijg je alleen maar een sloot aan gevechten voorgeschoteld, waarin vechters waar je niet eens binding mee hebt, belachelijk simpele redenen hebben om met elkaar op de vuist te gaan. Had ik de verhaallijnen in anime-vorm gezien, dan had het me waarschijnlijk nog net kunnen boeien. Maar zo simplistisch als het verhaal hier wordt samengevat voelt het eerder als een belemmering aan dan als een reden om verder te spelen. Het helpt ook niet dat gebeurtenissen uit de serie tijdens gevechten beschreven worden, terwijl jij veel te druk bezig bent met het gevecht om daar op te letten. Zo vocht ik tegen een tegenstander en ramde hem volledig in elkaar, terwijl de voice-overs het er over hadden hoe moeilijk mijn personage het wel niet had met het gevecht en dat hij blind werd. Het slaat gewoon helemaal nergens op.

Buttonbashen

Was het vechten zelf nog heerlijk geweest, dan had ik de waardeloze verhaalvertelling nog door de vingers kunnen zien, maar helaas is het ook op dat gebied niet veel soeps. Negen van de tien keer ben je alleen maar bezig de afstand te dichten tussen jou en je tegenstander. Zelden krijg je de kans om in enkele vloeiende bewegingen een aaneenschakeling van aanvallen in te zetten. Het is uiteindelijk allemaal heel simplistisch, waarbij flitsende aanvallen proberen te verhullen hoe weinig input ze eigenlijk vereisen van de speler. Het resultaat is het tot in den treuren toe herhalen van aanvallen en in sommige gevallen zelfs buttonbashen (iets wat de voorgaande beat ‘m up ook kenmerkte). Is het toegankelijk? Redelijk. Is het leuk? Maar heel even. Natuurlijk blijft het leuk om een nieuw personage te leren kennen, en sommigen spelen daadwerkelijk prettig, maar na die eerste kennismaking ben je met de meeste personages al snel klaar.

Buiten de verhaalmodus om blijft er vervolgens weinig over. Want gezien het feit dat het verhaal en de personages (en dus niet het daadwerkelijke vechten) de game moeten dragen, word ik niet heel warm van een versus- of onlinemodus. Ook niet van de mogelijkheid om andere pakjes te dragen en kaarten of titels te verzamelen. Ik vind het echt jammer dat er niet meer aandacht besteed is aan de verhaalvertelling. Want waar het voor een (grote) fan net leuk genoeg kan zijn om hier veertig euro of meer aan uit te geven, zou ik iemand die geen enkele affiniteit met de serie heeft dat ten zeerste afraden. Ik heb niks met de serie, maar de game doet er ook niks aan om daar verandering in te brengen. Had dan op zijn minst een aantal geanimeerde cutscenes gebruikt, in plaats van alleen maar stilstaande beelden en kletsende 3D-modellen. Het is gewoon frustrerend, juist omdat er ook zoveel dialoog in de game zit.

Deze game is gespeeld op de PlayStation 3

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Sorry Saint Seiya, maar je ouderwetse tekenstijl, superclichématige dialogen en slechte verhaalvertelling halen mij niet over. Meer dan een paar uur ‘vermaak’ heb ik niet met je gehad, je vechtsysteem is te simplistisch en herhalend en qua verhaal laat je het afweten. Jammer, want iets in mij is wel gevoelig voor gedegen, simpele Japanse verhaalvertellingen, zoals het geval is bij Pokémon en Dragonball Z. Maar je weet het zo passieloos te brengen dat alle interesse weer weg is. Een gemiste kans dus.

5
  • Pure fanservice
  • Niets voor niet-fans
  • Simplistische, saaie gevechten
  • Zo goed als geen enkele cutscene
  • Verhaalvertelling zuigt daardoor
  • En de game moet het juist van verhaal hebben

Plaats een reactie